Το «Ιμαρέτ» στη λίστα για το "Βραβείο αναγνωστών"

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ξεκίνησε από τις 11 Νοεμβρίου τη διαδικασία ψηφοφορίας για την ανάδειξη του αγαπημένου ελληνικού μυθιστορήματος της χρονιάς.
Ανάμεσα στα 15 βιβλία που διεκδικούν το βραβείο αναγνωστών 2009 είναι και το «Ιμαρέτ» του συμπατριώτη μας Γιάννη Καλπούζου που αναφέρεται στην Άρτα την περίοδο 1854-1882.
Τη «βραχεία λίστα» των 15 βιβλίων κατήρτισαν με την ψήφο τους μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από τις 230 που λειτουργούν σ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου προσκαλεί το αναγνωστικό κοινό να επιλέξει, έως τη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009, το αγαπημένο βιβλίο της χρονιάς, ανάμεσα στα δεκαπέντε της βραχείας λίστας. Με την ψήφο τους οι αναγνώστες συμμετέχουν κατά 50% στο τελικό αποτέλεσμα, ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης.
Όσοι θέλουν να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Γιάννη Καλπούζου και του «Ιμαρέτ», μπορούν να στείλουν sms απ’ το κινητό τους τηλέφωνο στον αριθμό 54160 με κωδικό ΒΑ 7, που αντιστοιχεί στο βιβλίο της συγκεκριμένης επιλογής, μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου. Κάθε αναγνώστης έχει δικαίωμα για μία μόνο ψήφο.

το διάβασα πριν από λίγο στο site του Δήμου και το θεωρώ από τα πιο καλά νέα που άκουσα τον τελευταίο καιρό.
Θα ψηφίσω στα σίγουρα, όχι λόγω κάποιου τοπικισμού, αλλά επειδή το βιβλίο το διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ και επειδή θεωρώ ότι ο Γιάννης ο Καλπούζος είναι ένας νέος άνθρωπος που θα δώσει πάρα πολλά και στην Ελληνική λογοτεχνία, αλλά και στην Άρτα ειδικότερα -μην ξεχνάμε ότι είναι ένας από τους πρωτεργάτες του Δικτύου Ιμαρέτ. Ο Καλπούζος δεν είναι απλά ένας λόγιος, χωμένος στα βιβλία του, είναι ένας άνθρωπος του κόσμου, που ενδιαφέρεται και συμμετέχει στα κοινά και χρειάζεται την συμπαράσταση όλων μας για να κάνει ένα βήμα παραπέρα.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής, εάν οι Αρτινοί έστελναν μετά μανίας sms για να μην αποχωρήσει ο Κωστάκης ο Μπόβολος από το πρώτο Big Brother, ας στείλουν και τώρα άλλο ένα. Δεν θέλω να υποτιμήσω τον Κωστάκη, αλλά πώς να το κάνουμε αδέρφια, ας κρατάμε και κάποιες ισορροπίες...

Δίκτυο Ιμαρέτ

Πριν 3 εβδομάδες είχα αναρτήσει την αναγγελία ίδρυσης μιας νέας οργάνωσης, με την ονομασία: "Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης και Αλληλεγγύης “Ιμαρέτ”.
Ιμαρέτ σημαίνει πτωχοκομείο και στην Άρτα είναι περιοχή (το Μαράτι), όπου καθημερινά εξαθλιωμένοι μετανάστες, μαζεύονται ψάχνοντας για μεροκάματο.
Είχα τότε γράψει σχετικά με το Δίκτυο ότι : άμεση προτεραιότητα είναι η οργάνωση συσιτίων, σε συνεργασία με εκκλησιαστικούς φορείς, μια φορά την εβδομάδα, αρχίζοντας από το Σάββατο του Λαζάρου...
Συνεχίστηκε η προσπάθεια και από αυτά που μαθαίνω, το Μεγάλο Σάββατο μέλη του Δικτύου επισκέφτηκαν παραπήγματα που μένουν οι δυστυχισμένοι αυτοί άνθρωποι και μοίρασαν τρόφιμα.
Το Δίκτυο εκτός από την υλική βοήθεια που προσφέρει, καταγγέλλει και τις άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ζούνε.

Ίσως και ο καθένας μας ατομικά και με αφορμή τη δράση του Δικτύου, να μπορούσαμε να προσθέσουμε και την δική μας φωνή υπέρ αυτών των ανθρώπων που ενώ συμβάλλουν με την εργασία τους στην αύξηση της ποιότητας ζωής του Νεοέλληνα, έχουν απέναντι ένα "άκαρδο", "αφιλόξενο", χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας κράτος που εσκεμμένα κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις εκκλήσεις για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους...

Δίκτυο Προστασίας "Ιμαρέτ"

Σε πάρα πολλά blogs έχει αναφερθεί η πολύ άσχημη εικόνα που παρουσιάζεται κοντά στην Γέφυρα Άρτας, δίπλα στην περιοχή "Ιμαρέτ" (Μαράτι, κατά τους Αρτινούς), από απελπισμένους λαθρομετανάστες που κυριολεκτικά παρακαλάνε για μια δουλειά του "ποδαριού", για ένα μεροκάματο, που τις περισσότερες φορές δεν έρχεται και παραμένουν εκεί νηστικοί με ό,τι αυτό δυνητικά συνεπάγεται...
Πριν λίγες μέρες, διάβασα την εξής ανακοίνωση στον τοπικό Τύπο:


"Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης και Αλληλεγγύης “Ιμαρέτ”.
Μια μεγάλη ιδέα. Στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε μια ακόμα ομάδα πολιτών για τον πολιτισμό. Για εμάς μνήμη, ιστορία και πολιτισμός δεν είναι μόνο οι χρονολογίες, τα γεγονότα, οι πέτρες πάνω στις πέτρες, αλλά κυρίως οι ανάσες των ανθρώπων. Και μόνο έτσι δεν χάνεται η αλληλουχία των αιώνων. Στόχος μας δεν είναι να υποκαταστήσουμε ή να ανταγωνιστούμε το κοινωνικό κράτος και τους θεσμούς. Δεν μπορούμε, όμως να κλείσουμε τα μάτια στη δυστυχία και τον κατατρεγμό χωμένοι στη ζεστή κουβέρτα της ιδιώτευσης. Συνταυτίζουμε έτσι το ηθικό συναίσθημα με το καθήκον και προχωρούμε σε έναν μεγάλο αγώνα μακριά από τη χειρότερη μορφή ρατσισμού τον οίκτο, αλλά και μακριά από τη ματαιόδοξη ανάγκη της επιδοκιμασίας. Το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης και Αλληλεγγύης “Ιμαρέτ” δεν φιλοδοξούμε να είναι κάτι άλλο από ένα δίχτυ ανθρώπων, που θα αφουγκράζεται την ανάγκη στη διπλανή πόρτα. Την ανάγκη χωρίς διακρίσεις σε φύλο, φυλή, εθνότητα, γλώσσα, θρησκεία. Με μοναδικό όπλο την αλληλεγγύη απέναντι στην φτώχεια, την ανέχεια, τον αποκλεισμό και τη μοναξιά. Σχεδιάζουμε πολλά και είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε πολύ περισσότερα. Θα ακολουθήσουμε όμως σταθερά και μεθοδικά βήματα, γιατί το εγχείρημά μας θέλουμε να έχει διάρκεια και αποτέλεσμα. Θέλουμε λοιπόν το “ιμαρέτ”, που ο καθένας κουβαλά ή και κρύβει μέσα του να το επαναφέρουμε στο φυσικό του χώρο.
Εκ μέρους του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης και Αλληλεγγύης “Ιμαρέτ”
Μαρία Μπαλάφα

Απ' ότι έμαθα, άμεση προτεραιότητα είναι η οργάνωση συσιτίων, σε συνεργασία με εκκλησιαστικούς φορείς, μια φορά την εβδομάδα, αρχίζοντας από το Σάββατο του Λαζάρου...
Μακάρι να ανακουφίσουν, γιατί λαθρομετανάστες δεν σημαίνει μόνο παραβατική συμπεριφορά, όπως κάποιοι θέλουν να μας "περάσουν", αλλά και βασανισμένοι άνθρωποι, με παιδιά στην αγκαλιά, που με κομμένη την ανάσα, προσπαθούν να ζήσουν...