Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

...και ξανά προς τη δόξα τραβά!!!


Τον τελευταίο καιρό ακούω όλο και πιο συχνά στην πιάτσα τις λέξεις "λουκέτο", "κανόνι", "πτώχευση" και πιάνεται η ψυχή μου...
Από την άλλη όμως, σκέφτομαι ότι ακόμη κι αν συμβεί δεν είναι και για θάνατο, δεν είναι δα και πρωτόγνωρο, η Ελλάδα πολλές φορές πτωχεύει και "ξανά προς τη δόξα τραβά".

Κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε τι διάβασα στην "Έρευνα":


Τούτη η χώρα, παρά το ότι με υπερηφάνεια το διατυμπανίζουμε, μόνον «ευλογημένη» τελικώς δεν είναι. Αντίθετα, κάθε 40-50 χρόνια δοκιμάζεται σκληρά. Φθάνει στο χείλος του γκρεμού, πέφτει και ξανασηκώνεται.


- Το 1843, λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους, η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών. Αιτία, τα δυσβάστακτα δάνεια της ανεξαρτησίας και της πρώτης οθωνικής περιόδου, τα οποία το νεοσύστατο κράτος δεν μπορούσε να αποπληρώσει.

- Το 1893, με τη δραματική ρήση του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» η παύση πληρωμών επαναλαμβάνεται. Αιτία πάλι ο τοκογλυφικός ξένος δανεισμός, που παροξύνθηκε από τη Μεγάλη Ύφεση (1873-1896) στην Ευρώπη.

- Σαράντα χρόνια μετά, το 1932, η πτώχευση μάς ξανακρούει τη θύρα. Το χρεοστάσιο της Ελλάδος αναγγέλλεται διά στόματος Ελευθερίου Βενιζέλου. Αιτία πάλι το υπέρογκο χρέος και ο δανεισμός, που συμπίπτει και με το παγκόσμιο κραχ του 1929.

- Μετά 40 χρόνια, έχουμε την πετρελαϊκή κρίση. Η πτώχευση αποφεύγεται, όμως τα προγράμματα λιτότητας που επεβλήθησαν ήταν οδυνηρά.

- Σήμερα, 40 χρόνια μετά την πετρελαϊκή κρίση, η χώρα βρίσκεται πάλι υπό ασφυκτικό κλοιό, ξανά είναι ένα βήμα πριν από τον γκρεμό. Αιτία πάλι ο δανεισμός, τα υψηλά ελλείμματα και το τεράστιο δημόσιο χρέος.

Για μια ακόμη φορά το αδιέξοδο της χώρας συμπίπτει με μια παγκόσμια κρίση. Τη χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική. Για μια ακόμη φορά, ο δανεισμός για την Ελλάδα, αντί να είναι εργαλείο ανάπτυξης, λειτουργεί ως μέσο επιβίωσης και καταλήγει σε μηχανισμό εξάρτησης.


Όπως και στις προηγούμενες κρίσεις, έτσι και τώρα η Ελλάδα καλείται, συγκριτικά με τις άλλες χώρες, να πληρώσει δυσανάλογα υψηλά επιτόκια. Το 1893 δανειζόμασταν με επιτόκιο 9-12%, δύο και τρεις φορές περισσότερο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Στο κραχ του '29, οι άλλες χώρες δανείζονταν με επιτόκιο 3,99-4,5% και εμείς με 7,05-9,02%. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα με τα περίφημα spreads, τα οποία πλέον έχει μάθει και ο ποιο αδαής στα οικονομικά Έλληνας.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με ανάπαυλες τεχνητής ευφορίας, καθιστώντας τη χώρα αυτή εκτός από έρμαιο του διεθνούς τοκογλυφικού συστήματος και μία χώρα που δεν μαθαίνει ποτέ από τα λάθη της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το ΚΕΝΤΡΙ είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...
Όμως αν το σχόλιό σας είναι χυδαίο, μην σας κακοφανεί αν δεν δημοσιευτεί...