Καυτά φιλιά μπροστά στα ΜΑΤ - Χαμός με το θέμα στο Facebook!

Τρεις φωτογραφίες που απεικονίζουν ένα νεαρό ζευγάρι να φιλιέται υπό το βλέμμα των ΜΑΤ έχει γίνει τις τελευταίες ώρες πρώτο θέμα συζήτησης στο Facebook.
Οι περισσότεροι χρήστες αναρωτιούνται αν πρόκειται για αληθινές φωτογραφίες ή είναι αποτέλεσμα photoshop. Ωστόσο τα ντοκουμέντα είναι άκρως αληθινά και τα δημοσιεύει ένα από τα μεγαλύτερα πρακτορεία φωτογραφιών στην Ελλάδα, η «Εurokinissi».
To σύνθημα «Make Love, Not War» πήρε σάρκα και οστά κατά τη διάρκεια της πορείας της προπερασμένης Πέμπτης, με το ζευγάρι να χαίρεται τον έρωτά του μέσα στον πανικό της Αθήνας.
Δείτε φωτογραφίες:

Να γιατί το τραγούδι είναι λυπητερό...

Πρώτος Αύγουστος χωρίς τον Παπάζογλου...

Ο "Αύγουστος" που μας συντρόφεψε τόσες φορές, ένα από τα ομορφότερα, από τα πιο πονεμένα ερωτικά τραγούδια:

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό

με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε

κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά

ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε

φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω

κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος

λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ

ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος

κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά

διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό

μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε

από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως

που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε

κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός

αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται

μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως

φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά

διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Καλοκαιρινές καψούρες...

Θυμάστε τι γινότανε μ' αυτό το τραγούδι του Christophé;

Ένα πολύ καλό βιβλίο ενός συμπατριώτη μας...

«Κι έπειτα, τι έγινε αν κινδυνέψεις; Αυτό που νιώθεις µπορείς και πρέπει να το ζήσεις έτσι όπως είναι. Με το φόβο του. Γιατί αυτό ολοκληρώνει το αίσθηµα, τον έρωτα, το πάθος. Αν δε φοβάσαι τίποτα κι αν δεν ακούς την καρδιά σου να χτυπάει και να ακούγεται έξω από το στήθος σου, δε ζεις τη στιγµή. Κι αυτό το χρωστάς στον εαυτό σου».

Δεκαετία του πενήντα! Σε μια κοινωνία που αλλάζει δραματικά, μετά τα γεγονότα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, μια οικογένεια ξεκινά από την Άρτα, μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους, για να βρει μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα.
Από μικρό παιδί, ο Περικλής αρχίζει τον αγώνα της επιβίωσης, κυνηγώντας παράλληλα το όνειρο, που θα τον έβγαζε από τη μιζέρια της μεταπολεμικής Ελλάδας. Καθώς γνωρίζει για πρώτη φορά την αδικία, την αυθαιρεσία, το άδικο, η απόφασή του να αλλάξει τη μοίρα του και να μείνει άνθρωπος γιγαντώνεται.
Ο ερχομός του στη Θεσσαλονίκη αποτελεί τη μεγαλύτερη έκπληξη. Στην πόλη αυτή, την περίοδο της δικτατορίας, θα γνωρίσει, μέσα σε έναν αξεδιάλυτο δεσμό, τη ζωή, το θάνατο, τη γυναίκα, τον έρωτα αλλά και μια άλλη Ελλάδα, που αγνοούσε ότι υπάρχει.
Πολλά χρόνια αργότερα, μέσα από διαρκείς ανατροπές και απογοητεύσεις, θα φτάσει στο τέλος του ταξιδιού. Θα είναι, όμως, αυτό που ονειρεύτηκε;

Ο Λευτέρης Παπακώστας είναι ιστορικός-φιλόλογος. Κατάγεται από τη Σκουληκαριά της Άρτας. Γεννήθηκε στο Κομπότι. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης και δίδαξε ως φιλόλογος σε πολλά σχολεία της χώρας και για πολλά χρόνια στο Πειραματικό Λύκειο Αναβρύτων. Υπήρξε για πολλά επίσης χρόνια παρουσιαστής στην κρατική τηλεόραση, στην εκπομπή «Δημοτικά Τραγούδια και Χοροί».
Δημοσίευσε πληθώρα άρθρων και δοκιμίων στον Τύπο και έκανε σειρά διαλέξεων με θέματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που αποτελούν και το βασικό αντικείμενο των μελετών του. Μέχρι το 2009 διετέλεσε διευθυντής στο Γενικό Λύκειο Πεντέλης.
Το 2007 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο 50 Κείμενα Ζητούν Παραλήπτη από τις εκδόσεις «Ατέρμονο».
Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή και την έκδοση βιβλίων.

Αθήνα 2010
Σειρά: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Σελίδες: 383
Τιμή: Το βρήκα στις Εκδόσεις Λιβάνη με € 16,05.
Δεν μου φάνηκε ακριβό και το παράγγειλα...

Μην της παίρνετε λουλούδια, δεν είναι sexy!!!

Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα...
Αλήθεια αδέρφια, αυτό τον Άγιο πού τον βρήκατε; Στο ορθόδοξο εορτολόγιο δεν υπάρχει...
Αλλά ούτε στο επίσημο Καθολικό υπάρχει, ούτε στο προτεσταντικό, ούτε σε κανένα άλλο που μου έρχεται στο μυαλό δεν υάρχει τέτοιος άγιος που να γιορτάζει 14 Φλεβάρη...
Και τότε πού τον βρήκαμε και τον γιορτάζουμε;
Να 'ναι καλά οι λουλουδάδες που τον εμπνεύστηκαν για να πηγαίνουν τα κορόιδα τα αρσενικά και να αγοράζουν λουλούδια για την καλή τους...
Και γλυκάθηκαν και οι ...γλυκαντζήδες, οι ζαχαροπλάστες και ανακάλυψαν ότι και τα σοκολατάκια σε συσκευασία καρδιάς, είναι απαραίτητο αξεσουάρ για να δείξουμε στο ταίρι μας ότι είναι το αντικείμενο του πόθου μας...
Ε λοιπόν, χαμάρες!!!
Να σας πω ένα μυστικό, ένα Secret; Δείτε το video και θα καταλάβετε:



Τέτοια θέλουν οι γυναίκες, ακριβά, λουσάτα εσώρουχα...
Και μεταξύ μας, κι οι άντρες τέτοια θέλουμε να φοράνε οι σύντροφοί μας στον έρωτα, για να τα χαιρόμαστε κι οι ίδιοι, όταν τους τα βγάζουμε...
Προσοχή όμως, υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος, που δεν αναγράφεται στην συσκευασία:
Πολλές φορές, εκτός από σας, θα τα χαρούνε κι άλλοι!!!
Αλλά έτσι είναι ο έρωτας, απρόβλεπτος και σκανταλιάρης...
Vive l' amour λοιπόν και του χρόνου οι λέφτεροι...

Ξύπνα Περδικομάτα μου...

Αρχίζει η καινούργια εβδομάδα και ξύπνησα μέσα στις φλοκάτες στο Ζαγόρι...
Δίπλα μου κοιμάται μια περδικομάτα, δεν μου κάνει καρδιά να την ξυπνήσω, αλλά πρέπει να γυρίσουμε κάτω στην Άρτα, οι δουλειές κι οι υποχρεώσεις δεν περιμένουν.
Για χάρη της ανεβάζω αυτή την ανάρτηση για να την ξυπνήσω με αυτό το μοναδικό αγαπημένο ηπειρώτικο τσάμικο:



"Ήρθες και μας ομόρφηνες τον άσχημο τον τόπο..."
Καλή εβδομάδα σε όλους αδέρφια...

Η δροσιά του Έρωτα...

Κάτι δροσερό κι ανάλαφρο για να ξεκινήσει η εβδομάδα μας με χαμόγελο...



Δεν χειάζονται πολλά για να νοιώσεις "γεμάτος", ένα χαμόγελο, ένα χάδι στο μάγουλο, ένα κλείσιμο του ματιού είναι αρκετά...
Μην μπλοκάρετε την ζωή σας με απαιτήσεις βγαλμένες από σελίδες του Cosmopolitan, ακούστε την φωνή της καρδιάς και προχωράτε με το κεφάλι ψηλά...

Καλύτερα με γιαουρτάκια!!!

Αχ μωρέ γυναικούλα μου, μια φορά να σ' έβλεπα να μου αλείφεις κι εμένα έτσι την πλατούλα μου, που έχω τσουρουφλιστεί ο καημένος, που όλο προσπαθώ να φτάσω να βάλω αντηλιακό κι όλο με τα γιαουρτάκια καταλήγω!!!
Κι ας μη μου κάνεις σχεδιάκια με καρδούλες, κάνε ότι σχέδιο θέλεις εσύ, ας είναι και νεκροκεφαλή που λέει ο λόγος, απλά να μου αλείψεις την πλάτη, να νοιώσω το χεράκι σου...
Τι έγινε σε έπεισα; Έρχεσαι; Σε βλέπω, κάτι κρατάς, να σηκώσω το πουκάμισο; Το 'ξερα πως κατά βάθος μ' αγαπάς και νοιάζεσαι για μένα...
ΤΙΙΙ;;; Τι είναι αυτό; Άσε κάτω το βιτριόλι, άστο σου λέω, γιαουρτάκι και πάλι γιαουρτάκι!!!

Η νύχτα που παίρνει φωτιά...

Έχω καλή διάθεση σήμερα και θα σου το κάνω το χατήρι: Stavento και Ήβη Αδάμου λοιπόν...



Υπάρχεις στην μέρα μου κι ας μην είσαι εδώ...

Η ζωή είναι εκεί έξω...

Βγες και μην μασας φιλαράκο, η ζωή είναι όμορφη, μακάρι να 'χα τα νιάτα σου.
Κάνε το βήμα και δεν θα το μετανοιώσεις...

Ερωτογραφίες στην Πρέβεζα...

Μου έστειλαν από τον Σύλλογο "Ανθρώπολις" ένα e-mail, παρακαλώντας με να προωθήσω μια έκθεση ζωγραφικής που θα γίνει στη Δημοτική Πινακοθήκη Πρέβεζας.
Η ζωγράφος είναι η Έλσα Χαραλάμπους, που είναι επίσης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Η συγκεκριμένη έκθεση αφορά την τελευταία ενότητα της δουλειάς της, τις Ερωτογραφίες.
Είναι εμπνευσμένη από παλιές φωτογραφίες του 1840 εώς 1940 περίπου, που αποτελούσαν τις ερωτικές φωτογραφίες της εποχής, γυναίκες γυμνές ή ημίγυμνες στημένες σύμφωνα με την ανδρική αισθητική. Σύμφωνα με την ίδια, αυτές οι φωτογραφίες την προκάλεσαν να τις επαναφέρει στο σήμερα, σχολιάζοντάς τες με τον δικό της τρόπο.
Με χαρά λοιπόν ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα και σας αναμεταδίδω:

Έλσα Χαραλάμπους

10-17 Ιουλίου

Δημοτική Πινακοθήκη Πρέβεζας

Μετά την επιτυχημένη εμφάνιση της Ελσας Χαραλάμπους στην διεθνή έκθεση ART-ATHINA 2010, ακολουθεί η καλοκαιρινή της έκθεση στην Πρέβεζα όπου θα παρουσιαστούν έργα από την τελευταία ενότητα Ερωτογραφίες καθώς και έργα από προηγούμενες εκθέσεις της.

Οι 'Ερωτογραφίες αποτελούνται από έργα μικτής τεχνικής:

στρογγυλά και οβάλ τελάρα με θέμα το γυναικείο γυμνό, πλασμένα με λάδι, συνδυάζοναι με πέρλες, δαντέλες, βελούδα και άλλα υλικά για να σχολιάσουν την ερωτική ατμόσφαιρα εποχής 1840-1930. Η άλλα ενότητα με τίτλο NUDE εστιάζει το ενδιαφέρον στα γυμνά σώματα, γυναικεία και ανδρικά και τα αποδίδει με εξπρεσιονιστικά ρεαλιστική έκφραση.Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι λάδι σε καμβά, κονίαμα και μαρμάρινη ψηφίδα.Άλλη ενότητα αφόρα εργα με θέμα ‘τα λουλούδια’ άλλοτε αποδομένα σε φυσικά υλικά όπως ξύλο με την τεχνικά της ελαιογραφίας άλλοτε συνδιάζοντας την ψηφιακή έκτύπωση με ελαιογραφία και την παραδοσιακή τεχνική του ψηφιδωτού.
Η Έλσα Χαραλάμπους γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου

αποφοίτησε με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών.

Ασχολήθηκε με αποκατάσταση τοιχογραφιών-οροφογραφιών σε νεοκλασικά κτίρια της Ερμούπολης. Από το 2002 διδάσκει στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προιόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Έχει κάνει δέκα ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε πλήθος ομαδικών στην Ελλάδα, και το εξωτερικό.

Εγκαίνια : 10 Ιουλίου ώρα 9 μμ.

Τηλέφωνο επικοινωνίας : 6937307248

Πες μου πως είναι ψέμα...

Όταν φτάνει η ώρα που προτιμάμε ένα ψέμμα, από το να παραδεχτούμε ότι αυτά που έχουμε χάσει και δεν μπορούμε να αντέξουμε χωρίς την παρουσία τους, εμείς τα αφήσαμε να σβήσουνε, να ξεθωριάσουνε, να χαθούνε...



Τέρμα τα θαύματα, τα σινεμά κλειστά
Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις…
Όλα τα φώτα σβήνω και κρύβομαι ξανά
Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις…

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο
Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα,
Εγώ χωρίς εσένα

Μες στη βουή ξεχνιέμαι κι ο κόσμος προσπερνά.
Δε με ψάχνεις πια, δε με ψάχνεις.
Πάλι το τραύμα ξύνω κι ο πόνος με μεθά.
Δε με ψάχνεις πια, δε με ψάχνεις.

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο
Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα,
Εγώ χωρίς εσένα

Δε θέλω να θυμάμαι, δε θέλω να ξεχνάω
Δε σε έχω πια, δε σε έχω…
Την έξοδο κινδύνου δε βρίσκω πουθενά,
Δε σε έχω πια, δε σε έχω…

Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά στην Πρωταπριλιά. Δεν έχω πια άλλα ψέμματα να πω, ούτε καν στον εαυτό μου...

Τελικά το προτιμούν καυτό!!!

Από το πρωί τα έχω δώσει όλα, ψάχνω videos με αγαπημένα της τραγούδια, γράφω στους τοίχους της γειτονιάς, τελικά η κρέμα σαντιγύ και οι χειροπέδες έκαναν την δουλειά τους, νύχτωσε και ...εύχομαι και σε σας Happy Valentine's Day...

Ελπίζω να είχατε κι εσείς ανάλογο αποτέλεσμα. Κι αν τυχόν δεν έχετε κάποιον στο μυαλό σας, είναι επειδή δεν αφήνετε το μυαλό σας ξέγνοιαστο να κοιτάξει γύρω σας. Ο Λαζόπουλος όταν έπαιζε τους Μήτσους είχε πει την εξής καταπληκτική ατάκα: "Ρώτησαν την γιαγιά μου τι είδους "πουλί" προτιμάει κι αυτή απάντησε << το ανέμελο >>"...

Θα το ...χοντρύνω λίγο το πράγμα!!!

Μέχρι τώρα έχω δοκιμάσει τα πάντα. Αφιερώνω τραγούδια, γράφω στους τοίχους, ακόμη καμιά ανταπόκριση...
Θα μπω στο ζουμί, θα αρχίσω τις σεξουαλικές προκλήσεις κι ελπίζω να μην φάω καμιά ξανάστροφη...
Happy Valentine's Day...

Το έκανα και graffiti...

Τι άλλο θέλεις να κάνω για σένα μωράκι μου; Το έγραψα και στον τοίχο, graffiti τώρα στα γεράματα, τι θα πει η γειτονιά;
Happy Valentine's Day...

Breathless III...

Κανένας άλλος όμως δεν τραγούδησε και δεν χόρεψε με τόσο πάθος το πώς ο έρωτας σου κόβει την ανάσα, όσο ο Richard Gere που βγάζοντας την γλώσσα στον θάνατο, διάλεξε με την τελευταία του ανάσα να ξελογιάσει για τελευταία φορά το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του, την εκπληκτική, την μοναδική, την ανεπανάληπτη Valerie Kaprisky...
Happy Valentine's Day...

Breathless II...

Αλλά εκτός από τον Dan Wilson και ο Jerry Lee Lewis τραγούδησε και έπαιξε στο πιάνο με χέρια και με ...πόδια, το πόσο άφωνο σε αφήνει ο έρωτας...
Happy Valentine's Day...

Breathless...

Μωράκι μου, πάντα μου κόβεις την ανάσα, πότε επειδή φεύγεις και νομίζω ότι σε χάνω και πότε επειδή έρχεσαι και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι τόσο τυχερός να σ' έχω...
Happy Valentine's Day...

Γίνε η εξαίρεση μωρό μου...

Είμαι ...φίνο φανταράκι!!!

Ένας Έλληνας - φανταράκι, που δεν είχε βύσμα και είχε γυρίσει όλη την παραμεθόριο, παραλαμβάνει ένα γράμμα από την κοπελιά του. Το γράμμα έγραφε τα παρακάτω...

Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο με αυτή τη σχέση. Η απόσταση που μας χωρίζει είναι υπερβολικά μεγάλη. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν άπιστη δύο φορές μέσα σε αυτή τη σχέση, από τότε που έφυγες. Πιστεύω ότι κανένας από τους δύο μας δεν αξίζει μια τέτοια σχέση, το καταλαβαίνω, συγχώρεσε με. Σε παρακαλώ επέστρεψέ μου τη φωτογραφία που σου έστειλα,
Με αγάπη, Μαρία.

Το φανταράκι, πολύ τσαντισμένος, ζητάει από όλους τους "ψάρακες", αλλά και παλιούς να του χαρίσουν τις φωτογραφίες από τις κοπελιές τους, αδερφές, ξαδέρφες, θείες, μάνες, φίλες κτλ... Μαζί με τη φωτογραφία της Μαρίας, βάζει σε ένα φάκελο όλες όσες είχε μαζέψει από τους φίλους του. Είχε μαζέψει 57 φωτογραφίες συνολικά, και γράφει ένα σημείωμα που έλεγε:

Αγαπημένη μου Μαρία,
Συγχώρεσέ με, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποια στο καλό είσαι. Σε παρακαλώ, ψάξε τη φωτογραφία σου στο φάκελο και γύρισε μου τις υπόλοιπες.