Όταν οι Έλληνες έκλαιγαν επειδή έφυγε ο Γ. Α. Παπανδρέου

Σαν σήμερα, στις 1 Νοεμβρίου 1968 πέθανε ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου, παππούς του σημερινού ΓΑΠ.
H κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, που έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1968, μετατράπηκε σε «γιορτή της Δημοκρατίας», σε ανοικτή λαϊκή καταδίκη της δικτατορίας.
Ηταν το ηχηρό «Όχι» στο «Ναι» που με βία και νοθεία είχε αποσπάσει η χούντα στο Δημοψήφισμα για το «Σύνταγμά» της στις 29 Σεπτεμβρίου 1968.
Αν το καλοσκεφτείτε, οι ομοιότητες (με το σήμερα), αλλά και οι χασματώδεις διαφορές, είναι συγκλονιστικές...

"Έφυγε" ο Νίκος Καψάλης...

Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου έφυγε ο Νίκος Καψάλης, ανηψιός του μεγάλου Γρηγόρη Καψάλη, δίπλα στον οποίο έμαθε το κλαρίνο.
Ο Γρηγόρης τον προόριζε για συνεχιστή του, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια...
Ο "Καψαλάκος" όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, τάφηκε στο χωριό του, στο Τσερβάρι (Ελαφότοπος) στο Ζαγόρι...



Γρηγόρης Καψάλης: "Γειά σου Νικολάκη Καψάλη, να ζήσουν οι Καψαλαίοι"...

Νεκρός 53χρονος διαδηλωτής στην Αθήνα.

Νεκρός κατέληξε 53χρονος οικοδόμος, που ήταν μέλος της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος.
Οι πρώτες πληροφορίες έλεγαν ότι ο οικοδόμος, συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ, είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, όταν δέχθηκε πέτρα στο κεφάλι, στην διάρκεια πετροπόλεμου με κουκουλοφόρους.
Όμως, από τον  Ευαγγελισμό όπου μεταφέρθηκε, ανακοινώθηκε ότι δεν είχε τραύματα και οι πληροφορίες λένε ότι ο θάνατός του οφείλεται σε  ανακοπή καρδιάς που υπέστη λόγω εισπνοής. δακρυγόνων.

Ο θάνατος ζήτησε "Παραγγελιά" και τον Παύλο Τάσιο...

Πριν από λίγο έμαθα ότι πέθανε στα 69 του από καρκίνο, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Παύλος Τάσιος... 
Η πιο γνωστή του ταινία ήταν η "Παραγγελιά" του 1980, αλλά και παλιότερα, το 1968, γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το "Νόκ Άουτ".
Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου, την "οργισμένη" μορφή, που επέλεξε να φύγει "αλλιώς"...
Τραγική σύμπτωση ότι πριν λίγες μέρες "έφυγε" κι ο Νίκος Κοεμτζής, ο άνθρωπος από τον οποίο εμπνεύστηκε ο Παύλος Τάσιος, για να γράψει το σενάριο και να σκηνοθετήσει την "Παραγγελιά"!!!

Η ανακοίνωση για τον θάνατο του Κακογιάννη...

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ανακοινώνει με βαθειά θλίψη το θάνατο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη, Μιχάλη Κακογιάννη, Ιδρυτή και Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του.
Ο γεννημένος Κύπριος, αλλά αυτοπροσδιοριζόμενος Φιλέλλην, ο πατέρας του διασημότερου Έλληνα, του Ζορμπά και της διασημότερης Ελληνίδας, της Στέλλας, μα περισσότερο, ο σκηνοθέτης που «έβαλε» τον Ευριπίδη στην οθόνη και ταυτόχρονα την Ελλάδα στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου έφυγε σήμερα 25 Ιουλίου 2011.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 11 Ιουνίου του 1921, και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».

Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.


Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθέτησε πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έγραψε και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.

Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.

Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.

Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ). Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Άλλη μια χαμένη ψυχή...

Πέθανε στα 27 της η Amy Winehouse...
Εθισμένη στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ, βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Λονδίνο...
Το παρακάτω video είναι από φετινή συναυλία στο Βελιγράδι, όπου φαίνεται ότι είναι τελείως "πίτα"!!!



Τραγουδάει ή μάλλον προσπαθεί να τραγουδήσει το Back to Black...
Ακούστε τώρα το ίδιο τραγούδι, από "στεγνή" ηχογράφηση:



Άλλη μια υπέροχη φωνή που χάθηκε στα σύννεφα των ουσιών...

Ασυνείδητος δολοφόνησε αρκούδα στα Τζουμέρκα...

Μια καφέ αρκούδα βρέθηκε από υπαλλήλους της Διεύθυνσης Δασών Άρτας δολοφονημένη στη θέση "Κερασούλα" της τοπικής κοινότητας Ράμιας του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων.


Οι υπάλληλοι έφτασαν εκεί το πρωί της Πέμπτης (14/7/11) μετά από καταγγελίες ντόπιων για την ύπαρξη της νεκρής αρκούδας.
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο θήρας της Διεύθυνσης Δασών Άρτας, Κώστα Κατσούλα που έχει αναλάβει την υπόθεση, η δολοφονία έγινε πριν από περίπου δέκα μέρες, αφού το πτώμα ήταν σε προχωρημένη σήψη.
Η αρκούδα, μεσαίου μεγέθους ανήκει στο εξαιρετικά σπάνιο είδος της καφέ αρκούδας, πιθανώς πυροβολήθηκε σε άλλο σημείο και τραυματισμένη έφτασε και ξεψύχησε δίπλα στο δρόμο.

(ο υπεύθυνος θήρας μπροστά στο κουφάρι της νεκρής αρκούδας)

Χαρακτηριστικό είναι ότι ουδέποτε αναφέρθηκε ούτε δηλώθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες, ζημιά από αρκούδα σε κοπάδια της περιοχής.

Το ανακριτικό τμήμα της Διεύθυνσης Δασών Άρτας, έχει πάρει καταθέσεις από μάρτυρες και έχει ήδη στείλει την υπόθεση στην Εισαγγελία Άρτας. Σύμφωνα με πληροφορίες βρίσκεται πολύ κοντά στην ταυτοποίηση των στοιχείων και στην παραδειγματική τιμωρία των δραστών.
Η θανάτωση αρκούδας τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο χρόνων.

ΚΕΝΤΡΙ: Το διάβασα εδώ και σκέφτηκα τρία πράγματα:
1. Εάν ο δράστης ήταν κάποιος φτωχοδιάβολος που έπαιρνε το κρέας της αρκούδας για να ταΐσει την οικογένειά του, θα τον καταλάβαινα, γιατί δεν έχω το ανάστημα να καταδικάσω Αγιάννηδες...
2. Εάν ο δράστης ήταν ένας ξωμάχος, ένας βοσκός που πάλευε για να τα φέρει βόλτα και η αρκούδα ήταν απειλή για το βιός του, θα μπορούσα να του δώσω ένα σωρό ελαφρυντικά...
3. Τώρα τι;;;

Για σένα Λένη μου...

Πόσο αλλιώτικα ήτανε την τελευταία φορά που ακούγαμε τον Ηλία να κάνει γυρίσματα...



Κάνε υπομονή, δεν θα ξεχάσεις, αλλά θα ξανασταθείς...
Σε σκεφτόμαστε όλοι εδώ...

1η Ιουνίου: η Ημέρα Μνήμης της Αμαλίας Καλυβίνου.

Δεν ξέρω πόσοι το θυμήθηκαν, αλλά σήμερα, 1η Ιουνίου είναι η Ημέρα Μνήμης της Αμαλίας Καλυβίνου.
Η Αμαλία, άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν "φύγει", πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.



Η καταγγελία της Αμαλίας Καλυβίνου (1977-2007).
Σε απαγγελία Σοφίας Γκιούσου (digital-era), φωτογραφία και μοντάζ Λεωνίδα Ηρακλειώτη (λ:ηρ), και με αποσπάσματα από τα ιστολόγια malpractice, taparaponasas stoMIXER, Ροΐδη Εμμονές, και Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia.
Ένα συγκλονιστικό κείμενο, που αξίζει να βρείτε τα λίγα λεπτά που απαιτούνται για να του αφιερώσετε ολόκληρη την προσοχή σας...

Το 5ευρο του βαρκάρη για τον αδικοχαμένο Κώστα...

Πήρα το παρακάτω mail με παράκληση δημοσίευσης και σας το δίνω:

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ ΑΡΤΑΣ

Έως πότε άραγε θα κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας απέναντι σε τραγικά γεγονότα, σε βασικές ελλείψεις που κοστίζουν ακόμη και ανθρώπινες ζωές.

Έως πότε θα αρκούμαστε σε ένα ¨κρίμα¨ και θα πηγαίνουμε παρακάτω με καθαρή τη συνείδηση μας, όντας πεπεισμένοι ότι εμείς δεν φέρουμε καμία ευθύνη, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ότι για όλα τα δεινά που συμβαίνουν γύρω μας και γινόμαστε μάρτυρες, φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς; Έως πότε θα κοιμόμαστε ήσυχοι ότι όλα μπορούν να συμβούν στους άλλους και όχι σε εμάς;

Ίσως μέχρι ένα από αυτά τα δεινά να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα και τη δική μας ζωή. Τι άλλο θα πρέπει να συμβεί τουλάχιστον για να αγανακτήσουμε, να πούμε φτάνει και να προσπαθήσουμε έστω να αλλάξουμε την δική μας νοοτροπία και να αφυπνίσουμε όσους περισσότερους συνανθρώπους μας μπορούμε;

Τελευταία τραγική περίπτωση που συνέβει στις 22 Μαΐου στον Καταρράκτη του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, είναι ο χαμός ενός νέου ανθρώπου μόλις τριάντα ενός χρονών, που άφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο από το Κέντρο Υγείας Αγνάντων προς το Νοσοκομείο της Άρτας.

Ο Κώστας Γ. Τζουμάκας δεν έμενε μόνιμα στο χωριό αλλά στην Αθήνα. Όπως οι περισσότεροι από εμάς που νοσταλγούμε τα χωριά μας το επισκεπτόταν σε κάθε ευκαιρία που έβρισκε. Νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή, ενέργεια και πάνω απ΄ όλα όνειρα για το μέλλον. Πλήρωσε όμως με την ζωή του την ολιγωρία μερικών ανεύθυνων που καταλαμβάνουν καίριες θέσεις χωρίς αίσθημα ευθύνης.

Το μεσημέρι της Κυριακής έπαθε κρίση αλλεργικού άσθματος. Μεταφέρθηκε από τον Καταρράκτη στο Κ.Υ. Αγνάντων για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Κρίθηκε όμως αναγκαίο να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο της Άρτας. Έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, χρόνος που του στοίχισε τη ζωή του, αφού ασθενοφόρο στο Κέντρο Υγείας Αγνάντων δεν υπήρχε και θα έπρεπε να ειδοποιηθεί ασθενοφόρο του Νοσοκομείου Άρτας, να έρθει στην Άγναντα να παραλάβει τον Κώστα και να τον διακομίσει στο Νοσοκομείο της Άρτας. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ περαιτέρω και να επεξηγήσω τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Όσοι είναι από τα Τζουμέρκα ή έστω έχουν επισκεφτεί την περιοχή και έχουν διανύσει την διαδρομή Άγναντα – Άρτα ξέρουν καλά τι σημαίνει. Τραγικές ελλείψεις, μόνιμος γιατρός στο Κ.Υ. Αγνάντων δεν υπάρχει και το τραγικότερο όλων δεν υπήρχε ούτε καν οξυγόνο να του χορηγηθεί που ίσως να του έσωζε και τη ζωή. Απόρροια όλων αυτών ήταν να καταλήξει από καρδιακή προσβολή.

Στη θέση του Κώστα θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς, αφού απέναντι στην εγκληματική ανευθυνότητα μερικών είμαστε όλοι ίδιοι, χωρίς όνομα, ηλικία, φύλο, καταγωγή ή επάγγελμα.

Αναρωτιέμαι πως ένα Κέντρο Υγείας που πριν λίγα χρόνια εγκαινιάστηκε από τον τότε Υφυπουργό Υγείας και που οφείλει να εξυπηρετεί τόσα χωριά να μην έχει έστω ένα μόνιμο γιατρό παρά μόνο ειδικευόμενους, πως γίνεται να μην είναι συνέχεια στη διάθεση των πολιτών το ασθενοφόρο, πως γίνεται να έχει βασικές ελλείψεις όπως είναι το οξυγόνο; Μήπως πρέπει τελικά με κάποιο τρόπο να αφυπνιστούμε όλοι και να μην επιτρέψουμε να συμβούν ξανά παρόμοια γεγονότα.

Δυστυχώς, ο Καταρράκτης τους τελευταίους πέντε μήνες κρατά μια τραγική πρωτιά στην περιοχή μας από αντίστοιχους θανάτους νέων ανθρώπων. Ας ευχηθούμε όλοι να κλείσει εδώ αυτός ο τραγικός κατάλογος. Ας είναι τελευταίος ο Κώστας που θυσιάστηκε και πλήρωσε με την ζωή του τις τραγικές ελλείψεις του Κέντρου Υγείας Αγνάντων.

Νικόλαος Αλ. Τζουμάκας

τ. μέλος Τοπικού Συμβουλίου Καταρράκτη

ΚΕΝΤΡΙ: Αγαπητέ κύριε Τζουμάκα, δεν ξέρω αν ο νεκρός Κώστας είναι συγγενής σας, ή πρόκειται για απλή συνωνυμία, αλλά έτσι ή αλλιώς ο χαμός ενός νέου ανθρώπου είναι τραγικός, ιδίως όταν θα μπορούσε να είχε σωθεί...
Το Κ.Υ. Αγνάντων δεν έχει μόνιμους γιατρούς ή μήπως οι γιατροί του είναι αποσπασμένοι στο Νοσοκομείο της Άρτας; Ας ρωτήσουμε τον πρώην υφυπουργό Υγείας που το εγκαινίασε, μήπως μπορεί να μας διαφωτίσει...
Ελλείψεις; Δεν υπήρχε καν οξυγόνο; Τι είναι αυτά που λέτε; Θα σας ακούσουνε από το Υπουργείο Υγείας και θα σας καταγγείλουνε για σαμποτέρ του κυβερνητικού έργου και για κοινό συκοφάντη...
Όσο για το μέλλον, μην ανησυχείτε: Το Νοσοκομείο Άρτας γίνεται παράρτημα του Χατζηκώστα στα Γιάννενα, οπότε δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε εμείς οι Αρτινοί, ρίξαμε το μπαλάκι στους Γιαννιώτες...
Το μόνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι το 5ευρο, χωρίς το 5ευρο δεν σε περνάει ο βαρκάρης απέναντι...

P.S.: Συγχωρήστε κύριε Τζουμάκα την ελαφρότητα του σχολίου μου, αλλά αν μιλούσα σοβαρά, θα έπρεπε οι χαροκαμένοι να γυρνάνε με καραμπίνες από βουλευτικό σε βουλευτικό γραφείο...

Πάει κι ο Σάντας...

Πέθανε κι ο Ηλίας ο Σάντας, ένας ήρωας, ένας αγωνιστής, που άντεξε στις σειρήνες και δεν εξαργύρωσε την ιδεολογία του με οφίτσια...
Γιαυτό στάθηκε τυχερός και ο θάνατος τον πήρε πριν προλάβει να δει τις σημαίες των νεοκατακτητών να κυματίζουνε στην Ακρόπολη...
Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ο αναρχικός Πετρόπουλος για τον κομμουνιστή Σάντα και δείχνει ότι μεγαλύτερη σημασία από τα λάβαρα που σηκώνει ο καθένας, έχουνε οι σημαίες που κατεβάζει από τους ιστούς...
Το κείμενο γράφτηκε στο Παρίσι τις 20 Απριλίου 1993 και δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία.
Εγώ το διάβασα εδώ στο πρωτότυπο πολυτονικό:

O Ἐθνικὸς Ήρωας Λάκης Σάντας

Του Ηλία Πετρόπουλου

Γράφω μὲ δέος γιὰ τὸν Σάντα.

Κάθε φορά πού μὲ ἐπισκέπτεται ἕνας ἄγνωστός μου φοιτητής, τὸν ρωτάω ἂν ξέρει τὸν Λάκη Σάντα. Ἡ ἀπάντηση εἶναι πάντα ἀρνητική.

Ἡ ἔλλειψη ἱστορικῆς μνήμης, πού τόσο χαρακτηρίζει τὸν νεοέλληνα, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ λαὸς μας πῆρε τὸ κακὸ μονοπάτι. Ὁ Σάντας, μαζὶ μὲ τὸν Γλέζο, ἐπιτέλεσαν μίαν ἐθνικὴ ἡρωϊκὴ πράξη. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Σάντας καὶ ὁ Γλέζος εἶναι οἱ πρῶτοι ἀγωνιστές, πού ξεκίνησαν τὴν Ἀντίσταση κατὰ τῶν χιτλερικῶν, ἀνὰ τὴν Εὐρώπη.

Αὐτὸ ἔγινε τὴν νύχτα 30/31 Μαῒου 1941 — δηλαδή, τότε ἀκριβῶς πού ἔπεσε καὶ ἡ Κρήτη στὰ νύχια τῆς Βέρμαχτ. Ἡ ἱστορικὴ στιγμὴ ἦταν τόσον εὐνοϊκὴ γιὰ τὴν νατσιστικὴ Γερμανία, ὥστε τὸ κουράγιο (ἤ, μᾶλλον, τὸ θράσος) τῶν δύο πατριωτῶν μοῦ προξενοῦσε ἀνέκαθεν ἕναν ἱερὸ σεβασμό. Δὲν προτίθεμαι νὰ περιγράψω τὸ γεγονός. Ἁπλῶς, θέλησα νὰ πῶ δυὸ ἐγκάρδιες φράσεις γιὰ τὸν Ἐθνικὸ Ἥρωα Λάκη Σάντα, πού συμβαίνει νὰ εἶναι καὶ ἀγαπημένος μου φίλος. Γνωρίζω, βέβαια, καὶ τὸν Μανόλη Γλέζο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Χούντας, ὅποτε πέρναγα συχνὰ ἀπὸ τὸ βιβλιοπωλεῖο του (— ἐκεῖ, μάλιστα, συνάντησα μιὰ φορὰ καὶ τὸν Παρτσαλίδη). Ὡστόσο, σήμερα τὸ θέμα μου εἶναι ὁ Σάντας.

Πάντα μου ἐπιθυμοῦσα νὰ γνωρίσω τὸν Σάντα, ἄλλα τὸ ὄνειρο αὐτὸ δὲ γινότανε νὰ πραγματοποιηθεῖ γιατί ὁ Σάντας εἶχε καταφύγει, τὸ 1951, στὸν Καναδά, ὅπου ἔμεινε δώδεκα χρόνια. Τελικῶς, πρὶν εἴκοσι χρόνια, πέσαμε στὴν ἴδια φυλακὴ μὲ τὸν Σάντα. Κι ἐκεῖ φούντωσε ἡ ἔντονη φιλία μας. Ἀπ’ ὅ,τι θυμᾶμαι, ἡ ἰδιόρρυθμη αὐτὴ φιλία — ἀνάμεσα σ’ ἕναν ἀναρχικὸ κι ἕναν κομουνιστὴ — παραξένευε ἰδιαιτέρως τοὺς ἄλλους πολιτικοὺς κρατουμένους. Ὅμως, ὁ Σάντας εἶναι ἕνας ἄντρας πού δὲν κωλώνει μπροστὰ σὲ τέτοιες λεπτομέρειες...

Γράφω μὲ ἀγάπη γιὰ τὸν Σάντα.

Λατρεύω τὶς ἀφηγήσεις. Ὁ Λάκης Σάντας εἶναι γεννημένος ἀφηγητής. Γιὰ νὰ εἶσαι σπουδαῖος ἀφηγητὴς πρέπει νάχεις βιώματα καὶ ἐμπειρίες. Ὁ Σάντας ἔζησε μιὰ ζωὴ γεμάτη. Γι’ αυτὸ καὶ μὲ γοήτευε μὲ τὶς ἀφηγήσεις του. Περάσαμε μέρες καὶ μέρες, κλεισμένοι στὸ κελί μου, αὐτὸς μιλώντας κι ἐγώ ἀκούγοντας. Ὁ Λάκης μιλάει μὲ πάθος, γιατί εἶναι φλογερὸς ἄνθρωπος, γιατί εἶναι αὐθόρμητος καὶ τζόρας.

Μοῦ διηγήθηκε ἀξέχαστες ἱστορίες: ἄλλοτε γιὰ τὸ πῶς πέρασε μὲ καΐκι ὁ Ἄρης Βελουχιώτης ἀπὸ τὸ Γαλαξίδι στὸν Μοριὰ (μετὰ ἀπὸ γενναία οὐζοποσία) καὶ ἄλλοτε πώς ὁ ἴδιος ὁ Σάντας μαζὶ μὲ τὸν Φλωράκη ἔμειναν κρυμένοι, τρεῖς μέρες, σὲ μιὰ τρύπα γιὰ νὰ σωθοῦν ἀπὸ τοὺς φασίστες. Ὅλα ὅσα μοῦ εἶπε ὁ Λάκης εἶναι χαραγμένα στὴ μνήμη μου. Καί, προπάντων, ἡ ἀφήγηση τῆς ἱστορίας μὲ τὴν χιτλερικὴ σημαία τῆς Ἀκρόπολης. Ὁμολογῶ ὅτι θάθελα πολὺ νὰ ξανακούσω τὸν Λάκη, νὰ μοῦ ἀφηγεῖται ἐκεῖνες τὶς ἱστορίες πού συνταράξανε τὴ γενιά μας.

Γράφω γιὰ νὰ τιμήσω τὸν Σάντα.

Τὴν ἐποχὴ πού ὁ Λάκης Σάντας καὶ ὁ Μανόλης Γλέζος κατέβαζαν τὴν σημαία μὲ τὴν σβάστικα δὲν ἀνῆκαν στὸ Ε.Α.Μ. Ἡ ἔνταξή τους στὴν Ἀντίσταση ἔγινε τὸ 1942. Ὡστόσο, φαίνεται ὅτι ἤδη ἤσανε ἀριστεροί. Τυπικά, ἡ ἔννοια τῆς Ἀριστερᾶς ἀνάγεται στὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Ἀλλά, ἡ Ἀριστερὰ καὶ ὁ Ἀναρχισμὸς εἶναι πανάρχαιες ἔννοιες. Βλέποντας τὰ πράγματα κάτω ἀπὸ μιὰ πλατύτερη ὀπτική, μπορεῖς νὰ πεῖς ἀνέτως ὅτι οἱ ἰνδοὶ φακίρηδες ἤ ἐρημίτες ὁρισμένων ἀποχρώσεων, οἱ κυνικοὶ φιλόσοφοι, οἱ ἄραβες καὶ ὀθωμανοί ντερβίσηδες πού προέρχονταν ἀπὸ κάποιες σέκτες κτλ. ἐκφράζανε μίαν ἰδεολογία διαμαρτυρίας, δηλαδή, μίαν ἀριστερή, ἤ καὶ ἀναρχική, κοσμοθεωρία. Τιμώντας τὸν Σάντα, θέλω νὰ τιμήσω τὴν Ἀντίσταση, τὴν Ἀριστερά, τὴν αἰώνια Ἀριστερά. Σήμερα στὴν χώρα μας, ὅπου τὰ κουρέλια τῆς Νέας Ὀρθοδοξίας, ὅπου οἱ καραγκιόζηδες τοῦ ρατσιστικοῦ ἐθνικισμοῦ, ὅπου οἱ κωλογλεῖφτες τῆς Δεξιᾶς, προσπαθοῦν νὰ δημιουργήσουν ἕνα κλῖμα χαοτικῆς μισαλλοδοξίας, ἡ Ἀριστερὰ παραμένει στὸ ρεῖθρο τῆς πολιτικῆς ζωῆς καὶ — παίρνοντας μίαν ἀνάσα — προετοιμάζει τὴν ἀνασυγκρότησή της. Στὸ πλαίσιο τῆς μπουρζουάδικης δῆθεν-Δημοκρατίας στεκόμαστε ὅλοι μας (μαζὶ καὶ ὁ Σάντας), φαινομενικῶς σαστισμένοι, καὶ περιμένουμε νὰ ξεδιαλύνει ὁ κουρνιαχτὸς πού σηκώθηκε ἀπὸ τὸ γκρέμισμα τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, πού μὲ ἐπιμονὴ εἶχε προβλέψει ὁ Καστοριάδης. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴ θολούρα ὁ Σάντας παρέμεινε ἁγνός, μὴ ὑποκύπτοντας μήτε στὴν ὅποια πολιτικὴ μόδα, μήτε στὰ δολώματα τοῦ ψευτο-ἀριστεροῦ ΠΑΣΟΚ.

Παρίσι 1993.

Τι να καταλάβουνε οι ξένοι;

Καλημέρα και χρόνια πολλά από τα ορεινά. Είπα ότι δεν θα γράψω, αλλά διάβασα κάτι που μου άρεσε στην Παρέμβαση και είπα να το μοιραστώ μαζί σας...
Διαβάστε:


Μες την αγραμματοσύνη μου, σκέφτομαι ότι οι Έλληνες μέσα στ' άλλα δύο πράγματα σημαντικά καταφέραμε.

Το πρώτο είναι να εφεύρουμε, να εισάγουμε και να χρησιμοποιήσουμε την λεγόμενη κριτική σκέψη.
Γεγονός που έφερε τα πάνω κάτω στον αρχαίο αλλά και στον σύγχρονο κόσμο.
Αυτό όχι απλά επηρέασε, όπως λένε, αλλά καθόρισε την σύγχρονη φιλοσοφία, αφού αυτή δεν αποτελεί παρά επαναδιατύπωση της αρχαίας ελληνικής προσαρμοσμένη (ελάχιστα) στις συνθήκες και τις ανάγκες της εποχής.

Το δεύτερο που καταφέραμε είναι να μετουσιώσουμε, να κάνουμε, το φόβο του θανάτου, οίστρο της ζωής. Αυτό δεν επηρέασε ούτε καθόρισε κανένα ευρωπαίο, καθ' ότι για να το βιώσεις, για να το ψυχανεμισθείς πρέπει να είσαι Έλληνας.

Γι' αυτό έβαλα κι αυτές τις φωτογραφίες εδώ.
Είναι από ένα πασχαλιάτικο έθιμο της Θεσπρωτίας, που θέλει τους συγγενείς να πηγαίνουν στους τάφους τον κεκοιμημένων με τα όργανα και να τους τραγουδούν.

Είναι εδώ που, η αρχαία ελληνική παράδοση συνταντά την Ορθοδοξία.
Οι ζωντανοί τραγουδούν εκεί που άλλοτε μοιρολογούσαν τους νεκρούς, ξορκίζουν το φόβο τους, τραγουδώντας.
Σκεπτόμενοι πως οι ψυχές των κεκοιμημένων ζουν στην πραγματική ζωή (μια φράση που λένε στο χωριό μου όταν αναφέρονται σε πεθαμένο λέει: "αφήστε τον αυτόν, κείνος είναι στην αλήθεια και μεις στα ψέμματα") και ακούν (εκτός απ' τις προσευχές) τα τραγούδια τους.
Έτσι παρηγορούνται για τους "φευγάτους", δικούς τους ανθρώπους αλλά παρηγορούν και τον ίδιο τον εαυτό τους.

Αφού βάδισαν με την Σαρακοστή και τη Μεγαλοβδομάδα το δύσκολο, ανηφορικό δρόμο προς την κορυφή (έτσι κι αλλιώς οι κατηφόρες δεν βγάζουν ποτέ σε κορυφές) βιώνουν τώρα την Ανάσταση.
Με τη σειρά τους, οι κεκοιμημένοι, θαμμένοι κατά την ανατολή, προσμένουν την ημέρα της Ανάστασης των σωμάτων. Ως τότε οι ψυχές τους, που ζουν, θα ευφραίνονται και θα δροσίζονται απ' τα μνημόσυνα, τα πρόσφορα, τα κόλλυβα και τα κλαρίνα.


Άϊντε τώρα να εξηγήσεις σ' έναν Γερμανό ή σ' έναν Δανό, όλα τούτα και να 'χεις την απαίτηση να σε καταλάβει.
Άϊντε να δει αυτές τις φωτογραφίες και να μην πει πως αυτοί χάζεψαν και πάνε πάνω από νεκρούς και τραγουδάνε.
Άϊντε τώρα να εξηγήσεις πως για μας δεν υπάρχουν νεκροί, αλλά κεκοιμημένοι.
Και το βράδυ μετά την Ανάσταση θα πάμε με το Άγιο Φως ν' ανάψουμε το καντηλάκι στο μνημούρι τους.

Γι' αυτό ρε παιδιά αυτές τις μέρες που ακούγονται και γράφονται διάφορα για μας τους Έλληνες ούτε νευριάζω, ούτε θυμώνω, ούτε οργίζομαι.
"Άστους" λέω μέσα μου, "τόσα ξέρουν τόσα λένε, τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε".

ΚΕΝΤΡΙ: Παρόμοια έθιμα υπάρχουνε και σε άλλες περιοχές της Ηπείρου...
Θυμάμαι τα ξαδέρφια μου να παίρνουνε τους κλαριντζήδες από το καφενείο μετά την λειτουργία της Ζωοδόχου Πηγής, πριν ξεκινήσει το πανηγύρι και να πηγαίνουνε πάνω από το μνήμα του μπάρμπα μου, για να του παίξουνε το αγαπημένο του τραγούδι, αυτό που πάντα χόρευε πρώτος...

Πέρασε και μας άφησε χίλιους λόγους να τον θυμόμαστε...

Κάτι θα λείπει αυτό το καλοκαίρι...



Πέρασα έτσι δίχως λόγο
μια καλησπέρα πες μου αν θες
μη μου ζητάς να εξηγήσω
φτάνουνε πια οι ενοχές

Να! Λίγο θέλω να σε κοιτάξω
μια δυο κουβέντες άσκοπες
κι ίσως γελάσουμε κι οι δύο
μ' όλα όσα γίνανε χτές

Ξέρω απορείς, μα μη σε νοιάζει
κλείσε αν θέλεις, γεια χαρά
για λίγο να κοιτώ θα μείνω
στην πόρτα σου μπροστά

"Έφυγε" ο Νίκος Παπάζογλου...

"Κέρδισε" ο άτιμος ο καρκίνος και ο Νίκος έφυγε σήμερα στα 63 του, για να συναντήσει τον καλό του φίλο, τον Μανώλη Ρασούλη, που ξεκίνησε το ταξίδι λίγο νωρίτερα...
Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 16:00, στον Άγιο Θεράποντα στην Τούμπα....



Καλό ταξίδι Νίκο...

Έφυγε ένας μεγάλος του ελληνικού πνεύματος...

Πέθανε χτες ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σε ηλικία 89 χρονών και διαβασα εδώ μια πολύ όμορφη ανάρτηση.
Την αναδημοσιεύω χωρίς λόγια:

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης πήρε τελικά το τραίνο για την “υπόγεια διαδρομή”.
Μα καλά, κανένας τελικά δεν θα αποφύγει το ταξίδι αυτό; Ακόμα κι αυτός που βγήκε ζωντανός από την επίγεια κόλαση του Μαουτχάουζεν; Αυτός που γύρισε στην Ελλάδα, ενώ τόσες χιλιάδες άλλοι δεν γύρισαν; Αυτός που έζησε σχεδόν έναν αιώνα;
Ναι. Έτσι είναι η ανθρώπινη μοίρα.
Μήπως όμως δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε, αλλά να τον σκεφτούμε με αγάπη, θαυμασμό, και λίγο … ζήλια; Ναι, ζήλια, γιατί η ζωή “του χαρίστηκε” από τη θεά τύχη. Θα μπορούσε η Λάχεσις, η Άτροπος και η Κλωθώ να ήσαν πολύ πιο τσιγκούνες μαζί του.

- Βρέθηκε, όπως το διηγήθηκε κι ο ίδιος, από νεανική επιπολαιότητα μέσα στο στρατόπεδο του θανάτου, αλλά επέζησε και γύρισε σώος στην Ελλάδα.

- Χωρίς απολυτήριο γυμνασίου και χωρίς ειδικές σπουδές κατάφερε χάρις στην γόνιμη φαντασία του και την εμπνευσμένη πένα του να γράψει δεκάδες θεατρικά έργα (Η Αυλή των Θαυμάτων, Παραμύθι χωρίς Όνομα, Το μεγάλο μας τσίρκο, Ο εχθρός λαός, Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα, Ο μπαμπάς ο πόλεμος κ.α.) και μερικά ιδιαίτερα σενάρια για ταινίες (Στέλλα, Ο δράκος κ.α.).

- Έκανε πράγματα που του άρεσαν (μεγάλη υπόθεση αυτό στη ζωή…). Για παράδειγμα, θεωρούσε τυχερό τον εαυτό του που ήταν ο βασικός υπεύθυνος προσαρμογής των θεατρικών έργων για το ραδιόφωνο.

- Γνώρισε από κοντά και συνεργάστηκε με τον ανθό της ελληνικής διανόησης και τέχνης.

- Η αξία του έργου του αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες όσο ακόμα ζούσε (σπάνια συμβαίνει).

- Παρά τις κακουχίες της νεαρής ηλικίας κατάφερε να φτάσει υγιής και πνευματικά άριστος σε μεγάλη ηλικία.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά θα μπορούσαν απλούστατα να μην είχαν γίνει ποτέ αν ένας παράφρων Ες-Ες είχε απλώς δείξει με το δάχτυλό αυτόν αντί για κάποιον άλλο στο δρόμο των κρεματορίων.

Πάει κι ο Ρασούλης...

Τον βρήκανε χτες νεκρό στο σπίτι του και απ' ότι είπανε ήταν ήδη 4 μέρες πεθαμένος, μόνος του...
Ο Μανώλης Ρασούλης πέθανε στα 66 του και άφησε πίσω του ένα θησαυρό...


Στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο με τίτλο «Εδώ είναι του Ρασούλη» που κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις «Ιανός» της Θεσσαλονίκης, ο ίδιος ο συνθέτης στο εισαγωγικό του κείμενο γράφει: «Επουδενί το βιβλίο τούτο δεν συμπεριφέρεται ως επικήδειος για έναν στιχουργό. Έπεται η συνέχεια ως την τελική πτώση μου. Και δεν είμαι από πέτρα ούτε αθάνατος που 'λεγε κι ο αείμνηστος φίλος μου Aκης Πάνου...
...Με αγάπη πιστεύω και σύνεση, μέσα από την πολλαπλή εμπειρία μου θέλησα κατ' αρχάς να κάνω ένα βιβλίο όχι μόνο με τους στίχους μου (αυτό θα ήταν 0x0=0) αλλά να μνημειώσω τα κύρια χαρακτηριστικά και στοιχεία του εν λόγω φαινομένου, να μνημειώσω την αιχμή του νεοελληνικού πολιτισμού στο κλείσιμο του βασικού του κύκλου που τυχαίνει - κι όχι τυχαία- να κλείνει μαζί με τον βασικό κύκλο του νεοελληνικού έθνους.
Κάποιος Έλλην ποιητής γράφει: "Πιότερο κι απ' τους ανθρώπους το τραγούδι τους αγάπησα". Εγώ να προσθέσω ότι πιότερο κι απ' το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα».



Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

Το ξέρετε ότι κάποτε μέχρι και για αρχηγό της 17Ν τον είχανε υποπτευθεί τον Ρασούλη;
Εμ βέβαια, επί εποχής αείμνηστου Τσεβά, όταν οποιοσδήποτε δεν χώραγε στα καλούπια, θεωρούνταν de facto παραβατικός...

Οι υπάλληλοι της Περιφέρειας για τον Κώστα Παππά...

Ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Άρτας για το χαμό του Αντιπεριφερειάρχη Κωνσταντίνου Παππά

Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Άρτας (πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Άρτας), συγκλονισμένος από τον άδικο χαμό του Αντιπεριφερειάρχη Άρτας Κωνσταντίνου Παππά εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Η Περιφερειακή Ενότητα Άρτας έχασε τον οραματιστή Αντιπεριφερειάρχη, η Περιφέρεια Ηπείρου έναν άνθρωπο, γνήσιο Ηπειρώτη, οι Υπάλληλοι της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας έναν ακριβοδίκαιο Προϊστάμενο και η Άρτα έναν άνθρωπο που ήταν πρόθυμος να δώσει και τη ζωή του γι αυτή.

Οι υπάλληλοι της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας εκφράζουν τη βαθιά οδύνη τους για τον άδικο χαμό του ανθρώπου που ήρθε ανάμεσά τους σαν φίλος κι έφυγε τόσο πρόωρα.

Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Άρτας (πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Άρτας) αντί στεφάνου, θα ενισχύσει με το ποσό των 300 € το Γηροκομείο Άρτας εκπληρώνοντας την επιθυμία της οικογένειάς του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει

O Σύλλογος «Πολιτών Παρέμβαση» αποχαιρετάει τον Κώστα Παππά...

Καλό σου ταξίδι, Κώστα

Εκφράζουμε το βαθύ μας πόνο και την απερίγραπτη θλίψη μας για τον ξαφνικό και απροσδόκητο χαμό του αντιπεριφερειάρχη Άρτας Κώστα Παππά.
Η τραγική είδηση άφησε άναυδη την τοπική κοινωνία. Ο αντιπεριφερειάρχης Κώστας Παππάς, έκφραση της απλότητας και της ανθρωπιάς, αποφάσισε να εγκαινιάσει και να διαμορφώσει ένα νέο, διαφορετικό ύφος και ήθος στα πολιτικά πράγματα του τόπου μας.
Υπηρέτησε με συνέπεια και ανιδιοτέλεια την πόλη και την περιοχή και ξεκίνησε το νέο του ταξίδι ως αντιπεριφερειάρχης Άρτας με τη φιλοδοξία να βρει ο τόπος μας τη θέση που του ταιριάζει στον εθνικό και παγκόσμιο χάρτη. Ο Κώστας Παππάς ήταν η φωνή σεμνότητας και της ακεραιότητας, σε μια εποχή που δοκιμάζονται σκληρά οι αρχές και οι αξίες, ιδιαίτερα στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας.
Δυστυχώς ο θάνατός του που ήρθε πάνω στην ώρα της εκτέλεσης του καθήκοντος, ανέκοψε το δημιουργικό του έργο και άφησε στην πόλη μας και στο νομό μας ένα μεγάλο δυσαναπλήρωτο κενό.
Το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη της Παρέμβασης Πολιτών Άρτας συμμετέχουμε στον πόνο της οικογένειάς του και θέλουμε να της δηλώσουμε τη συμπαράστασή μας σ’ αυτή τη σκληρή και αβάσταχτη δοκιμασία της.
Φίλε Κώστα, δεν προλάβαμε να χαράξουμε τους δρόμους της συνεργασίας μας για την ιστορία και τον πολιτισμό της Άρτας. Κρατάμε πάντα στη μνήμη μας την ήρεμη μορφή σου και την άδολη αγάπη σου για τον τόπο. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα που ξεκινήσαμε και τον πίστεψες, δηλώνοντας σε κάθε περίσταση την αλληλεγγύη σου και την επιθυμία σου για την ευόδωσή του.
Καλό σου ταξίδι, φίλε Κώστα Παππά.

ΚΕΝΤΡΙ: Απ' ότι έμαθα, η προγραμματισμένη σημερινή εκδήλωση στον ΣΚΟΥΦΑ που σας είχα πει, για την παρουσίαση του βιβλίου «Μια χαραμάδα φως» του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Κούτα, αναβλήθηκε λόγω του τραγικού χαμού του Κώστα Παππά.
Θα γίνει αύριο, Σάββατο 12 Φεβρουαρίου, στις 6 το απόγευμα στο "ΣΚΟΥΦΑ" με συντονιστή τον Δημήτρη Βλαχοπάνο...

Στα έδρανα αντίπαλοι, μα πάνω απ' όλα άνθρωποι...

ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΠΑ

Η παράταξη «Ήπειρος –Τόπος να Ζεις» και ο επικεφαλής της, κ. Βαγγέλης Αργύρης, εκφράζουν τη βαθύτατη λύπη τους για τον αναπάντεχο, άδικο και πρόωρο χαμό του Αντιπεριφερειάρχη, συναδέλφου και φίλου, Κώστα Παππά.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως δεν είναι πια μαζί μας τη στιγμή που λίγες ώρες πριν δουλεύαμε μαζί στο Περιφερειακό Συμβούλιο.
Ο Κώστας Παππάς ήταν ένας εργατικός άνθρωπος της Αυτοδιοίκησης και σίγουρα η απώλειά του αφήνει ένα σημαντικό κενό.
Πρώτα και πάνω από όλα, όμως, θέλουμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

ΚΕΝΤΡΙ: Τα δάκρυα στα μάγουλα του Κώστα του Μπόβολου, υποψήφιου Αντιπεριφερειάρχη Άρτας με το ψηφοδέλτιο του Αργύρη, είναι η καλύτερη απόδειξη για τον τίτλο της ανάρτησης...

Η τελευταία παρέμβαση του Κώστα Παππά...

Το προηγούμενο βράδυ πριν τον άδικο χαμό του Αντιπεριφερειάρχη Άρτας. του Κώστα Παππά γινόταν Περιφερειακό Συμβούλιο στα Γιάννενα κι ένα από τα θέματα ήταν η τύχη της ΔΩΔΩΝΗΣ, ένα θέμα που καίει τους κτηνοτρόφους της Ηπείρου, αλλά και όλους μας σαν καταναλωτές... Η απόφαση που πήρε το Περιφερειακό Συμβούλιο λέει ότι η ΔΩΔΩΝΗ δεν πρέπει να πουληθεί... Εισηγητής από την πλευρά της πλειοψηφίας ήταν ο Κ. Παππάς, που ανάφερε:

«Η πρότασή μας και η θέση μας για τη ΔΩΔΩΝΗ είναι να παραμείνει εάν είναι εφικτό με το σημερινό ιδιοκτησιακό της καθεστώς. Σε διαφορετική περίπτωση που αποφασιστεί η μεταβίβασή της, πρέπει η πλειοψηφία του μετοχικού της κεφαλαίου να περάσει κατά προτεραιότητα με προνομιακούς όρους στους φυσικούς δικαιούχους της, τους κτηνοτρόφους και παραγωγούς της Ηπείρου και σε άλλους ηπειρωτικούς φορείς ώστε να διατηρηθεί ο ηπειρωτικός της χαρακτήρας».

Μερικές ώρες αργότερα σκοτώθηκε...