Μερικές φορές δεν πάει άλλο...

Όλοι εμείς οι μοντέρνοι γονείς έχουμε διαβάσει όλα τα σχετικά βιβλία για την διαπαιδαγώγηση των βλασταριών μας και γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε και τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με σωματική τιμωρία.
Όμως υπάρχουν κάποιες στιγμές, που άνθρωπος είσαι, δεν αντέχεις και σου 'ρχεται να "σου δώσω μια, να πάθεις παλιόπαιδο, που μου 'κανες τα νεύρα τσατάλια¨.Δεν μπορεί, το έχετε νοιώσει, παραδεχτείτε το, μην κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας...
«Καλά είναι αυτά που λένε τα βιβλία και οι παιδοψυχολόγοι, αλλά όταν φτάσει η κρίσιμη στιγμή δεν ισχύει... τίποτα! Εκεί ο κάθε γονιός κρίνει ανάλογα με την περίπτωση και αν χρειαστεί, θα ρίξει και καμιά στον ποπό. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, και σίγουρα δεν διαπράττεται κανένα έγκλημα».

Τα παρακάτω τα διάβασα στον φίλο Γιώργο Λάιο και κρατάτε ό,τι σας ενδιαφέρει:

Το ερώτημα ταλανίζει τους περισσότερους γονείς σε όλο τον κόσμο: το ξύλο βγήκε απ΄ τον Παράδεισο ή μήπως όχι;
Σύμφωνα με νέα έρευνα του Κολεγίου Calvin, στο Μίσιγκαν, ένα χαστούκι για να συνετίσουν οι γονείς τα παιδιά τους όχι μόνο δεν τα βλάπτει, αλλά τους κάνει καλό στην ενήλικη ζωή τους. Όπως υποστηρίζει η καθηγήτρια Ψυχολογίας και υπεύθυνη της έρευνας κ. Μάρτζορι Γκουνόε, το ξύλο ως μορφή πειθαρχίας- αυστηρά μέχρι την ηλικία των 6 ετών- κάνει τα παιδιά να βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον, τα βοηθά να γίνουν καλύτεροι μαθητές και παράλληλα να θέλουν να προχωρήσουν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι ερευνητές εξέτασαν 179 έφηβους και τους ρώτησαν εάν και πόσες φορές οι γονείς χρησιμοποίησαν το ξύλο ως «εργαλείο» πειθαρχίας. Από τις απαντήσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το χαστούκι που μπορεί να έφαγαν ως παιδιά, τα βοήθησε στην εφηβική ζωή τους.

Αν και υπάρχουν ερευνητές και ψυχολόγοι, οι οποίοι συμφωνούν με τα αποτελέσματα της νέας έρευνας, είναι πολλοί περισσότεροι εκείνοι που την αποδοκιμάζουν. Όπως επισημαίνει η οικογενειακή σύμβουλος κ. Έφη Σαρηγιαννίδου, η χρήση σωματικής βίας, προκειμένου να τιμωρηθεί το παιδί, θα πρέπει να αποφεύγεται... διά ροπάλου. «Ακόμη και η χρήση της λέξης “τιμωρία” έχει κάτι το εκφοβιστικό, πόσω μάλλον ένα χαστούκι», λέει.

Ένα χαστούκι ή ένα δυνατό χτύπημα δημιουργεί στο παιδί το αίσθημα της απόρριψης και του φόβου. «Όταν δε, η τακτική της σωματικής τιμωρίας σπάει το “ηλικιακό φράγμα” των 6 ετών και συνεχίζεται και στην εφηβεία, μετά δηλαδή τα 12 χρόνια, τότε τα ψυχικά τραύματα του παιδιού θα είναι σαφώς έντονα στη μετέπειτα ζωή του», σημειώνει η κ. Σαρηγιαννίδου.

Οι ειδικοί, πάντως, θεωρούν απαραίτητη την επίπληξη του παιδιού, όταν αυτό κάνει μία κακή πράξη ή μία αταξία. «Ο αυστηρός τόνος της φωνής, αλλά και μια πιο επιθετική στάση σώματος είναι τα “όπλα” των γονιών, προκειμένου να καταλάβουν τα παιδιά τη διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού. Παράλληλα, η αφαίρεση προνομίων όταν έχει κάνει κάτι κακό, το να στερήσει δηλαδή ο γονιός από το παιδί μία βόλτα ή το παιχνίδι για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αποτελεί σημαντικό τρόπο διαπαιδαγώγησης», υπογραμμίζει η οικογενειακή σύμβουλος. Τα όρια και οι κανόνες, σύμφωνα με την κ. Σαρηγιαννίδου, αλλά και η τιμωρία με την έννοια της συνέπειας, βοηθούν τα παιδιά να καταλάβουν πότε κάνουν λάθος και πότε όχι.»

Αναγνωρίστε τα σημάδια και στηρίξτε τον άνθρωπό σας...

Παλιότερα θεωρούνταν ότι η κατάθλιψη ήταν κυρίως "γυναικεία" πάθηση, αλλά στις μέρες μας, όπου οι ρόλοι χιλιετιών ανατρέπονται και το αύριο είναι αβέβαιο, οι άντρες δεν βιώνουν απλώς τα συμπτώματα της κατάθλιψης, αλλά το γεγονός ότι νοιώθουν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους, τους οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις...
Σήμερα οι στρεσογόνοι παράγοντες συνεχώς αυξάνονται: χρέη, ανεργία, διαζύγιο. Το αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης που καταγράφονται στους άντρες. Πρόκειται για μάχη, που αν τη χάσεις, θα γίνεις ακόμα ένας αριθμός σε μία λίστα εντελώς άχρηστων θανάτων: τη λίστα των αυτοκτονιών.
Ο ψυχολόγος Εντουιν Σνέιντμαν, πρωτοπόρος στην έρευνα των αυτοκτονιών, είχε πει κάποτε ότι είναι κακή ιδέα να αυτοκτονήσει κάποιος όταν νιώθει έντονες αυτοκτονικές τάσεις. Οχι, δεν πρόκειται για ανέκδοτο. Εκείνες τις στιγμές δεν μπορείς να βρεις σωστή λύση στα προβλήματα. Δεν είσαι σε θέση να αποστασιοποιηθείς από το ταραγμένο μυαλό σου κι όλα αυτά συνθέτουν ένα πολύ εκρηκτικό κοκτέιλ. Σε καθιστούν άκρως επικίνδυνο για τον ίδιο τον εαυτό σου.
Η συνειδητοποίηση του κινδύνου έρχεται για πολλούς όταν είναι πια αργά: τόσο για ανθρώπους που θεωρούνται τελευταίοι στην κοινωνική κλίμακα και οδηγούνται λόγω των πολλών προβλημάτων σε αυτοκτονία όσο και για άλλους που φαινομενικά έχουν τα πάντα στα χέρια τους: επιτυχία και αποδοχή που σίγουρα δεν θα πίστευε κάποιος ότι θα τους οδηγούσαν στο να θέσουν τέρμα στη ζωή τους. Ωστόσο, τόσο οι μεν όσο και οι δε κάνουν κάποιες φορές μία απονενοημένη πράξη, η οποία αφήνει μετέωρους τους συγγενείς και τους φίλους τους. Τους προκαλεί θλίψη, τους κάνει να αρρωστήσουν, τους προκαλεί ακόμα και θυμό. Σε τελική ανάλυση, γεγονότα σαν αυτά μας ανησυχούν όλους κι αυτό διότι πολλοί από εμάς θα μπορούσαμε να βρεθούμε κάποια στιγμή σε αυτή τη θέση.

Γυρνώντας από την άβυσσο
Αυτή είναι με λεπτομέρειες η πορεία ενός άντρα προς την αυτοκτονία και πώς μπορεί να ανακοπεί.

Στάδιο 1: Να μένει μόνος του την περισσότερη ώρα
Το υπόβαθρο: «Ακόμα και τα πολύ απομονωμένα άτομα έχουν κάποια επαφή με την οικογένεια ή τους φίλους τους. Ο στενός κύκλος μπορεί να τα πείσει να αναζητήσουν βοήθεια» λέει ο Τόμας Τζόινερ, καθηγητής ψυχολογίας.
Τι σκέφτεται: Εκείνη δεν ενδιαφέρεται για' μένα. Θα με απορρίψει. Θα απογοητεύσω όλους τους δικούς μου και θα τους ρίξω όταν δουν πόσο δυστυχισμένος είμαι.
Προειδοποιητικά σημάδια: Συχνές δικαιολογίες για αποχή από κοινωνικά γεγονότα, χρόνια αργοπορία, αναιτιολόγητες απουσίες από κοινωνικές εκδηλώσεις, χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Τι να μην κάνεις: Μην τον απορρίψεις, μην τον αγνοήσεις, μην πιστέψεις ότι έχει κάτι προσωπικό μαζί σου (απλώς δεν με συμπαθεί).
Τι να κάνεις: Πες του ότι σου λείπει και ότι ανησυχείς για αυτόν. Ρώτα τον τι τον απασχολεί περισσότερο.

Στάδιο 2: Απώλεια του ενδιαφέροντος για τη δουλειά, το σχολείο, τα χόμπι
Το υπόβαθρο: «Ενας άντρας δεν θα σου πει ποτέ ότι είναι δυστυχισμένος. Είναι πολύ πιθανό όμως να σου πει εάν έχασε το ενδιαφέρον του για τα χόμπι του» σημειώνει ο Τζον Ντράπερ, διευθυντής της Εθνικής Γραμμής Βοηθείας για την Πρόληψη των Αυτοκτονιών.
Τι σκέφτεται: «Ποιο το νόημα; Η δουλειά μου δεν έχει κανένα νόημα πλέον. Γιατί να προσπαθώ; Τίποτε άλλωστε δεν έχει νόημα πλέον».
Προειδοποιητικά σημάδια: Μείωση της απόδοσης στην εργασία ή στην εκπαίδευση, διακοπή ενασχόλησης με αγαπημένες μέχρι πρότινος δραστηριότητες.
Τι να μην κάνεις: Να τον καλοπιάσεις ή, αντιθέτως, να τον ταπεινώσεις. Ούτε να θεωρήσεις ότι όλα είναι παροδικά και θα περάσουν μόνα τους.
Τι να κάνεις: Με ευγενικό αλλά επίμονο τρόπο, πες του ότι μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα, καθώς και ότι υπάρχουν διαθέσιμες λύσεις.

Στάδιο 3: Στρέφει το μίσος του προς τον εαυτό του
Το υπόβαθρο: «Το να καταβαραθρώνει ένας άνθρωπος τον εαυτό του προκαλεί τον ψυχικό πόνο και την απόγνωση, που πυροδοτούν την αυτοκτονική συμπεριφορά» εξηγεί ο Γεώργιος Χριστοδούλου. «Η αυτοκτονία αποτελεί τρόπο διαφυγής από τον πόνο».
Τι σκέφτεται: «Δεν είμαι άξιος, είμαι ηλίθιος. Είμαι άσχημος. Είμαι ένα απόβρασμα, ένας άχρηστος. Δεν αξίζω τίποτα».
Προειδοποιητικά σημάδια: Δηλώσεις απόγνωσης, υπερβολικός ψυχολογικός πόνος, απελπισία, αυξημένος θυμός κι ευερεθιστότητα.
Τι να μην κάνεις: Να μην κρίνεις, να μην απορρίπτεις, να μη νιώθεις ότι τέτοια συναισθήματα δεν πρέπει να τα δείχνουν οι «αληθινοί» άντρες.
Τι να κάνεις: Να ακούς. Να τον αφήσεις να εκφράσει τα συναισθήματά του. Να του προσφέρεις μία πιο καλή εικόνα του εαυτού του.

Στάδιο 4: Αίσθηση ότι είναι βάρος στην οικογένεια και στους φίλους του
Το υπόβαθρο: «Είχα ασθενείς που επέμεναν μπροστά στη σύζυγό τους ότι εκείνη θα ήταν πολύ καλύτερα εάν οι ίδιοι δεν υπήρχαν» λέει ο Ντέιβιντ Τζομπς, καθηγητής ψυχολογίας. «Τα μέλη της οικογένειας δεν αισθάνονται έτσι».
Τι σκέφτεται: «Ολοι γύρω μου αισθάνονται άσχημα εξαιτίας μου. Θα ήταν καλύτερα χωρίς εμένα. Θα βγω από τη μέση και θα σταματήσω να τους ενοχλώ».
Προειδοποιητικά σημάδια: Κακή διάθεση, έλλειψη επικοινωνίας, λήθαργος, εξάντληση, απελπισία.
Τι να μην κάνεις: Να μην κάνεις αόριστες ερωτήσεις, όπως: «Δεν σκέφτεσαι να κάνεις κάτι κακό, έτσι;». Δείχνει αποδοκιμασία.
Τι να κάνεις: Να μιλήσεις ανοιχτά. Ρώτα: «Σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις;». Εάν η απάντησή του δεν σου φαίνεται ειλικρινής, ρώτα ξανά.

Στάδιο 5: Αναφορά σε αυτοκτονικές σκέψεις
Το υπόβαθρο: «Οσο εύκολο κι αν ακούγεται, το να μιλά κάποιος για το ότι θέλει να αυτοκτονήσει είναι ένα πολύ σαφές κι επικίνδυνο προειδοποιητικό σημάδι» αναφέρει ο Τζόινερ. Δυστυχώς, ένα τέτοιο σημάδι περνά πολλές φορές απαρατήρητο.
Τι σκέφτεται: «Καλύτερα να το σχεδιάσω. Είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω. Πρέπει να βρω ένα όπλο και στη συνέχεια ένα μέρος για να αυτοκτονήσω».
Προειδοποιητικά σημάδια: Το να διαβάζει ή να γράφει για το θάνατο, να μνημονεύει συνεχώς κάποιο νεκρό άτομο, να λέει συνεχώς φράσεις, όπως: «Θα ήμουν καλύτερα νεκρός».
Τι να μην κάνεις: Να μην ισχυριστείς ότι η αυτοκτονία είναι ανήθικη και να αφήσεις εκεί το θέμα. Χρειάζεται απεγνωσμένα βοήθεια.
Τι να κάνεις: Νιώσε συμπόνια για τον πόνο του, όχι όμως και για τη λύση που θεωρεί ότι έχει βρει. Κάλεσε κάποια γραμμή βοηθείας.

Στάδιο 6: Αρχή του… τέλους
Το υπόβαθρο: «Είναι πιθανό, τέτοιοι άνθρωποι ενώ βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, να πουν στο γιατρό ότι είναι καλά» τονίζει ο Ερικ Κέιν, διευθυντής του Κέντρου Μελέτης για την Πρόληψη των Αυτοκτονιών στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ.
Τι σκέφτεται: «Το σκέφτηκα αρκετά. Ναι, είμαι δυστυχισμένος κάθε στιγμή. Πρέπει να το τελειώνω. Είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαχθώ από τη μιζέρια μου».
Προειδοποιητικά σημάδια: Προετοιμάζει ένα σημείωμα, κάνει τη διαθήκη του ή και τα δύο. Δίνει πολύτιμα κτήματα και αντικείμενά του.
Τι να μην κάνεις: Μην ορκιστείς μυστικότητα. Τι είναι σημαντικότερο: η εμπιστοσύνη του ή η ζωή του;
Τι να κάνεις: Απομάκρυνε από το σπίτι οποιοδήποτε μέσο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να αυτοκτονήσει. Κάλεσε άμεσα ειδικό.

Στάδιο 7: Απότομη και δραματική αλλαγή διάθεσης προς το καλύτερο
Το υπόβαθρο: «Στο μυαλό του μπορεί τελικά να έχει βρει την ειρήνη με την απόφασή του, όχι την απόφαση να ζητήσει βοήθεια, αλλά την απόφαση να βάλει τέλος» υπογραμμίζει ο Χριστοδούλου.
Τι σκέφτεται: «Αυτή είναι η λύση σε όλα τα προβλήματά μου. Πήρα την απόφασή μου. Τώρα έχω τον έλεγχο. Ολος αυτός ο πόνος, σύντομα θα τελειώσει».
Προειδοποιητικά σημάδια: Μία αναπάντεχη βελτίωση της διάθεσης, η οποία δεν σου φαίνεται φυσική.
Τι να μην κάνεις: Μη σκεφτείς ότι όλα είναι πλέον καλά και ότι μπορείς να σταματήσεις να ανησυχείς έστω για λίγο.
Τι να κάνεις: Ζήτα του να προσπαθήσει να βρει βοήθεια. Κανόνισε βοήθεια αμέσως! Απευθύνσου σε ειδικούς, που έρχονται σπίτι.
[Men'sHealth]

Ψηλά το κεφάλι!!!

Παρακολουθώ όλο και πιο συχνά στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων, να εμφανίζονται όλο και περισσότερα βιβλία-εγχειρίδια αυτοβοήθειας για άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη. Τα συγκεκριμένα εγχειρίδια αυτοβοήθειας, υποτίθεται ότι μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που τους οδήγησαν στην κατάθλιψη ή τα προβλήματα που προέκυψαν εξαιτίας της. Aπευθύνονται όμως και στους ανθρώπους που βρίσκονται στο περιβάλλον του καταθλιπτικού ατόμου, οι οποίοι πολλές φορές αδυνατούν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του και τις ανιδράσεις του.
O στόχος αυτών των βιβλίων, σύμφωνα με τους συγγραφείς τους, είναι διπλός: πρώτον, να βοηθήσουν τον αναγνώστη να κατανοήσει καλύτερα το θέμα της κατάθλιψης. δεύτερον, μέσα από ασκήσεις και ειδικές εφαρμογές επιχειρούν να διδάξουν δεξιότητες αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος.
Tα εγχειρίδια αυτοβοήθειας υποτίθεται ότι είναι πρακτικοί, βήμα-προς-βήμα οδηγοί αντιμετώπισης των ψυχολογικών προβλημάτων, που μπορούν να προσφέρουν στους ανθρώπους μια διέξοδο προς τη θεραπεία και ένα καλύτερο μέλλον. Εάν το καταφέρνουν ή όχι, είναι κάτι που δεν μπορώ να το αξιολογήσω, γιατί δεν είμαι ειδικός, παρόλο που, όπως όλοι μας φαντάζομαι, περνάω περιόδους που τα προβλήματα φαίνονται "βουνό" και βιώνω καταθλιπτικά συμπτώματα.

Τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών...

Με την γυναίκα μου πολύ συχνά μαλώνουμε για το θέμα της ανατροφής των βλασταριών μας και το αν ο ένας ή ο άλλος έχει δίκιο για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η αταξία, η ζημιά, η ανυπακοή, το "μουλάρωμα", κτλπ, κτλπ, ξέρετε τώρα όλα αυτά που κάνουνε τα καμάρια μας και μας βγάζουνε εκτός εαυτού...

Σήμερα λοιπόν, διάβασα στο blog της Αριάδνης, μια ανάρτηση που με έβαλε σε σκέψεις. Πιστεύω ότι κι εσείς θα προβληματιστείτε το ίδιο, γιατί όσο ήρεμοι, προοδευτικοί, ενημερωμένοι, ευαίσθητοι γονείς κι αν ήμαστε, στον τομέα παιδική ψυχολογία έχουμε δυστυχώς "μαύρα μεσάνυχτα"... Διαβάστε :
"Ο ψυχαναλυτής Eric Erikson περιγράφει τα στάδια της ψυχολογικής ανάπτυξης του ανθρώπου και συσχετίζει αυτό που πρέπει να πετύχει το παιδί σε κάθε συγκεκριμένο στάδιο της ανάπτυξής του με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της μετέπειτα προσωπικότητας του.

- Σύμφωνα με τον Erikson στα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του το παιδί που δέχεται τη φροντίδα και την αγάπη των γονιών του αναπτύσσει αισθήματα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αισιοδοξίας που θα το συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του. Αν δεν πάρει αρκετή αγάπη, προσοχή και ερεθίσματα το παιδί δεν θα εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους και αντί να ενεργεί δυναμικά θα αποσύρεται νοιώθοντας αβεβαιότητα.

- Από δύο μέχρι τριάμισι χρονών το παιδί μαθαίνει να κάνει κάποια πράγματα από μόνο του χωρίς να πρέπει να εξαρτάται πάντοτε από τους άλλους. Αναπτύσσει ένα είδος πεισματάρικης ανεξαρτησίας. Επιμένει να γίνει το δικό του, εκδηλώνει νευρικά ξεσπάσματα και αρνητισμό. Από αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του θα εξαρτηθεί το αν θα μπορέσει να γίνει αυτόνομο αναπτύσσοντας την αυτοεκτίμησή του ή αν μεγαλώνοντας θα αισθάνεται ανασφάλεια και ντροπή. Αν οι γονείς δεν επιτρέψουν στο παιδί να ενεργεί ελεύθερα ώστε να μαθαίνει μέσα από τις αποτυχίες του τότε το παιδί θα αμφιβάλλει για τις ικανότητές του και ως ενήλικας είναι πολύ πιθανόν να θέλει πάντα να στηρίζεται σε κάποιον άλλο και να αναζητά σχέσεις εξάρτησης.

-Από τα 3,5 μέχρι την πρώτη τάξη του δημοτικού το παιδί αναπτύσσει τη φαντασία του, μαθαίνει να συνεργάζεται με τους γύρω του, να παίρνει πρωτοβουλίες, να καθοδηγεί αλλά και να καθοδηγείται από τους άλλους. Αν όμως κυριαρχεί μέσα του η ενοχή περιθωριοποιείται, εξαρτάται υπερβολικά από τους ενήλικες, αισθάνεται φόβο και δεν αναπτύσσει επαρκώς την ικανότητά του για παιχνίδι και τη φαντασία του. Όταν ένα παιδί προσχολικής ηλικίας ακούει από το περιβάλλον του ή αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κακό αναπτύσσει μέσα του ενοχικά συναισθήματα που θα το συνοδεύουν στη μετέπειτα ζωή του.

---

Τα συνηθισμένα λάθη των γονιών.

Οι περισσότεροι γονείς αγνοούν τις ιδιαιτερότητες της παιδικής ψυχής και κάτω από την πίεση του άγχους που τραυματίζει την καθημερινότητά τους συμπεριφέρονται με τρόπους που δεν βοηθούν την ομαλή, ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Δεν αντέχω άλλο...

Το παιδί δεν έχει τη δυνατότητα να μπει στη θέση σου, να νοιώσει τα αισθήματά σου και να σε καταλάβει. Περιμένει από εσένα να ικανοποιήσεις τις δικές του ανάγκες. Αν είσαι κουρασμένος, εξαντλημένος ή νευριασμένος το παιδί δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Προσπάθησε να οργανώσεις με τέτοιο τρόπο τις δουλειές σου ώστε να έχεις το χρόνο και τη διάθεση να παίξεις μαζί του. Αφιέρωσέ του ποιοτικό χρόνο. Δείχνε του αγάπη, άγγιζέ το, παίξε μαζί του. Αν δεν κουραστείς βοηθώντας το να παίξει δημιουργικά θα εκνευριστείς από την φασαρία και την αταξία του. Η αδιαφορία όπως και η υπερπροστασία των μεγάλων ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις αταξίες και την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών.

Δε με νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδάκια εσύ θα είσαι στην αγκαλίτσα μου.
Άστο να ζήσει, να είναι ο εαυτός του, να πειραματιστεί. Όταν βγάλεις το παιδί βόλτα σε ένα χώρο για παιχνίδι επέτρεψέ του να κινηθεί ελεύθερα και να αυτενεργήσει. Αν δεν κινδυνέψει δεν θα μάθει. Εξήγησε στο παιδί ότι είναι καλό να απομακρύνεται από κοντά σου και ότι είναι αναπόφευκτο να πέφτει ή να χτυπά ή να συγκρούεται με τα άλλα παιδάκια. Πρόσεχε το από απόσταση και μην επεμβαίνεις συνέχεια για να το προστατεύεις από τους επικείμενους κινδύνους. Το παιδί που αναγκαστικά κάθεται ήσυχα δεν ωφελείται και δεν ωριμάζει. Παρότρυνέ το να ασχολείται όσο περισσότερο γίνεται με δημιουργικές δραστηριότητες.

Δεν πειράζει ας’ το να το χαλάσει.
Το παιδί χρειάζεται σταθερά όρια. Όπως του βάζεις όρια για να διαφυλάξεις τη σωματική του ακεραιότητα το παιδί χρειάζεται όρια στη συμπεριφορά για να μπορέσει να προσαρμοσθεί στην κοινωνική ζωή. Αν δεν μάθει να συντονίζεται στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος θα έχει πάντοτε στη μετέπειτα ζωή του δυσκολίες προσαρμογής. Χρειάζεται σταθερότητα στα όρια αρκεί η επιβολή των κανόνων να μη φθείρει τη σχέση αγάπης μέσα από συνεχείς συγκρούσεις.

Μου έτυχε δουλειά ρε παιδάκι μου δε μπορώ.
Να είσαι συνεπής με τις υποσχέσεις σου. Το παιδί έχει μεγάλη ανάγκη να διαπιστώνει ότι υπάρχει μια τάξη στο περιβάλλον του και ότι μπορεί να εμπιστεύεται τους άλλους. Αν δεν τηρείς το λόγο σου το παιδί ζει σε ένα άτακτο περιβάλλον που δεν μπορεί να εμπιστευτεί. Δημιουργούνται μέσα του αισθήματα ανασφάλειας και επιπλέον μαθαίνει να είναι το ίδιο ανεύθυνο.

Γιαννάκη ο μπαμπάς με απατάει με τη Νονά.
Μην φορτώνεις το παιδί με τα δικά σου προβλήματα. Το παιδί δεν είναι φίλος σου παρά το ότι είναι σημαντικό να έχεις φιλικές σχέσεις μαζί του. Το παιδί δεν ωφελείται με το να μαθαίνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στις διαπροσωπικές σου σχέσεις και τις επαγγελματικές σου δραστηριότητες. Το κριτήριο για το αν είναι σωστό να πεις κάτι στο παιδί δεν είναι το να ξελαφρώσεις εξωτερικεύοντας αυτό που συμβαίνει μέσα σου αλλά το να ωφεληθεί το παιδί από την επικοινωνία σας.

Όχι έτσι ρε βλάκα…κοίτα πως το κάνει το κοριτσάκι.
Μη ξεχνάς ότι δεν θα σου άρεσε να συγκρίνουν τις επιδόσεις σου με τις επιδόσεις των άλλων και μάλιστα για να σου υπογραμμίσουν ότι δεν τα καταφέρνεις όσο οι άλλοι. Το παιδί δεν θα βελτιώσει τη συμπεριφορά του μέσα από την σύγκριση, απλά θα μειώσει την εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό του. Μη ξεχνάς ότι κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του χαρίσματα και αξιοποιεί τις δυνατότητές του στο βαθμό που μπορεί. Αντί να συγκρίνω το παιδί μου με άλλα παιδιά είναι προτιμότερο να ενισχύω κάθε φορά αυτό που μπορεί να πετύχει. Στηρίζω τις προσπάθειες του παιδιού χωρίς να περιμένω να ικανοποιήσει τις προσδοκίες μου.

Μου τη δίνει να το βγάζω βόλτα.
Φρόντισε να παίζει πολύ κάθε μέρα. Δώσε ραντεβού με γονείς που έχουν παιδιά στην ίδια ηλικία με το δικό σου ώστε να συναντηθείτε για να παίξουν. Μην τρέχεις συνεχώς πίσω από το παιδί για να το προσέχεις. Η υπερπροστατευτική σου διάθεση σε κουράζει περισσότερο από τις αταξίες του παιδιού. Πήγαινε το παιδί να παίξει σε χώρους που του παρέχουν κάποια στοιχειώδη ασφάλεια και είναι ειδικά διαμορφωμένοι για παιχνίδι. Αν πας με το παιδί σε κάποιο χώρο που αρέσει μόνο σ’ εσένα το πιθανότερο είναι να περάσεις άσχημα. Αν το παιδί δεν μπορέσει να βρει κάποια ενδιαφέρουσα απασχόληση θα σε βασανίσει με τη γκρίνια και τις αταξίες του.
Ρίξ’ του για να μάθει.
Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο. Το ξύλο εκφράζει τη δική μας κόλαση. Συνήθως δεν χτυπάμε για να παιδαγωγήσουμε αλλά για να εκφράσουμε την αναστάτωση και το θυμό μας. Κανείς δεν γίνεται καλύτερος με τη βία. Το ξύλο δεν εμπνέει σεβασμό αλλά φόβο. Ακόμη και όταν είναι αποτελεσματικό έχει πολλές παρενέργειες. Τραυματίζει την αυτοπεποίθηση, διαταράσσει τις προσωπικές σχέσεις, διδάσκει τη βία και όχι τον αυτοέλεγχο. Όταν χτυπήσεις το παιδί προσπάθησε να αποδεχτείς ειρηνικά το λάθος σου. Συγχώρεσε τον εαυτό σου και προσπάθησε να βρεις τρόπους εκφόρτισης και χαλάρωσης. Αν σου έχει γίνει συνήθεια να χτυπάς το παιδί σου και νοιώθεις να μην ελέγχεις τα νεύρα σου αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν βαθύτερες αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσής σου.

Δεν είμαι σωστή μάνα (πατέρας).
Πως είναι δυνατόν να φέρομαι με τόσο άσκημο τρόπο στο παιδί μου ενώ το αγαπώ τόσο πολύ;
Αν συμπεριφέρεσαι με άσχημο τρόπο στο παιδί και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου. Αν του μιλάς άσχημα, είσαι συνεχώς εκνευρισμένος και έχεις βίαιες εκρήξεις θυμού μη προσπαθείς να αλλάξεις με το ζόρι τη συμπεριφορά σου. Η προσπάθειες σου να συγκρατηθείς θα αποτύχουν και νοιώσεις περισσότερες ενοχές. Για να μην θυμώνεις πρέπει να μπορείς να διαμορφώσεις μια πιο όμορφη καθημερινότητα. Αντί να κατηγορείς τον εαυτό σου χρειάζεται να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον τρόπο της ζωής σου. Ίσως χρειάζεται να ξεκουράζεσαι περισσότερο, να βρεις ελεύθερο χρόνο, να βελτιώσεις την επικοινωνία με τον (την) σύζυγο ή να αναζητήσεις νόημα ζωής σε δημιουργικές δραστηριότητες έξω από το σπίτι. Οι ατομικές μας προσπάθειες δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα κάτω από δυσβάσταχτες συνθήκες. Όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας είναι δύσκολο να εφαρμόζουμε τους σωστούς κανόνες της παιδαγωγικής που θα θέλαμε.

Βάλτου πιπέρι στο στόμα.
Το παιδί βρίζει για να προκαλέσει το ενδιαφέρον σου ή γιατί έμαθε να εκφράζει με άσχημες λέξεις τα αρνητικά του αισθήματα. Προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Αν κάποτε γέλασες με τη βρισιά που είπε τώρα δεν ωφελεί να θυμώνεις. Μάθε του να χρησιμοποιεί εναλλακτικές λέξεις με ουδέτερο φορτίο ως βρισιές. (π.χ. το λαγό σου, πίσω Κίτσο). Οι βρισιές δεν βλάπτουν τόσο το παιδί όσο οι συνεχείς και έντονες επιπλήξεις.

Όλο ψέματα λες.
Όταν είναι πολύ μικρό δεν λέει ψέματα με τον τρόπο που το κάνει κάποιος μεγάλος απλά καλλιεργεί τη φαντασία του. Το μικρό παιδί δεν έχει την πρόθεση να αποκρύψει την αλήθεια για να εξαπατήσει τους άλλους. Απλά δυσκολεύεται ακόμη να διαχωρίσει το φανταστικό από το πραγματικό. Έτσι συχνά δεν λέει τα πράγματα έτσι όπως είναι αλλά έτσι όπως θα ήθελε να είναι ή όπως θα φοβόταν ότι θα μπορούσε να είναι. Εξήγησέ του ευγενικά ότι όταν λέει “ψέματα” οι άλλοι δεν θα το πιστεύουν ακόμη και όταν λέει αλήθεια και δεν θα το εμπιστεύονται. Επιβράβευσέ το όταν λέει την αλήθεια και μην δίνεις προσοχή και ενδιαφέρον στα ψέματα.

Φύγε θα το χαλάσεις. Άσε να το φτιάξω εγώ.
Μη ζητάς από το παιδί να κάνει τα πράγματα όπως εσύ. Χρειάζονται πολλές δοκιμές και πολλά λάθη για να μάθει το παιδί να κάνει κάτι σωστά. Επιβράβευσε την προσπάθεια του παιδιού ακόμα και όταν αποτυγχάνει. Απόφευγε να του λες μη, σταμάτα, όχι, δεν μπορείς, δεν ξέρεις. Ενίσχυσε τις πρωτοβουλίες του. Είναι προτιμότερο να κάνει κάτι με λάθος τρόπο παρά να μην τολμά να δοκιμάσει τις ικανότητές του. Ενώ είναι πιο εύκολο και πιο ασφαλές να κάνεις κάτι από μόνο σου είναι προτιμότερο να ζητήσεις από το παιδί να σε βοηθήσει για να μπορέσεις να το ενισχύσεις.

Δεν είναι καταπληκτικό το καινούργιο μας μωράκι;
Ένα νέο μωρό στην οικογένεια είναι πάντα μια απειλή για το μεγαλύτερο παιδί διότι το εκθρονίζει και γίνεται αυτό το κέντρο της προσοχής των μεγάλων. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουμε όλο τον απαραίτητο χρόνο για να καλλιεργήσουμε στο μεγαλύτερο παιδί αισθήματα αγάπης και συμπάθειας για το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί. Μετά τη γέννηση του μωρού είναι καλύτερα να αποφεύγουμε τα πολλά καλά λόγια για το μικρό μπροστά στο μεγάλο. Είναι σημαντικό να υπογραμμίζουμε συχνά την αγάπη και την εκτίμησή μας στο μεγαλύτερο παιδί και να το παροτρύνουμε ευγενικά να συμβάλλει ενεργά στην φροντίδα του μωρού. Τέλος θα μας βοηθήσει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι το μεγαλύτερο παιδί είναι μεν μεγαλύτερο αλλά δεν προϋποθέτει την ωριμότητα του ενήλικα συνεπώς δεν έχει αυτό την ευθύνη για κάθε σύγκρουση ή αταξία που αφορά και στα δύο παιδιά.

Σταμάτα να χτυπιέσαι.
Μην το αφήνεις να χτυπιέται δείχνοντας αδιαφορία. Μην το δέρνεις. Μην του κάνεις το χατίρι. Μη ζητάς τη λύση μέσα από επίμονο διάλογο. Μείνε ήρεμος, πάρε το αγκαλιά, πήγαινε το σε ένα ήσυχο μέρος και με αγάπη εξήγησέ του ότι μόλις νιώσει καλύτερα μπορεί να σηκωθεί. Προσπάθησε να καταλάβεις τι έγινε. Εξήγησέ του αργότερα ότι αυτός δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να διαμαρτύρεται και πως αν επαναληφθεί θα έχει συνέπειες.

Που έχεις το μυαλό σου;
Το παιδί δεν μπορεί να είναι προσεκτικό όποτε εμείς θέλουμε και στο βαθμό που το θέλουμε. Όταν το αναγκάζουμε να κάνει πράγματα που δεν το ενδιαφέρουν είναι φυσικό να μη προσέχει και να αφαιρείται. Συχνά αυτό που είναι σημαντικό για το παιδί είναι ασήμαντο για τους μεγάλους και αυτό που είναι σημαντικό για τους μεγάλους είναι ασήμαντο για το παιδί.

Σταμάτα τα κλάματα.
Είναι φυσικό ένα μικρό παιδί να χρησιμοποιεί το κλάμα σαν όπλο για να πετύχει το στόχο του. Επέτρεψε στο παιδί να κλάψει όσο θέλει. Μην επιμένεις να σταματήσει αμέσως το κλάμα του. Βεβαίωσε το παιδί ότι το αγαπάς. Εξήγησέ του με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται να γίνει αυτό που θέλει. Προσπάθησε να του αποσπάσεις την προσοχή με κάτι άλλο που το ενδιαφέρει. Θύμισέ του ότι ενώ είναι αλήθεια ότι το αγαπάς δεν πρόκειται να υποχωρήσεις.

Κάτσε σε ένα μέρος επιτέλους.
Ένα άτακτο παιδί είναι εξίσου καλό με ένα ήσυχο παιδί. Μερικά φυσιολογικά παιδιά αισθάνονται την ανάγκη να είναι συνεχώς σε κίνηση. Δεν επιλέγουν επίτηδες αυτή τη συμπεριφορά αλλά συγκεκριμένες νευρο-ορμονικές λειτουργίες του σώματος σε συνδυασμό με καταπιεστικές συνθήκες του περιβάλλοντος τα εξωθούν στην υπερκινητικότητα. Τα παιδιά αυτά που διαθέτουν περισσή ενεργητικότητα χρειάζονται κατάλληλο χώρο και άφθονο χρόνο για να εκτονωθούν. Είναι μάταιο και ανώφελο να απαιτούμαι από ένα παιδί γεμάτο ζωτικότητα να παραμένει ήσυχο μέσα στο διαμέρισμα. Ενώ συνήθως πιστεύουμε ότι μια έως δύο ώρες παιχνίδι σε ανοιχτό χώρο είναι αρκετό για το παιδί στην πραγματικότητα μια έως δύο ώρες μέσα στο διαμέρισμα, ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι καλός, είναι ήδη πολύ για το παιδί. Το φυσικό περιβάλλον για τον άνθρωπο είναι η φύση και όχι οι στενοί χώροι των διαμερισμάτων."

Τι λέτε; Εγώ πάντως το βράδυ που θα γυρίσω σπίτι και θα πάρω αγκαλιά τα παιδάκια μου, θα τα σφίξω στην αγκαλιά μου και θα τους πω ένα μεγάλο συγγνώμην. Από μέσα μου βεβαίως, δεν χρειάζεται να πάρουν και πολύ αέρα και να μου μπουν καβάλα!!!