Οι Γερμανοί κλέβουν τις δουλειές των Ελλήνων!!!

Σα να μην έφτανε η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και τα άλλα παιδιά του Δ' Ράιχ, έρχονται και Γερμανοί πολίτες να ρίξουν τους Έλληνες στην ανεργία... 

Άκουσα ότι συνέλαβαν έναν 40χρονο Γερμανό να μεταφέρει με το αυτοκίνητό του 6 λαθρομετανάστες από την Ηγουμενίτσα στην Αθήνα... 

Πού πα ρε Χάνς; Θα μας πάρεις το ψωμί απ' το στόμα; 

Από πότε απελευθερώθηκε το επάγγελμα του λαθρομεταφορέα κι έρχεται ο πάσα τυχόντας να σπάσει την αποκλειστικότητα;

Κάναμε την προφητεία του Ναζί να βγει αληθινή...

Κι όμως!!!

Ό,τι δεν κατάφερε η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ με τα όπλα, το έχει σχεδόν καταφέρει η σημερινή "δημοκρατική" Μερκελική Γερμανία χωρίς να ανοίξει ρουθούνι...

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: η προφητεία του ναζί που βγήκε αληθινή τόσο γρήγορα ή το ότι έγινε χωρίς να συναντήσει η Γερμανία καμία αντίσταση!!!

Όχι μόνο τους χαρίσαμε τις αποζημιώσεις που τόσα χρόνια μας χρωστάνε, αλλά τους εκχωρούμε απλόχερα την εθνική μας περιουσία και την εθνική μας κυριαρχία...

Ο λαός που κάποτε του έπλεκαν το εγκώμιο όλοι για τη μαχητικότητά του, ο ίδιος λαός χλευάζεται καθημερινά και παρακολουθεί μοιρολατρικά τα γεγονότα...

Οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι "χθες" δε σήκωναν κουβέντα για την ομάδα τους, για το κόμμα τους, για το αυτοκίνητό τους, κάνουν σήμερα τουμπεκί για τα δικαιώματά τους που χάνονται, για την κατάλυση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών διαδικασιών, για τη χώρα τους, για τη ζωή τους...
Τι να πω; Ό,τι και να μας ποτίζουν, ό,τι και να μας ψεκάζουν που λένε μερικοί, αυτά τα πράγματα που γίνονται το τελευταίο καιρό δεν τα χωράει ο νους μου. Το επόμενο βήμα ποιο είναι; Να βάλουμε μόνοι μας αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια μας;
Δε φτάνει που μας πηδ@νε, τους πληρώνουμε κιόλας. Δε φτάνει που μας πηδ@νε, τους λέμε κι ευχαριστώ...

από εδώ...

ΚΕΝΤΡΙ: Αυτά τα έγραφε η δημοσιογράφος της "Ε" το 1995 και της έκανε εντύπωση, πόσο μέσα έπεσε ο Γερμανός το 1945...
Αναρωτιέμαι τι σχόλιο θα έκανε σήμερα, το 2011, όταν όχι απλά υπάρχει ισχυρή ενωμένη Γερμανία, αλλά έχει απλώσει το χέρι της πάνω απ' όλη την Ευρώπη...

Μείναν με τις ρόμπες ...ξεκούμπωτες!!!

Αφού δεν ζητάνε από τους Γερμανούς τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, ας πάνε να ζητήσουν πίσω τα σώβρακα, εκτός κι αν προτιμούν να μείνουν με τις ρόμπες ...ξεκούμπωτες!!!

Κραυγή αγωνίας Ελλήνων της Γερμανίας: Μην πετάτε το μέλλον και τα όνειρα των παιδιών μας!!!

ΚΕΝΤΡΙ: Περικοπές στα όνειρα κι ένα μέλλον σε εφεδρεία...

Στουτγάρδη 15-10-2011

Κυρία Γεννηματά,

είμαστε γονείς και κηδεμόνες των γυμνασιακών τάξεων του Heusteigschule. Είναι ένα δίγλωσσο Σχολείο, το μοναδικό που λειτουργεί στην ευρύτερη περιοχή της Στουτγάρδης, υπό γερμανική διεύθυνση με Έλληνες και Γερμανούς εκπ/κούς. 

Τα παιδιά μας παρόλο που στην τέταρτη τάξη είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν, σύμφωνα με τα γερμανικά δεδομένα, μια ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης (Realschule, Gymnasium) επιλέξαμε να συνεχίσουν στην κατώτατη βαθμίδα γερμανικής εκπ/σης (Hauptschule), διότι θέλαμε να συνεχίσουν στο ελληνικό Λύκειο. 

Σήμερα στο Γυμνάσιο διδάσκονται όλα τα βασικά μαθήματα στα Ελληνικά (Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Γεωγραφία, Ιστορία, Θρησκευτικά), στα...

"Οι Έλληνες, αν θέλουν, μας παίρνουν και τα σώβρακα"!!!

Η άποψη ανήκει στον Γερμανό καθηγητή Albrecht Ritsch Wirtschaftshistoriker, δημοσιεύεται στο γνωστό μας Spiegel και καλό θα ήταν τη διαβάσουν πολύ προσεκτικά η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε κι όλοι όσοι έχουν κάνει πειραματόζωο την Ελλάδα!

Το Der Spiegel μας έχει συνηθίσει σε πολύ αρνητικά για την Ελλάδα δημοσιεύματα.
Δεν ξέρουμε τι …κρίση έπιασε τους Γερμανούς, αλλά η συνέντευξη του Albrecht Ritsch, Wirtschaftshistoriker (καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) που δημοσιεύει είναι εκπληκτική και πρέπει να τη διαβάσουν πολύ προσεκτικά η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε κι όλοι όσοι έχουν κάνει πειραματόζωο την Ελλάδα!!!

Ο καθηγητής σε γενικές γραμμές:
•Χαρακτηρίζει αδικαιολόγητη τη συμπεριφορά των Γερμανών που συνοψίζεται στο “λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε”.
•Θυμίζει τις μεγάλες χρεοκοπίες της Γερμανίας και υπενθυμίζει ότι το οικονομικό της θαύμα το οφείλει στις ΗΠΑ!
•Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς,λέει και αφήνει ξερούς τους Γερμανούς!

ΟΛΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΤΟ www.onalert.gr...

Κωδικό όνομα "Μίζα"

Πάλι μας έπιασε στο στόμα του το "Der Spiegel"...


Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό, το οποίο επικαλείται πρακτικά ανακρίσεων της Εισαγγελίας Μονάχου που φέρεται να έχει στη διάθεση του, περίπου 55 εκατ. ευρώ φέρονται να «ακολούθησαν» ύποπτες διαδρομές στην πώληση υποβρυχίων από τη γερμανική εταιρεία HDW στην Ελλάδα...
Η γερμανική εταιρεία προσέλαβε μία ομάδα συμβούλων ώστε να κερδίσει την ανάθεση της προμήθειας. Η εν λόγω ομάδα, σύμφωνα πάντα με το Der Spiegel, είχε την κωδική ονομασία «Team A» και ήταν λίγο πολύ σε όλους γνωστό ότι η «Team Α» είχε το χρήμα και τη δικαιοδοσία να δωροδοκήσει αρμόδιους φορείς, ώστε να κερδίσει η εταιρεία τους την ανάθεση της προμήθειας.
Ανάμεσα σ' άλλα το περιοδικό λέει ότι ένα μέλος της «Team Α» είχε προταθεί από έναν Έλληνα υπουργό Άμυνας που το κωδικό του όνομα αρχίζει από «Α»!!!
Βρε, βρε, ευτυχώς που παραγράφτηκαν όλα αυτά και δεν χρειάζεται να ανησυχεί ο καημενούλης ο υπουργός.
Και να 'λεγα ότι ήταν της προκοπής τα υποβρύχια, χαλάλι του...
Εκείνο το συφοριασμένο, το "Παπανικολής" έγερνε, σαν γέροντας που προσπαθεί να ..."αεριστεί" στην καρέκλα του!!!

Τι σχέση έχουν η Τρόικα, η Τζούλια κι η Πετρούλα;

Οι Τροϊκανοί είναι εδώ και μας ράβουν καινούργιο κοστουμάκι και ήδη στο internet άρχισαν να ασχολούνται με το νέο dvd της Τζούλιας...
Μόλις κυκλοφορήσει στα περίπτερα, κανένας δεν θα ασχολείται με τίποτε άλλο, ούτε με τη σύνταξη στα 67, ούτε με την περικοπή των μισθών κατά 20%, ούτε με τίποτα...
Μόνη μας ελπίδα είναι να την ξαναπέσει η Πετρούλα στους Τροϊκανούς, να γίνει κανάς χαβαλές, μπας κι ανοίξουμε τα μάτια μας και καταλάβουμε τι μας ετοιμάζουν...
Κι αφού μόνο μέσα από τον χαβαλέ καταλαβαίνουμε, δείτε αυτό:



Τι να κάνουμε; Αφού είμαστε λαός της πλάκας κι εγώ με την πλάκα θα προσπαθώ να μιλάω...

Το χρονικό της σφαγής του Κομμένου

Είναι πολύ της μόδας η συζήτηση για το θέμα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και λόγω της στάσης της Μέρκελ απέναντι στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, αλλά και λόγω της συζήτησης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την σφαγή του Διστόμου και τις πολεμικές αποζημιώσεις...

Όμως, πάνω από τα χρήματα και τα νούμερα, είναι οι ανθρώπινες ζωές, η φρίκη της σφαγής, ο σπαραγμός των επιζώντων, οι μνήμες που χαράχτηκαν και τα μαθήματα που πήραμε (αν τα πήραμε)...
Έχει κι η Άρτα το δικό της μερτικό στη κόλαση που σκόρπισε το Γ΄Ράιχ, έχει το δικό της ολοκαύτωμα, έχει το δικό της Μαρτυρικό χωριό, το Κομμένο, με τους 317 άγρια δολοφονημένους άντρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Σκεφτείτε ότι τα 72 παιδιά ήταν ηλικίας από 4 μηνών ως 10 χρονών...
Ο φιλόλογος Δημήτρης Βλαχοπάνος, που είναι από το Κομμένο, μου έστειλε το παρακάτω mail, που το αναδημοσιεύω σαν ένα ιστορικό ντοκουμέντο. Διαβάστε το όλο:
"Σας στέλνω για ενημέρωσή σας ένα μέρος του χρονικού με θέμα τη σφαγή του Κομμένου από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής (16 Αυγούστου 1943), με την παράκληση, αφού το διαβάσετε, να το αξιοποιήσετε όπως εσείς νομίζετε."

Η σφαγή του Κομμένου (16 Αυγούστου 1943)

Αγαπητοί φίλοι

Στο μικρό χωριό Κομμένο του νομού Άρτας διαπράχτηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ένα απερίγραπτο έγκλημα πολέμου εναντίον αμάχων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Τη Δευτέρα 16 Αυγούστου 1943 120 στρατιώτες του 12^ου λόχου του 98^ου συντάγματος πεζικού της 1^ης ορεινής μεραρχίας ορεινών καταδρομών του γερμανικού στρατού έκαναν στάχτη ολόκληρο το χωριό και δολοφόνησαν εν ψυχρώ 317 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 72 παιδιά ηλικίας 4 μηνών έως 10 χρονών. Περιληπτικά η ιστορία της σφαγής και της φρίκης έχει ως εξής:

Η «επίσκεψη Ζάλμινγκερ»

Χωμένο στην άκρη του Αμβρακικού και κρυμμένο στις εκβολές του ποταμού Αράχθου, πνιγμένο στα νερά, τα έλη και την πυκνή βλάστηση τότε, το Κομμένο δεν ανέπτυξε κάποια αξιόλογη αντιστασιακή δράση, αλλά συμμετείχε απλά στον αγώνα εξασφαλίζοντας τρόφιμα για τα ένοπλα τμήματα των ανταρτών, που η έδρα τους βρισκόταν στις ορεινές περιοχές. «Οι κάτοικοι το Κομμένου», αναφέρει στην αγόρευσή του ο Στέφανος Παππάς κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης, «ήταν φιλήσυχοι αγρότες, εκτός ελαχίστων μεταξύ των οποίων και εγώ, που είχαμε καταταγεί αντάρτες στο βουνό διακείμενοι φιλικά στην οργάνωση των εθνικών ομάδων Ζέρβα. Όλοι οι άλλοι κάτοικοι ήταν αμέτοχοι σε οργανώσεις και εργάζονταν καλλιεργώντας και σκάβοντας τη γη». (Στέφανου Παππά «Η σφαγή του Κομμένου, Αθήνα 1976, σελ.132)

Τον Αύγουστο, ωστόσο, του 1943 σημειώνεται μια περίεργη κινητικότητα, καθώς ένα τμήμα του Ε.Λ.Α.Σ. έρχεται στο Κομμένο και ζητά απ’ τις αρχές να μεριμνήσουν για την τροφοδοσία του με μεγάλες ποσότητες αγαθών. Λίγες μέρες νωρίτερα προηγήθηκε η τροφοδοσία των ανταρτών του Ε.Δ.Ε.Σ., οι οποίοι αποζημίωναν τους κατοίκους με τα ανάλογα χρηματικά ποσά.

Οι αρχές αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημά του Ε.Λ.Α.Σ., υποστηρίζοντας ότι οι κάτοικοι δε διαθέτουν τόσο μεγάλες ποσότητες αγαθών, καθώς παράλληλα τροφοδοτούσαν και τις δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ.. Μπροστά στην επιμονή των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ., οι υπεύθυνοι του Ε.Δ.Ε.Σ. ζήτησαν υποστήριξη και ενίσχυση από τις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες δεν καθυστέρησαν να εμφανιστούν στο χωριό και να απαιτούν από τους άλλους να αποχωρήσουν χωρίς τα τρόφιμα που είχαν παραγγείλει. Οι συζητήσεις και οι διενέξεις δεν έφερναν αποτέλεσμα, ενώ οι μέρες περνούσαν και τα πράγματα γίνονταν επικίνδυνα για το Κομμένο.

Στις 12 Αυγούστου, ημέρα Πέμπτη, λίγο πριν το μεσημέρι, ένα γερμανικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο ίδιος ο διοικητής του 98^ου Συντάγματος της 1^ης Ορεινής Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, έφτασε στο Κομμένο, προφανώς για να ερευνήσει αν πράγματι στο χωριό δρούσαν ομάδες ανταρτών, όπως υποδείκνυαν οι πληροφορίες που οι γερμανικές υπηρεσίες είχαν συλλέξει. Η «επίσκεψη» Ζάλμινγκερ στο Κομμένο αποτελούσε μέρος των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του 98^ου Συντάγματος στην περιοχή της Ηπείρου, με σκοπό την εξόντωση των ανταρτών και το κάψιμο των χωριών εκείνων για τα οποία υπήρχαν υπόνοιες ότι τους τροφοδοτούν και τους ενισχύουν με οποιονδήποτε τρόπο. Το Κομμένο θα ήταν η συνέχεια της εκδικητικής μανίας και των αντιποίνων που είχαν ήδη αρχίσει να εφαρμόζουν οι Γερμανοί σε βάρος αμάχων και είχαν ήδη μετατρέψει σε ερείπια δεκάδες χωριά της Ηπείρου.

Ακριβώς τη μέρα και την ώρα εκείνη στην πλατεία του χωριού οι αντάρτες του Ε.Δ.Ε.Σ. και του Ε.Λ.Α.Σ. είχαν στήσει τα όπλα τους και κάθονταν κάτω απ’ τα δέντρα. Όταν ο Γερμανός Διοικητής βρέθηκε μπροστά στην εικόνα αυτή, διέταξε τον οδηγό του και έκανε αμέσως στροφή αφήνοντας πίσω τους το χωριό, με την απόλυτη πλέον βεβαιότητα πως οι πληροφορίες του ήταν βάσιμες και δε χωρούσαν την παραμικρή αμφιβολία. Μερικές γυναίκες, μάλιστα, έσπευσαν από φόβο να μαζέψουν και να κρύψουν τα όπλα, αλλά φαίνεται πως η κίνησή τους αυτή έγινε αντιληπτή από τους Γερμανούς.

Από τη στιγμή εκείνη που φεύγουν οι Γερμανοί, αρχίζει για τους κατοίκους του Κομμένου ο τρομερός εφιάλτης. Έντρομοι οι κάτοικοι κουβάλησαν τ’ αγαθά τους και τα ’κρυψαν στα χωράφια τους, στα οποία διανυκτέρευαν και οι ίδιοι, ενώ μια επιτροπή, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Κοινότητας Λάμπρο Ζορμπά, μετέβη την επόμενη κιόλας μέρα στην Άρτα και ζήτησε από τις Ιταλικές αρχές και τις συνεργαζόμενες με τους κατακτητές ελληνικές αρχές της πόλης Άρτας να πληροφορηθεί σχετικά με την τύχη του χωριού. Οι αρχές, μάλλον με κάποια αδιαφορία, ίσως διαβεβαίωσαν την επιτροπή πως το χωριό δεν είχε να φοβηθεί τίποτε, γιατί οι αντάρτες δεν ήταν κάτοικοι του Κομμένου. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, και η ίδια η επιτροπή να μην είδε με τη δέουσα σοβαρότητα το γεγονός και να μην έδωσε την πρέπουσα σημασία στην τακτική των αντιποίνων που εφάρμοζαν οι Γερμανοί.

Έτσι στις 15 Αυγούστου, ημέρα που κοιμήθηκε η Παναγία Θεοτόκος, γιόρταζαν όπως είχαν συνήθεια το πανηγύρι τους. Και ο Θόδωρος Μάλλιος τέλεσε το γάμο της κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από το χωριό Παχυκάλαμος.

Η εξόντωση

Τα χαράματα, ωστόσο, της 16^ης Αυγούστου 120 άντρες του 12^ου λόχου του 98^ου Γερμανικού Συντάγματος, το οποίο έδρευε στην περιοχή της Φιλιππιάδας, μια μικρή κωμόπολη 10 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Άρτας, επιβιβάζονται πάνοπλοι στα φορτηγά και σταθμεύουν έξω από το Κομμένο. Αποστολή του 12^ου λόχου ήταν η εξόντωση των ανταρτών που δρούσαν στην περιοχή και η εξαφάνιση του χωριού που τους υποστήριζε και τους προμήθευε με τρόφιμα και άλλα απαραίτητα για την αντίστασή τους εναντίον των Γερμανών.

Ήδη όμως από την Πέμπτη 12 Αυγούστου ο Διοικητής του 98^ου Συντάγματος συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ σημείωνε στην αναφορά του σχετικά με την επίσκεψή του στο Κομμένο: «Προσωπική αναγνωριστική επιχείρηση διαπίστωσε ότι το Κομμένο (12 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά της Άρτας) βρίσκεται στα χέρια συμμοριτών, 25 – 30 άντρες με στολές ερήμου. Προς το παρόν δεν έχουν σχεδιαστεί αντίποινα» (Χ. Φ. Μάγερ, 59) και το Σάββατο 14 Αυγούστου έλαβε διαταγή «να προετοιμάσει αιφνιδιαστική επιχείρηση κατά της διαπιστωμένης συμμορίας στο Κομμένο». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 60)

Την Κυριακή 15 Αυγούστου συγκέντρωσε τη μονάδα του, για να της ανακοινώσει πως Γερμανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο Κομμένο και όφειλαν, γι’ αυτό, να δράσουν αμέσως με σκληρά αντίποινα εναντίον των ανταρτών και ξεκλήρισμα του χωριού που είχαν το λημέρι τους. Οι στρατιώτες δε δέχτηκαν με ιδιαίτερη προθυμία τη διαταγή να συμμετάσχουν εθελοντικά στην επιχείρηση. «Τουλάχιστον δώδεκα – δεκαπέντε άντρες είχαν προσφερθεί εθελοντικά για την επιχείρηση». (Mark Mazower, 226) Έτσι η διαταγή άλλαξε και η επιχείρηση ανατέθηκε στο 12^ο λόχο του 98^ου Συντάγματος. Διοικητής του 12^ου λόχου ήταν ο υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ, φανατικός ναζί και αποκαλούμενος Νέρων από κάποιους στρατιώτες. Οι στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση ήταν στο σύνολό τους κληρωτοί.

Οι άντρες του 12^ου λόχου του 98^ου Συντάγματος Πεζικού συγκεντρώθηκαν στις 5.00 το πρωί πάνοπλοι με οβιδοβόλα, πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες και καραμπίνες, και επιβιβάστηκαν στα στρατιωτικά αυτοκίνητα, για να διανύσουν μια διαδρομή μιάμισης περίπου ώρας από την κοιλάδα του ποταμού Λούρου ως το Κομμένο

Αφού πρώτα πήραν το πρωινό τους και τη ρητή διαταγή «κανείς δεν πρέπει να επιζήσει, όλοι στο χωριό πρέπει να εκτελεστούν» (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 67), περικύκλωσαν το χωριό από τρεις πλευρές, αφήνοντας αφύλαχτη τη δυτική πλευρά όπου κυλούσε ο Άραχθος ποταμός, ο οποίος, κατά τη γνώμη του Ρέζερ, αποτελούσε φυσικό εμπόδιο διαφυγής. Όλα οργανώθηκαν με κανονικό σχέδιο μάχης, καθώς για τους Γερμανούς το χωριό ήταν κέντρο ανταρτών, οι οποίοι την ώρα εκείνη βρίσκονταν στον ύπνο μαζί με τους άλλους κατοίκους. Γι’ αυτό και δεν πείραξαν κανέναν και τίποτε πριν δοθεί το σύνθημα της μάχης.

«Είδαμε τους Γερμανούς, μια μικρή ομάδα, την ώρα που βγαίναμε απ’ το χωριό», αφηγείται η Ιφιγένεια Παππά – Κοντογιάννη, κορίτσι 18 χρονών τότε. «Είχαμε ακούσει τα αυτοκίνητα που έρχονταν, αλλά δεν ξέραμε ούτε τι κουβαλούσαν ούτε τι έρχονταν να κάνουν. Μας σήκωσε ο πατέρας μου και μας έδιωξε απ’ το σπίτι, φοβόταν ο άνθρωπος μη μας κάνουν κακό. Φύγετε, να περάσετε το ποτάμι και να πάτε να κρυφτείτε στα χωράφια, μας είπε. Σηκωθήκαμε. Μόλις είχε σκάσει ο ήλιος. Στο χωριό ακούγονταν αμάξια, θόρυβος, φασαρία. Φτάσαμε στα τελευταία σπίτια. Σχεδόν πέσαμε απάνω τους. Δε μας πείραξαν. Κρατούσαν όπλα στα χέρια τους και κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Νιώσαμε το κορμί μας να τρέμει. Εκείνοι, κάτι όμορφα παιδιά, μας κοίταξαν και κάτι ψιθύρισαν μεταξύ τους χαμογελώντας. Ήταν παιδιά. Δεν προλάβαμε να απομακρυνθούμε στα εκατό μέτρα κι άρχισε το μακελειό».

Θα πρέπει να ήταν 6.30 το πρωί όταν δόθηκε το σύνθημα της «επίθεσης εναντίον των ανταρτών» με δυο φωτοβολίδες που ρίχτηκαν στον αέρα. Οι μονάδες εφόδου άρχισαν να βάλλουν με όπλα, με πολυβόλα, χειροβομβίδες και όλμους. Στόχος τους η εξαφάνιση από γης ολόκληρου του χωριού, χωρίς κανένα έλεος. Έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Ακόμη και μωρά. Οι στρατιώτες, κρατώντας μια χειροβομβίδα στα χέρια τους, έσπρωχναν βίαια τις πόρτες των σπιτιών και, ρίχνοντάς την μέσα, τα έκαναν κάρβουνο.

Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους για να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα έγιναν κομμάτια ή διαλύθηκαν εντελώς και δε βρέθηκαν ποτέ. Η διαταγή του υπολοχαγού Ρέζερ και των ανωτέρων του ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό, να μη μείνει τίποτε όρθιο σ’ ένα χωριό που αποτελούσε φωλιά των ανταρτών.

Έξι ώρες κράτησε η σφαγή. Οι δρόμοι, οι αυλές, τα καμένα σπίτια, τα χαντάκια, οι κήποι, η πλατεία, ολόκληρο το χωριό γέμισε πτώματα, που μερικά έμεναν άθαφτα για αρκετές μέρες, αφού δεν απέμεινε κανείς ζωντανός απ’ τους συγγενείς για να θάψει τους νεκρούς του. Το Κομμένο σβήνει και χάνεται τυλιγμένο στις φλόγες και βουβό κάτω απ’ τους καπνούς και τις στάχτες που άφησαν πίσω τους φεύγοντας οι άντρες του 12^ου λόχου.

Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με σαράντα άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, δεκατριών και δέκα χρόνων, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα. Οι ναζί δε σεβάστηκαν και δε λογάριασαν τίποτε και κανέναν. Σκότωσαν και τη νύφη την Αλεξάνδρα και το γαμπρό το Θεοχάρη.

Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ’ τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ’ τις βάρκες και τρέμοντας πάλευαν να γλιτώσουν απ’ τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, δεκαεφτά άτομα. Κι ο θρήνος κι οι κραυγές του πνιγμού έσμιγαν με τη βουή της φωτιάς και των όπλων που αφάνιζαν το Κομμένο.

Σώθηκαν περνώντας στην άλλη όχθη του Αράχθου ή κρυμμένοι στους θάμνους, στα καλαμπόκια και στα λαγκάδια τριακόσιοι πενήντα (350) περίπου. Κι έκαναν μερικοί μέρες πολλές να γυρίσουν στα σπίτια τους και τους νεκρούς να μετρήσουν. Γιατί φώλιασε στην ψυχή τους ο φόβος μήπως ξανάρθουν οι Γερμανοί, για να ολοκληρώσουν το έργο τους. Όταν πια δε γινόταν αλλιώς, βρήκαν τη δύναμη και το πήραν απόφαση. Πρόχειρα και στον τόπο ακριβώς της σφαγής άνοιξαν λάκκους κι έριξαν τους νεκρούς μέσα, για να μην τους φάνε τα σκυλιά και τα όρνια και να μην πέσουν αρρώστιες αγιάτρευτες στο χωριό. Τρία χρόνια έζησαν με τους τάφους των αγαπημένων προσώπων τους στις αυλές τους. Ύστερα μάζεψαν ό,τι είχε απομείνει από αυτούς και το μετέφεραν στο κοιμητήριο του χωριού. Εκείνοι που σώθηκαν έπρεπε ν’ αντέξουν και ν’ αφήσουν γι’ αργότερα τα δάκρυα και τον πόνο.

Η μάχη τελειώνει

Όταν το μεσημέρι χτύπησε η καμπάνα για να δώσει το μήνυμα στους Γερμανούς στρατιώτες ότι η μάχη τελείωσε, ελάχιστοι από αυτούς μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έγινε. Αλλά ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και με τους κατοίκους του Κομμένου που κατόρθωσαν να σωθούν και να επιζήσουν. Το τοπίο έμοιαζε απερίγραπτο και απίστευτο. Κάποιοι από αυτούς που άκουσαν το θόρυβο των αυτοκινήτων, σηκώθηκαν και κατευθύνθηκαν προς την πλατεία για να δουν ποιοι ήταν αυτοί που ήρθαν και τι ήθελαν. Άλλοι, αντί να φύγουν για να σωθούν, βγήκαν στους δρόμους για να δουν τι συμβαίνει, ακόμη κι όταν άρχισε η «μάχη» και το χωριό μεταβαλλόταν σε κόλαση. Κι άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, είχαν την πλάνη στο νου τους, ίσως γιατί έτσι μπορεί να διαδόθηκε την προηγούμενη μέρα, πως οι Γερμανοί θα κάψουν τα σπίτια που θα βρουν άδεια και δε θα πειράξουν τα σπίτια που θα βρουν μέσα ανθρώπους.

«Ήμουν στο γάμο του Μάλλιου, μέχρι το πρωί», αφηγείται ο Χρήστος Χαραλάμπους, 24 χρονών τότε. «Γυρίζω στο σπίτι μου, έπαιρνε να χαράξει. Είχε ξυπνήσει ο πατέρας μου. Ακούμε θόρυβο από αυτοκίνητα. Έρχονται Ιταλοί, είπε ο πατέρας μου. Ξύπνα και τον αδερφό σου το Σπύρο και φύγετε, με συμβούλεψε. Έρχονται να μαζέψουν την ηλικία σας. Εμάς δε θα μας πειράξουν. Ξύπνησα το Σπύρο, ένα θηρίο παλικάρι μέχρι εκεί πάνω. Μόλις βγήκαμε έξω απ’ το χωριό, ακούμε εδώ πέρα να γίνεται χαλασμός. Τρέχαμε σαν παλαβοί. Χιλιάδες σφαίρες σφύριζαν στ’ αφτιά μας κι έπεφταν δίπλα στα πόδια μας. Μέχρι το μεσημέρι το ’καναν το χωριό κάρβουνο. Γυρίσαμε σπίτι μας την άλλη μέρα. Τι να ιδούμε! Μια αυλή γεμάτη πτώματα. Η δική μας οικογένεια και ολόκληρη η οικογένεια του προέδρου Λαμπράκη Ζορμπά. Τι να κάνουμε; Ανοίγουμε ένα λάκκο και τους τραβάγαμε με μια τριχιά και τους ρίχναμε μέσα. Δεκαπέντε – είκοσι νοματαίοι».

Ο Νάσος Βλαχοπάνος έμεινε στο σπίτι για να παρακαλέσει τους Γερμανούς να μην το κάψουν, γιατί είχε μέσα φυλαγμένα τα προικιά της κόρης του Γιαννούλας, την οποία θα πάντρευε ύστερα από λίγες μέρες. Δεκατρείς σφαίρες τρύπησαν το κορμί του και η φωτιά έκαψε και το σπίτι και τα προικιά. Ο Βασίλης Σκουραβέλης έμεινε με ολόκληρη την οικογένειά του μέσα στο σπίτι, για να μην το βρουν άδειο οι Γερμανοί και το κάψουν. Μαζί με το σπίτι έκαψαν και ολόκληρη την οικογένεια του Βασίλη Σκουραβέλη, εννιά άτομα.

Είναι αλήθεια πως οι Γερμανοί στρατιώτες πίστευαν πως λάβαιναν μέρος σε μια μάχη με τους αντάρτες. Καθώς όμως περνούσε η ώρα και δε συναντούσαν πουθενά αντίσταση, όπλα, πυρομαχικά και αντάρτες, κάποιοι από αυτούς άρχισαν να αμφιβάλλουν για τη σκοπιμότητα της επιχείρησης και να περιορίζουν την πολεμική τους δράση, αποφεύγοντας να σκοτώνουν άμαχους και αθώα γυναικόπαιδα, με κίνδυνο μάλιστα να τιμωρηθούν με στρατοδικείο για άρνηση εκτέλεσης διαταγών. Για έξι ώρες οι Γερμανοί πολεμούσαν με φαντάσματα ανταρτών και σκότωναν ανελέητα ανυπεράσπιστους αμάχους.

Όταν δόθηκε το σύνθημα της αναχώρησης του 12^ου λόχου απ’ το Κομμένο, ο νεαρός διοικητής του, υπολοχαγός Ρέζερ, θα πρέπει να αισθανόταν πολύ ευχαριστημένος γιατί η επιχείρηση στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία, καθώς δεν υπήρξε ούτε μία απώλεια από τις δυνάμεις του, ενώ οι «εχθροί» κατατροπώθηκαν και άφησαν στο πεδίο της «μάχης» εκατοντάδες θύματα και το χωριό τυλιγμένο στις φλόγες. Αρκετοί, ωστόσο, από τους στρατιώτες του θα πρέπει να έφευγαν βαθιά μελαγχολικοί και συλλογισμένοι, γιατί τους εξαπάτησαν και τους υποχρέωσαν να σκοτώνουν αθώους. Ο στρατιώτης Άλμπερτ Ζένγκερ θυμάται πως μετά την επιχείρηση κάθισαν κάτω από τις πορτοκαλιές για να προφυλαχτούν από την αφόρητη ζέστη του Αυγούστου. «Μετά από τη φασαρία των όπλων κυριαρχούσε απόλυτη ησυχία. Οι περισσότεροι στρατιώτες ήταν στενοχωρημένοι και σχεδόν κανείς δεν ήταν σύμφωνος με την επιχείρηση. Ως αυτό το γεγονός δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ανάμεσά μας υπήρχαν και σαδιστές που συμπεριφέρθηκαν σαν άγρια ζώα. Είδα μα τα μάτια μου στρατιώτες οι οποίοι γελούσαν κι έκαναν αστεία εις βάρος των πτωμάτων. Οι περισσότεροι όμως βρίσκονταν σε μια κατάσταση σοκ και ήταν βαθιά θλιμμένοι. Όλοι είχαν ήδη τύψεις συνείδησης με μερικές μόνο εξαιρέσεις. Στο τέλος καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι εκτελούσαμε απλώς διαταγές ανωτέρων. Η οποιαδήποτε ανυπακοή απέναντι σε επίσημες διαταγές τιμωρούνταν σκληρά». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 81)

Οι Γερμανοί στρατιώτες εγκατέλειπαν το Κομμένο μέσα σε μια κόλαση φωτιάς και σε έναν τρομερό εφιάλτη, που κάποιοι από αυτούς μπορεί να τον κουβαλούσαν μαζί τους και να τον έφερναν με πολύ τρόμο στο νου τους, όταν ο πόλεμος τέλειωσε και η ζωή ξαναμπήκε στον κανονικό της δρόμο. Για πολλά χρόνια. Νικητές; Σε τι είδους μάχη; Ηττημένοι; Ίσως.

«Ο ανθυπολοχαγός ή αρχηγός της ομάδας μου έδωσε τη διαταγή να πυροβολήσω τους Έλληνες. Αρνήθηκα. Ανάμεσα στους Έλληνες βρίσκονταν γυναίκες και παιδιά και νομίζω μια από τις γυναίκες κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά. Ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι ετοιμαζόμουν να διαπράξω ένα έγκλημα. Αυτή η μέρα ανήκει στις χειρότερες αναμνήσεις που έχω από όλο τον πόλεμο. Ο ανθυπολοχαγός ή ομαδάρχης είχε στηθεί πίσω μου και απειλούσε να με πυροβολήσει με το οπλοπολυβόλο του σε περίπτωση που θ’ αρνιόμουν να εκτελέσω τη διαταγή του. Αυτή την απειλή την πήρα πολύ σοβαρά. Όλοι μας είχαμε αναγκαστεί να λάβουμε μέρος στην επιχείρηση. Ίσως να με απείλησε και με στρατοδικείο. Αμέσως άρχισα να πυροβολώ προς τη μεριά των Ελλήνων, οι οποίοι προσπάθησαν να κρυφτούν πίσω από τα κασόνια», θυμάται αρκετά χρόνια μετά ο στρατιώτης Άλμπερτ Τσάντερ. (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 76).

Το ταξίδι της επιστροφής τους στη βάση της μονάδας τους θα ήταν ασφαλώς πιο δύσκολο από τον πρωινό τους περίπατο τόσο μέχρι να φτάσουν στο Κομμένο όσο και κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής τους στους άδειους από εχθρούς δρόμους του. Και ήταν πολύ φυσικό για κληρωτούς αξιωματικούς και στρατιώτες, που μέσα σε λίγες ώρες μετέτρεψαν σε κόλαση ένα παραδεισένιο χωριό που δεν τους έφταιξε σε τίποτε και δεν πρόβαλε καμιά αντίσταση στην επιχείρησή τους. «Οι αντιδράσεις των κληρωτών ήταν κι αυτές ταραγμένες. Στα φορτηγά που πήγαιναν πίσω στη Φιλιππιάδα, συζητούσαν γι’ αυτό που είχαν κάνει. Πολλοί απ’ αυτούς έδειχναν μελαγχολικοί και συγκλονισμένοι. Ο Καρλ Ντ. θυμόταν ότι “στον 12^ο λόχο η ενέργεια αυτή συζητήθηκε πολύ. Σύντομα όλοι οι στρατιώτες έμαθαν γι’ αυτή. Λίγοι την έβρισκαν σωστή. Εγώ ήμουν τόσο επηρεασμένος απ’ αυτές τις ωμότητες που για εβδομάδες είχα χάσει την ψυχική μου ισορροπία”. Την ώρα των τουφεκισμών αναφέρεται πως ένας υπαξιωματικός πέταξε το πηλήκιο στα πόδια του Ρέζερ και φώναξε: “Herr Oberleutnant, απλώς να θυμάστε ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που συμμετέχω σε κάτι τέτοιο. Αυτό είναι μια Schweinerei (αθλιότητα) που δεν έχει τίποτα να κάνει με τον πόλεμο”» (Mark Mazower, σελ. 226, και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 82)

Οι Γερμανοί φεύγουν

Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι πως οι γερμανικές υπηρεσίες, στα επίσημα έγγραφά τους, έκαναν λόγο για ληστές και αντάρτες στο Κομμένο και προετοίμασαν τους στρατιώτες για μια μεγάλη αναμέτρηση με τις δυνάμεις των αντιστασιακών οργανώσεων. Και το τραγικό πως εδώ μέσα δε βρήκαν την παραμικρή αντίσταση, δεν ακούστηκε ούτε ένας πυροβολισμός εναντίον τους, παρά μόνο ακούγονταν τα βογκητά, οι λυγμοί και οι θρήνοι των έντρομων άμαχων κατοίκων του χωριού από τους δικούς τους μονάχα πυροβολισμούς και το δικό τους θανατικό. Μέσα σ’ ένα πρωί το Κομμένο μέτρησε 317 θύματα μιας θηριωδίας και μιας βαρβαρότητας που δεν την αντέχει ακόμη και να την ακούει κανείς. Εξοντώθηκαν 20 οικογένειες, εκτελέστηκαν 95 νήπια και παιδιά ηλικίας έως 15 ετών, θανατώθηκαν 126 γυναίκες.

Αυτό όμως δεν εμπόδισε στο ελάχιστο τους γραφειοκράτες της γερμανικής πολεμικής μηχανής να αναφέρουν την ίδια ημέρα του ολοκαυτώματος με υπερβολική δόση ανανδρίας και ανεντιμότητας, διαστρεβλώνοντας βάναυσα την αλήθεια, πως στο Κομμένο έγινε μάχη με τους αντάρτες: «Σήμερα το πρωί, κατά την περικύκλωση του Κομμένου που έγινε από τρεις πλευρές, ο 12^ος Λόχος δέχτηκε πολύ πυκνά πυρά απ’ όλα τα σπίτια. Τότε ο Λόχος άνοιξε πυρ με όλα του τα όπλα, επέδραμε στον οικισμό και τον πυρπόλησε. Φαίνεται πως κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης μερικοί από τους ληστές κατάφεραν να ξεφύγουν προς τα νοτιοανατολικά. Υπολογίζεται ότι σ’ αυτή τη μάχη σκοτώθηκαν 150 άμαχοι. Τα σπίτια δέχτηκαν έφοδο με χειροβομβίδες, με αποτέλεσμα τα περισσότερα να πάρουν φωτιά. Όλα τα βοοειδή και το μαλλί έγιναν λάφυρα. Θα ακολουθήσει χωριστή αναφορά λαφύρων. Κατά την πυρπόληση των σπιτιών μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών εξερράγησαν και κρυμμένα όπλα είναι επίσης πιθανόν να κάηκαν μαζί τους». (Mark Mazower, σελ. 223 και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 83)

Μπορεί στη συνείδηση πολλών Γερμανών στρατιωτών να έμεινε χαραγμένη η εικόνα του πλιάτσικου, «με την πρόφαση ότι πρόκειται για αντίποινα ύστερα από την επίθεση κατά κάποιου στρατηγού», οι Γερμανικές, ωστόσο, αρχές δε δυσκολεύτηκαν στα επίσημα έγγραφά τους να κάνουν λόγο για ληστές, συμμορίτες, αποβράσματα και να χρησιμοποιήσουν ανακρίβειες που μπορούσαν να εμφανίσουν τα εγκλήματά τους εναντίον ανυπεράσπιστων και αμάχων ως πραγματική μάχη με τον εχθρό που τους επιτέθηκε.

Έτσι την επόμενη ημέρα νέα αναφορά σημειώνει, μετατρέποντας τους 150 άμαχους σε 150 νεκρούς από την πλευρά του εχθρού: «Αποτέλεσμα εκκαθαριστικής επιχείρησης στο Κομμένο: 150 νεκροί από την πλευρά του εχθρού, μερικά βοοειδή, όπλα ιταλικής προέλευσης. Η φωτιά στο χωριό ανατίναξε μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Το αποτέλεσμα της επιχείρησης επιβεβαίωσε την υποψία και την αναφορά της μεραρχίας ότι η ανατολική πλευρά του κόλπου της Άρτας αποτελεί κέντρο συμμοριτών με ισχυρές ενεργούς ληστοσυμμορίες». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 93, και Mark Mazower, σελ. 224) Ενώ ο τότε υπολοχαγός και μετέπειτα Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. Κουρτ Βαλντχάιμ, ο οποίος υπηρετούσε στο γραφείο συντονισμού του γερμανικού γενικού επιτελείου στην Αθήνα, σημείωνε στις 17 Αυγούστου στο Ημερολόγιο Πολέμου της μονάδας του: «17 Αυγούστου: Αυξανόμενη αεροπορική δραστηριότητα του εχθρού με επιδρομές εναντίον της δυτικής ελληνικής ακτής και των Ιόνιων νησιών. Στην περιφέρεια της 1^ης Ορεινής Μεραρχίας, η κωμόπολη του Κομμένου (βόρεια του κόλπου της Άρτας) καταλαμβάνεται ύστερα από έντονη εχθρική αντίσταση. Απώλειες του εχθρού». (Mark Mazower, σελ. 224 και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 96)

Τόσο απλά, λοιπόν, και τόσο σαθρά. Ένα χωριό παραδομένο στις φλόγες των ναζί και 317 άμαχοι και ανυπεράσπιστοι νεκροί, εκτελεσμένοι στα σπίτια τους, στις αυλές και τους δρόμους, δεν ήταν παρά οι εχθροί που πρόβαλαν έντονη αντίσταση στους πάνοπλους Γερμανούς του 12^ου Λόχου! Η Γερμανία διέτρεχε κίνδυνο από τα γυναικόπαιδα, τα μωρά και τους άοπλους του Κομμένου!

Μεσημέρι 1.30΄, σημειώνει ο γυμνασιάρχης Στέφανος Παππάς, οι Γερμανοί φεύγουν. Αφήνουν πίσω τους ένα ολοκαύτωμα, ένα απέραντο νεκροταφείο. Και παίρνουν μαζί τους τα λάφυρα του πολέμου: κοπάδια ζώων μεγάλων και μικρών που συγκέντρωσαν στην πλατεία του χωριού, κουβέρτες, σεντόνια, φορέματα, κουστούμια, παπούτσια, γραμμόφωνα, χρήματα, χρυσαφικά. (Στέφανου Παππά, σελ. 29) Η επίσημη έκθεση, ωστόσο, της Βέρμαχτ αναφέρει: «16 κεφάλια βοοειδή, 1 γεμάτο φορτηγό σακιά με μαλλί, 5 ιταλικές καραμπίνες, 1 ιταλικό αυτόματο πιστόλι». (Mark Mazower, σελ. 224)

Ο τραγικός επίλογος

Οι σκηνές φρίκης που εκτυλίχτηκαν το πρωινό της ματωμένης εκείνης Δευτέρας στο Κομμένο και χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη συνείδηση εκείνων που κρύφτηκαν και είδαν με τα μάτια τους όλη την έκταση της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας, συνθέτουν ένα πένθιμο εμβατήριο, που ηχεί τυραννικά μέσα μας και μας ελέγχει και μας ανακρίνει και ζητά εξηγήσεις με απόγνωση, μα παίρνει απαντήσεις θολές και μισές, που χάνονται μέσα στον άνεμο.

Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 80 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Το Κομμένο είναι μια διαρκής καταγγελία της βίας και της βαρβαρότητας. Είναι ένας ασίγαστος πόνος και μια διαμαρτυρία εναντίον κάθε μορφής ρατσισμού. Απ’ τα χείλη και την ψυχή των λίγων πλέον επιζώντων βγαίνει αβίαστα ένα σύνθημα: «όχι άλλη βία κι όχι άλλη αγριότητα στον πλανήτη».

Γιατί το Κομμένο αποθήκευσε κι έκλεισε μέσα στη μικρή του ιστορία όλη την έκταση της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας που σπέρνουν αλόγιστα η καθαρότητα της φυλής και η αίσθηση της υπεροχής απέναντι στον άοπλο και τον ανίσχυρο να προστατεύσει τον εαυτό του. Γιατί τούτη η ματωμένη σελίδα του, τα δάκρυα κι η ορφάνια, η φυγή κι η απόγνωση των δικών του παιδιών είναι το πρώτο του μάθημα που μας ανεβάζει ψηλά και μας πάει στην ευπρέπεια της αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού και της απέραντης αγάπης.

Αν κατορθώσουμε κάποτε να διαβούμε τα στενά σύνορά μας και τολμήσουμε να περάσουμε στην απέναντι όχθη, έτσι που τον πόνο του ανθρώπου να τον κάνουμε πόνο δικό μας, τότε είναι βέβαιο πως η πρώτη μας έγνοια κι η πρώτη μας πράξη θα σταθούν στο Κομμένο και τον άγιο του τόπο θα τον κάνουν πάρκο ανθρωπιάς και μουσείο της ειρήνης και της συναδέλφωσης των ανθρώπων και των λαών.

Και μπορεί από τούτα τα πάρκα της φιλίας και της ανθρωπιάς να ξεχυθεί το μεγάλο ποτάμι σε μια παγκόσμια διαδήλωση, που στις πιο ψηλές κορφές των βουνών θα στήσει τα λάβαρα και στο κέντρο της γης θα θέσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του: Να τελειώνουμε τώρα με τους πολέμους. Να τελειώνουμε τώρα με τους αποικιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές. Το απαιτούν οι νεομάρτυρες των πυρπολημένων και πλημμυρισμένων στο δάκρυ και στο αίμα χωριών μας. Το απαιτούν οι νεομάρτυρες των φούρνων και των κρεματορίων. Το απαιτεί το Κομμένο με τα 317 θύματά του και τ’ απερίγραπτο ολοκαύτωμά του.

Ο τραγικός απολογισμός και το έγκλημα πολέμου

Την οργή των νεκρών να φοβάστε

Οδυσσέας Ελύτης

Ότι στο Κομμένο διαπράχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Ανεξάρτητα από το τι έχει αποφασιστεί στη δίκη της Νυρεμβέργης και τι εκκρεμότητες έχουν απομείνει στα διεθνή δικαστήρια και στα επίσημα εθνικά και διεθνή έγγραφα, στη συνείδηση όλων των ανθρώπων, η σφαγή των αμάχων και η ισοπέδωση του χωριού μόνο ως έγκλημα πολέμου έχει καταγραφεί. Το ολοκαύτωμα του Κομμένου ανήκει στις ελάχιστες εκείνες φρικιαστικές περιπτώσεις όπου άνθρωποι ανυπεράσπιστοι και κατά κύριο λόγο ανυποψίαστοι μετατρέπονται αιφνίδια σε τραγικά θύματα μιας οργανωμένης επίθεσης τακτικού στρατού με στόχο δήθεν την εξόντωση ανταρτών.

Στο Κομμένο οι ναζιστικές δυνάμεις δεν έδωσαν μάχη. Δε συγκέντρωσαν τους κατοίκους του για να επιλέξουν θύματα προς εκτέλεση. Δεν εφάρμοσαν τα γνωστά αντίποινα. Τέτοιος λόγος, ασφαλώς, δεν υπήρχε, αφού κανείς Γερμανός αξιωματικός ή στρατιώτης ούτε εκτελέστηκε ούτε τραυματίστηκε ούτε, εν πάση περιπτώσει, αντιμετωπίστηκε με βαναυσότητα από τους κατοίκους του ή από τους αντάρτες που υποτίθεται ότι έδρευαν σ’ αυτό. Ακόμη και ο ίδιος ο συνταγματάρχης Ζάλμινγκερ, που έφτασε σ’ αυτό στις 12 Αυγούστου, διευκολύνθηκε να το εγκαταλείψει ανενόχλητος. «Όχι μόνο δεν πείραξαν τους Γερμανούς οι αντάρτες, αλλά βοηθήσαμε το αυτοκίνητο να βγη από το χαντάκι, που είχε ανατραπή, και να φύγη ανενόχλητο. Κάναμε περισσότερο από ό,τι επέβαλε η εθνική μας τιμή, ενώ μπορούσαμε όλους να τους σκοτώσουμε», αναφέρει ο Στέφανος Παππάς καταθέτοντας στη δίκη της Νυρεμβέργης (Στέφανου Παππά, σελ. 132)

Πλήθος στοιχείων και μαρτυριών από τους ίδιους τους Γερμανούς στρατιώτες δεν αφήνουν το ελάχιστο ίχνος σχετικά με το κακούργημα και το έγκλημα πολέμου. «Χωριά στα οποία θα πέφτουν πυροβολισμοί ή θα απαντώνται οπλισμένοι, θα καίγονται και ο ανδρικός πληθυσμός θα εκτελείται» ανέφερε η διαταγή του στρατηγού Βάλτερ φον Στέτνερ, διοικητή της 1^ης Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών. Στο Κομμένο εκτελέστηκαν οι πάντες χωρίς καμιά διάκριση, παρότι δεν έπεσαν πυροβολισμοί ούτε απαντήθηκαν οπλισμένοι αντάρτες. «Στο χωριό δεν υπήρξε η παραμικρή αντίσταση, ούτε καν ένας πυροβολισμός, και από τη δική μας πλευρά δεν υπήρξε ούτε ένας τραυματίας», αναφέρει ο δεκανέας Κουρτ Ντρέερ». Παρά ταύτα εκτελέστηκαν 95 παιδιά ηλικία 4 μηνών έως 15 χρονών, 126 γυναίκες από 16 έως 80 χρονών και 96 άντρες από 16 έως 80 χρονών.

«Πρώτα ρίχναμε χειροβομβίδες μέσα στα σπίτια και μετά πυροβολούσαμε με καραμπίνες και οπλοπολυβόλα από τις πόρτες. Πολλά πτώματα κάηκαν μέσα στα σπίτια και η μυρωδιά ήταν αφόρητη», θυμάται ο Γιοχάνες Ραλ. «Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας όταν κάποιοι στρατιώτες έχωναν μπουκάλια μπίρας στα γεννητικά όργανα γυναικείων πτωμάτων. Νομίζω ότι είδα και πτώματα με βγαλμένα μάτια», εκμυστηρεύεται χωρίς να μπορεί να κρύψει την αηδία του ο Άλμπερτ Σένγκερ.

«Τα μέλη του 12^ου λόχου συνέλαβαν εκείνους που ήταν κρυμμένοι στα σπίτια τους και τους συγκέντρωσαν στη μικρή πλατεία… ήταν μια ομάδα 15 – 20 ανθρώπων, κυρίως γυναίκες. Ανάμεσά τους υπήρχαν όμως και μερικά αγόρια και κορίτσια 12 ή 13 ετών… Ο Τσάντερ έστησε το πολυβόλο σε απόσταση 10 – 15 μέτρων… έριξε μια σειρά ριπές και θέρισε τον κόσμο», περιγράφει ο Όσκαρ Γκούντμαν, ο οποίος σημειώνει πως ο Τσάντερ άνοιξε πυρ στην αυλή του Θεόδωρου Μάλλιου την ώρα του γάμου, κατόπιν διαταγής του ανθυπολοχαγού και απειλής ότι σε περίπτωση ανυπακοής θα συντάξει αναφορά σε βάρος του και θα τον στείλει στο στρατοδικείο. Αλλά κι ο ίδιος ο πυροβολητής δεκανέας Άλμπερτ Τσάντερ ομολογεί χαρακτηριστικά: «Ήμουν πολύ ταραγμένος που θ’ αναγκαζόμουν να πυροβολήσω γυναικόπαιδα. Τα νεύρα μου ήταν εξαιρετικά τεντωμένα. Πραγματικά δε θυμάμαι πια, είναι σαν να έχω στη μνήμη μου ένα κενό». (Βλ. Χ. Φ. Μάγερ σελ. 76 – 82)

Για το ίδιο γεγονός καταθέτει στη δίκη της Νυρεμβέργης ο γυμνασιάρχης Στέφανος Παππάς: Οι Γερμανοί «έβγαλαν έξω από το σπίτι του Θεόδωρου Μάλλιου, που γινόταν ο γάμος, 10 – 15 άτομα που εθέρισαν με το πολυβόλο. Είδα με τα μάτια μου απέναντι από τα θύματα σωρός από κάλυκες. Οι υπόλοιποι, γαμπρός, νύφη, συμπέθεροι και άλλοι εν όλω 32 κάηκαν, έγιναν στάχτη μέσα στο διώροφο σπίτι, που καίονταν μια ολόκληρη ημέρα και νύχτα». (Στέφανου Παππά, σελ. 126)

Οι Γερμανοί φρόντισαν, μετά το τέλος της «μάχης» και παρά την αφόρητη ζέστη, να κάνουν μια τελευταία επιθεώρηση στο χωριό και να αποτελειώσουν ό,τι έμεινε στη μέση. «Παντού υπήρχαν πτώματα. Ορισμένοι δεν είχαν αφήσει ακόμη την τελευταία τους πνοή. Προσπαθούσαν να μετακινηθούν και βογκούσαν. Δύο ή τρεις κατώτεροι αξιωματικοί έκαναν μια τελευταία περιπολία στο χωριό κι έδωσαν τη χαριστική βολή στους ετοιμοθάνατους», θυμάται ο δεκαεννιάχρονος στρατιώτης Γιόχαν Χάουσμαν. (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 80)

Λίγο πριν αναχωρήσει ο στρατός, οι επικεφαλής παρότρυναν τους στρατιώτες να πάρουν μαζί τους ό,τι ήθελαν ως λάφυρο από το χωριό. «Οι στρατιώτες όμως ήταν σε τέτοιο βαθμό εξαντλημένοι, που δεν άγγιξαν σχεδόν τίποτε από τα πράγματα που βρίσκονταν ολόγυρα. Μόνο οι αξιωματικοί φόρτωσαν στα φορτηγά κλεμμένα χαλιά και άλλα πολύτιμα αντικείμενα», θυμάται ένας άλλος δεκαεννιάχρονος στρατιώτης, ο Χανς Τίσλερ. (Χ.Φ. Μάγερ, σελ. 80) Ενώ ο Ρέζερ «διέταξε μερικούς στρατιώτες να βάλουν φωτιά στα λίγα σπίτια που είχαν μείνει ανέπαφα». (Mark Mazower, σελ. 223)

Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς αμέτρητα γεγονότα που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως το ολοκαύτωμα του Κομμένου ήταν ένα έγκλημα πολέμου, σε βαθμό που ο ίδιος ο ταγματάρχης Ράινχολντ Κλέμπε, που ακολούθησε την εκκαθαριστική επιχείρηση ως διοικητής του τάγματος στο οποίο ανήκε ο 12^ος λόχος, χωρίς να λάβει μέρος σ’ αυτή, να επιπλήξει αυστηρά τον υφιστάμενό του υπολοχαγό Βίλι Ρέζερ, όταν κάτωχρος και αηδιασμένος από αυτό που αντίκρισαν τα μάτια του μέσα στο Κομμένο, βρέθηκε αντιμέτωπος μαζί του: «αυτό, κύριε υπολοχαγέ, δεν έχει καμιά σχέση με τον πόλεμο. Με κάτι τέτοια δε θέλω να έρθω σε επαφή». (Χ.Φ. Μάγερ, σελ. 90 και Mark Mazower, σελ. 226)

Τα στοιχεία της καταστροφής είναι συνταρακτικά. Εξοντώθηκαν και αφανίστηκαν 20 ολόκληρες οικογένειες. Δολοφονήθηκαν μαζικά και αποτρόπαια 71 παιδιά ηλικίας κάτω των δέκα ετών. Μέσα στα ίδια τους τα σπίτια κάηκαν ζωντανοί γονείς μαζί με τα παιδιά τους. Ούτε ένα τουφέκι δε στράφηκε εναντίον των γερμανών. Οι απώλειες του Κομμένου 317 νεκροί. Σπίτια καμένα, αγαθά λεηλατημένα, κτίρια πυρπολημένα. Οι απώλειες των επιδρομέων ένα μεγάλο, ένα τεράστιο και απερίγραπτο μηδέν, που στρέφεται, εντέλει, εναντίον τους και τους εξευτελίζει.

Στο Κομμένο, στις 16 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μια από τις πιο τραγικές σελίδες, από εκείνες που αδυνατεί να τις αντέξει ο νους του ανθρώπου και αρνείται να τη συγχωρήσει η παγκόσμια ιστορία. Η μαζική εκτέλεση και ο αφανισμός ολόκληρων οικογενειών συνιστά μια γενοκτονία, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε αρχαίες τραγωδίες.

Ο Θεόδωρος Αντωνίου εκτελέστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του, ηλικίας 4, 3 και 2 ετών. Ο Χρήστου Αποστόλου σφαγιάστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του, τη μητέρα του και τα δύο παιδιά του, ηλικίας 11 και 3 ετών. Ο Αθανάσιος Διαμαντής εκτελέστηκε μαζί με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του, ηλικίας 30, 10, 16, 8 και 5 ετών. Ο Κων/νος Κριτσιμάς σφαγιάστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του, ηλικίας 8, 6, 3 και 1 έτους. Η Αικατερίνη Μαράγγου εκτελέστηκε μαζί με το παιδί της, ηλικίας 40 ετών, και τα πέντε εγγόνια της, ηλικίας 14, 11, 8, 6 και 4 ετών. Ο Θεόδωρος Μάλλιος σφαγιάστηκε στο γάμο της κόρης του, μαζί με τη γυναίκα του, τα εφτά από τα εννιά παιδιά του, ηλικίας 25, 24, 22, 21, 16, 11, και 6 ετών, και τη νύφη του, ηλικίας 24 ετών. Στο ματωμένο γάμο δολοφονήθηκαν η νύφη Αλεξάνδρα και ο γαμπρός Θεοχάρης.

Από το γένος Κοντογιάννη εκτελέστηκαν 29 άτομα, από το γένος Κριτσιμά 24, από το γένος Κολιοκώτση 16, από το γένος Διαμαντή 15, από το γένος Αντωνίου 13. Από τους ξένους που εκείνη την ημέρα βρέθηκαν στο Κομμένο λόγω του πανηγυριού του Δεκαπενταύγουστου και του γάμου εκτελέστηκαν περίπου 35 άτομα. Εκτελέστηκαν επίσης 3 Ισραηλίτες, οι οποίοι έμεναν στο Κομμένο.

Από το βιβλίο «Άι Κομμένο της άσβεστης μνήμης» του Δημήτρη Χρ. Βλαχοπάνου, «Εντύπωσις», 2009

Βασική βιβλιογραφία

1. Στέφανου Παππά: Η σφαγή του Κομμένου

2. Χ.Φ. Μάγερ: Η φρίκη του Κομμένου (Καλέντης)

3. Mark Mazower: Στην Ελλάδα του Χίτλερ (Αλεξάνδρεια)

Με εκτίμηση

Δημήτρης Χρ. Βλαχοπάνος

Φιλόλογος

Τσουρουφλάει λίγο αυτός ο άξονας...

Πριν 60 χρόνια υπήρξε ένας Άξονας που αιματοκύλισε τους λαούς της Ευρώπης...
Τώρα υπάρχει ένας άλλος άξονας, που συνεχίζει την ίδια δουλειά...
Απ' ό,τι ακούω κι ο Σαρκοζί τα βρήκε με την Μέρκελ και αντιδράει στην έκδοση του ευρωομόλογου.
Δεν θέλουνε να δανείζονται τα κράτη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προτιμάνε να αφήνουν τους ιδιώτες μεγαλοτραπεζίτες να παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα και να ορίζουν το μέλλον των κρατών και των λαών...

Δύναμη για Αλήθεια!!!

Χθες, Κυριακή 3 Οκτωβρίου, η Γερμανία απένειμε το βραβείο "Κβαντρίγκα 2010" στην κατηγορία «Δύναμη για Αλήθεια» στον Γιώργο Παπανδρέου!!!
Ο κ. Παπανδρέου αποδέχθηκε το βραβείο εκ μέρους του ελληνικού λαού!!!

Κύριε Πρωθυπουργέ μας, εγώ που είμαι ελληνικός λαός, αποδέχομαι το βραβείο, γιατί το αξίζω που σε πίστεψα, μιας και η "Δύναμη της Αλήθειας" σου είναι αξεπέραστη.
Μόνο που όποτε το παίρνω στα χέρια μου για να το θαυμάσω, όλο και περισσότερο σαν φάσκελο μου μοιάζει...

Το χταπόδι είπε: Ole! Ole!

Ο τελικός του Mundial είναι απόψε το βράδυ και το περίφημο χταπόδι ξαναχτύπησε: Δήλωσε ξεκάθαρα ότι την κούπα θα την σηκώσει η Ισπανία...
Εμένα δεν μου κάνει αυτό εντύπωση, άλλωστε οι Ισπανοί έδειξαν και στον ημιτελικό ότι την μπάλα την έχουν δεμένη με σχοινί στο πόδι τους και έκαναν χαζούς τους Γερμανούς, που μέχρι τότε έριχναν τεσσάρες... (το χταπόδι, παρότι κάτοικος Γερμανικού ενυδρείου, και τότε είχε πέσει μέσα: είχε πει Ισπανία!!!).
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι το χταπόδι ζει ακόμη για να δώσει προγνωστικά για τον Τελικό. Εγώ νόμιζα ότι την Τετάρτη το βράδυ, θα το είχαν αρπάξει οι Γερμαναράδες κι αφού το χτύπαγαν καλά-καλά για να μαλακώσει (και για να βάλει μυαλό το σκασμένο...), θα το 'τρωγαν στα κάρβουνα, με μπόλικη μπύρα για να πάνε κάτω τα φαρμάκια!!!

Σοσιαλ-Diego vs Κεφάλαιο-Μέρκελ σημειώσατε 2!!!

Έτσι είναι φίλοι μου, μέσα σε 90 λεπτά, ξετυλίχτηκε ξεκάθαρα όλη η ιστορία της ανθρωπότητας και της "ταξικής πάλης"...
Και για άλλη μια φορά, το ταμπλό έγραψε: Προλετάριοι-Κεφάλαιο σημειώσατε 2!!!
Από τη μια ο χαλαρός κομμουνιστής Μαραντόνα, με τις πλακίτσες του, με τα πούρα στην προπόνηση, με τις ατάκες εναντίον του Πελέ, με τη νοοτροπία όσα βάλουμε κι όσα φάμε κι απο την άλλη η σιδερά γερμανική πειθαρχία, η αυτοματοποίηση, το ξεδίπλωμα της ομάδας σα σύνολο και όχι σαν πολλές διαφορετικές οντότητες.
Ελπίζω η τεσσάρα να μην τον ξαναρίξει τον ...Θεό στην κόκα και ξανατρέχει στον Φιντέλ για αποτοξίνωση, αλλά να σας πω κιόλας κάτι; Καλά να πάθει, που του 'χαν πάρει τα μυαλά αέρα, του Ντιέγκο...
Θα μου πείτε, τι έπαθες; Γιατί τόση χολή;
Αφήστε με να ξεσπάσω, μόνο και μόνο που στάθηκε η αφορμή να περάσει τέτοια τρελή χαρά η Μέρκελ, μου είναι αρκετό για να τον αντιπαθήσω...
Κοιτάχτε την χαρά η Γερμανίδα και να φανταστείτε ότι σε κάθε γκολ χοροπηδούσε κι έτρεχε πάνω κάτω στην κερκίδα των επισήμων, η χουλιγκάνα!!!

Η εκδίκηση της Αγγέλας...

το είδα στην Καθημερινή...

Τα παιδιά της Ηγουμενίτσας μαθαίνουν για το Κομμένο...

"Τη μαρτυρική σελίδα του Κομμένου παρουσίασε στους καθηγητές και τους μαθητές του 1ου Γυμνασίου Ηγουμενίτσας την Παρασκευή 16 Απριλίου ο Δημήτρης Βλαχοπάνος, καλεσμένος από τη διευθύντρια και το σύλλογο του σχολείου. Την πρωτοβουλία για την εκδήλωση έλαβε η συντακτική ομάδα της εφημερίδας «Ανθίβολα Λόγου», την οποία εκδίδουν οι μαθητές του σχολείου.


Οι καθηγητές και οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το γεγονός της σφαγής του Κομμένου μέσα από ένα ειδικά διαμορφωμένο για μάθημα τοπικής ιστορίας οπτικοακουστικό (DVD) ντοκουμέντο, το οποίο επιμελήθηκε ο εκ Κομμένου Ηλίας Λάμπρης.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν στους μαθητές οι δραματικές μαρτυρίες ανθρώπων του Κομμένου, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το θάνατο και είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τα σπίτια τους να γίνονται στάχτη και αγαπημένα τους πρόσωπα να καίγονται μέσα σ’ αυτά ζωντανά ή να εκτελούνται με αγριότητα στις αυλές και στους δρόμους.
Η συγκίνησή τους κορυφώθηκε, όταν αντίκρισαν τις εικόνες φρίκης που εκατομμύρια συνάνθρωποί μας ζουν σήμερα στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου και σ’ αυτές που η βία του πολέμου και της σφαγής δεν έχει τελειωμό. Ο Ηλίας Λάμπρης φρόντισε να συνδέσει τη σφαγή του Κομμένου με τη σφαγή των αμάχων και τα εγκλήματα πολέμου που σημειώνονται σήμερα σε βάρος χιλιάδων δυστυχισμένων και αθώων παιδιών.
Το ολοκαύτωμα του Κομμένου, υπογράμμισε στην ομιλία του ο Δημήτρης Βλαχοπάνος, αποτελεί ένα έγκλημα πολέμου, το οποίο πλήρωσαν ακριβά και οι ίδιοι οι Γερμανοί στρατιώτες που υπήρξαν οι εκτελεστές άμαχων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων."

ΚΕΝΤΡΙ: Μόνο έτσι, μπορεί να υπάρξει παιδεία, όταν δηλαδή, οι μαθητές έρχονται οι ίδιοι σε επαφή με ντοκουμέντα που διηγούνται αυτοί που έζησαν γεγονότα, όταν μετά ακολουθεί συζήτηση, όταν γίνεται ζύμωση και καταστάλαγμα. Όλα τα άλλα, ειναι προετοιμασία για την παπαγαλία των εξετάσεων...
Γιαυτό, ένα μεγάλο μπράβο στους καθηγητές αυτού του σχολείου που οργάνωσαν και προχώρησαν αυτή την επαφή των παιδιών του Σχολείου τους με την Ιστορία των ανθρώπων κι όχι την Ιστορία των βιβλίων...

Η φωνή ενός ανθρώπου από το Κομμένο Άρτας

Ανοιχτή επιστολή
Του Δημήτρη Χρ. Βλαχοπάνου προς τον πρέσβη της Γερμανίας Dr Wolfgang Schultheiss

Αξιότιμε Κύριε Wolfgang Schultheiss

Η συνεργασία που αναπτύξαμε το τελευταίο διάστημα – και με τις πρωτοβουλίες που αναλάβατε ο ίδιος – ανέδειξαν την ανάγκη μας να συνυπάρχουμε πλέον ειρηνικά χωρίς προκαταλήψεις, φυλετικές διακρίσεις και αισθήματα υπεροχής ή μίσους του ενός λαού εναντίον του άλλου. Συζητήσαμε πως για τα εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπραχτεί σε βάρος άμαχων και ανυπεράσπιστων πολιτών δεν είναι δυνατόν ούτε πρέπον να απολογούνται στο διηνεκές οι λαοί και τα έθνη των οποίων ηγέτες παρανοϊκοί και στρατιωτικά επιτελεία οργάνωσαν και εκτέλεσαν πολεμικές επιχειρήσεις που αποτέλεσαν στίγμα και όνειδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Άλλωστε τις εγκληματικές πράξεις των ηγετών και των ομάδων αυτών τις έχουν πληρώσει και οι ίδιοι οι λαοί τους με πολύ αίμα και ανυπολόγιστες καταστροφές.

Στις 16 Αυγούστου 1943 ο 12ος λόχος του 98ου Συντάγματος Πεζικού του Γερμανικού Στρατού μετέτρεψε το Κομμένο σε ολοκαύτωμα και εκτέλεσε με φυλετικό μίσος και πράξεις φρίκης το μισό πληθυσμό του. 317 αθώοι και ανυπεράσπιστοι συγχωριανοί μας έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μια κόλαση φωτιάς και σιδήρου. Μεταξύ αυτών 96 παιδιά ηλικίας 4 μηνών έως 15 χρονών. Είναι γνωστό πως ούτε τα 96 παιδιά ούτε οι φιλήσυχοι κάτοικοι του Κομμένου συνιστούσαν τον παραμικρό κίνδυνο για την άμυνα και την ακεραιότητα της πατρίδας σας. Γνωρίζουν, επίσης, οι πάντες πως ο σχεδιασμός και η εκτέλεση αυτής της αποτρόπαιης πολεμικής επιχείρησης αποφασίστηκε από τα στρατιωτικά επιτελεία χωρίς αιτία και αφορμή.
Είναι γεγονός πως οι επιζώντες του Κομμένου δεν έθρεψαν στην ψυχή τους το –αναμενόμενο στις περιπτώσεις αυτές – μίσος σε βάρος του γερμανικού λαού και δεν κυριαρχήθηκαν από κανένα αίσθημα εκδίκησης και ρεβανσισμού για τη χώρα σας. Τουναντίον, δεν αρνήθηκαν τη δωρεά της Γερμανίδας βουλευτού Κυρίας Frenqard Schramm για την ανέγερση του δημοτικού σχολείου του χωριού τους και υποδέχτηκαν την ίδια με καλοσύνη και αγάπη, όταν το 1959 επισκέφτηκε το Κομμένο. Δεκάδες τραγικά θύματα του ολοκαυτώματος μετανάστευσαν, μετά τον πόλεμο, στη Γερμανία και εργάστηκαν για την ανοικοδόμησή της, χωρίς να απαιτήσουν, ως μια μορφή αποζημίωσης, ειδική μεταχείριση ή να προβούν σε οποιαδήποτε πράξη εχθρότητας και βλάβης σε βάρος των πολιτών της. Μεγάλος, εξάλλου, αριθμός Γερμανών πολιτών επισκέφτηκε και επισκέπτεται το Κομμένο, στο οποίο συναντά ένα ζεστό και φιλόξενο ανθρώπινο περιβάλλον.
Τα δύο τελευταία, μάλιστα, καλοκαίρια, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού μας, ο συμπατριώτης σας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Δρέσδης Gunter "Baby" Sommer ερμήνευσε με βαθιά ευαισθησία και απέραντο σεβασμό μουσικές συνθέσεις που εμπνεύστηκε από τη θυσία του χωριού μας, ιδιαίτερα από το μαρτυρικό θάνατο των 96 παιδιών του. Τον περασμένο Αύγουστο η κοινότητα Κομμένου οργάνωσε στη μνήμη του εκλιπόντος Γερμανού συγγραφέα, στοχαστή, ανθρωπιστή και φίλου του Κομμένου Χ. Φ. Μάγιερ ειδική εκδήλωση –αφιέρωμα, την οποία τιμήσατε και ο ίδιος με την παρουσία σας και την ομιλία σας.


Έχουμε την αίσθηση πως τόσο από τη δική μας όσο και από τη δική σας πλευρά καλλιεργήθηκε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, σεβασμού και αξιοπρέπειας. Η ιστορία, όσο σκληρή κι αν είναι, δεν μπορεί ούτε να παραγραφεί ούτε να λησμονηθεί ούτε να αποσιωπηθεί. Όσο καλύτερα τη μελετούμε και τη γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο διδασκόμαστε και συμπαραστεκόμαστε στη μοίρα του άλλου, καταδικάζοντας και καταγγέλλοντας ως άνανδρη και βάρβαρη κάθε κτηνωδία σε βάρος αμάχων, πολύ περισσότερο όταν σ' αυτή πρωταγωνιστούν συμπατριώτες μας και ομοεθνείς μας.
Ακριβώς γι' αυτό προκαλεί μεγάλη λύπη και φέρνει αγανάχτηση, ιδιαίτερα σε όσους υπήρξαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, η ενορχηστρωμένη επίθεση εκ μέρους εντύπων και ομάδων πολιτών της χώρας σας σε βάρος του ελληνικού λαού, της ιστορίας του, της παράδοσής του και του πολιτισμού του. Η συκοφαντική βέβαια αυτή εκστρατεία εναντίον της χώρας μας και του λαού της απορρέει – ως ακραία, δυστυχώς, έκφρασή της – από ένα δυσμενές κλίμα της επίσημης πολιτικής που ανακοινώνει και εφαρμόζει η κυβέρνηση της Γερμανίας αναφορικά με την πατρίδα μας μέσα στη σημερινή συγκυρία.
Επιτρέψτε μας να εκφράσουμε τη βεβαιότητά μας πως όχι μόνο δε σας βρίσκει σύμφωνο η όλη αυτή σύγχυση που σκόπιμα καλλιεργείται και διογκώνεται, αλλά θα την έχετε ήδη καταδικάσει απερίφραστα, υπενθυμίζοντας στους συμπολίτες σας πως το ελάχιστο που οφείλουν στους Έλληνες είναι ο σεβασμός όχι μόνο απέναντι στις ευεργεσίες που έχουν κληροδοτήσει οι πρόγονοί μας στην παγκόσμια κοινότητα, αλλά κυρίως απέναντι στην αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισαν τη ναζιστική βαρβαρότητα και στην καρτερικότητα με την οποία ανοικοδόμησαν τη νέα τους ζωή πάνω στα συντρίμμια και στις στάχτες που φεύγοντας άφησαν πίσω τους οι Γερμανοί στρατιώτες.

Αξιότιμε Κύριε Πρέσβη,
Η απρέπεια με την οποία διάφοροι επώνυμοι και ανώνυμοι, επίσημοι ή ανεπίσημοι, κύκλοι μιας χώρας φέρονται σε βάρος του συνόλου των πολιτών μιας άλλης χώρας, όταν μάλιστα η απρέπεια αυτή παίρνει διάσταση και καθίσταται κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής τους ζωής, προσβάλλει από τη μια συνολικά την ιστορία και τους θεσμούς του λαού τους, ενώ από την άλλη η ελαφρότητά τους απειλεί να διαπεράσει ολόκληρη την κοινωνία, όταν με τρόπο βάναυσο και απροκάλυπτο επιχειρούν να ταπεινώσουν έναν λαό, μια ιστορία, έναν πολιτισμό. Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της ναζιστικής κατοχής, οι 317 ανυπεράσπιστοι του Κομμένου με τα 96 παιδιά δεν έχουν φωνή να απαιτήσουν εκ μέρους των εκτελεστών τους την οποιαδήποτε συγγνώμη, αλλά και την αναγνώριση της θυσίας τους με την αντίστοιχη αποζημίωση. Όσους, ωστόσο, αισθάνονται άνθρωποι ακόμη και συναντούν στην ψυχή τους κάποια σκόρπια ίχνη πολιτισμού, η σιωπή και ο οργή των νεκρών μας μπορεί να τους διδάξει πως και η δική τους σιωπή, σε ώρες μελετημένων και κατευθυνόμενων εντάσεων, μπορεί να προστατεύσει την ύπαρξή τους και να φανεί πολλαπλά ωφέλιμη και στους ίδιους και στην πατρίδα τους, αν βέβαια την αγαπούν και τη σέβονται όπως της πρέπει.

Με φιλικά πάντα αισθήματα
Κομμένο Άρτας 15 Μαρτίου 2010
Δημήτρης Χρ. Βλαχοπάνος
Φιλόλογος

Μην τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι...

Πολλά ακούστηκαν αυτές τις μέρες, σχετικά με το αισχρό πρωτοσέλιδο του Focus.
Όμως δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να τους τσουβαλιάζουμε όλους, να βάζουμε μαζί χλωρά και ξερά και να τα καίμε...
Την επιστολή που ακολουθεί την έγραψε ένας Γερμανός Ελληνολάτρης, που κατοικεί στον Αγιόκαμπο Λάρισας και την απευθύνει στη συντακτική ομάδα του Focus.
Την διάβασα στο Σαλονικιώτικο kentri:

Κυρίες και Κύριοι,
Με το χθεσινό σας εξώφυλλο δεν προσφέρατε καμία καλή υπηρεσία ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη (ίσως εκτός από την αύξηση του τιράζ σας).
Δίκαια οι Έλληνες είναι εξοργισμένοι για την άσεμνη δυσφήμηση της Αφροδίτης της Μήλου, διότι μ’ αυτόν τον τρόπο άδικα οι Έλληνες χτυπήθηκαν στο πιο ευαίσθητο σημείο τους. Οι Έλληνες εξακολουθούν να είναι ένας λαός με υψηλό πολιτισμό με ιδιαίτερο ανθρώπινο πρόσωπο, ακόμα και αν το αναιρεί το περιοδικό σας.
Το φωτομοντάζ σας προκαλεί χαμηλά κουτσομπολίστικα ένστικτα και μπορεί να πλησιάσει την ανταρσία. Εκτός τούτου με το εξώφυλλο σας πετύχατε ένα αυτογκόλ, διότι το πασίγνωστο έργο τέχνης της Μήλου ανήκει στους βασικούς πυλώνες ολόκληρης της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Πραγματική τόλμη και γνώση των πραγμάτων θα μπορούσατε να αποδείξετε αν είχατε χρησιμοποιήσει την ελευθερία του τύπου και της σάτιρας για να απεικονίσετε σε φωτομοντάζ τους κ.κ. Καραμανλή και Baroso με το μεσαίο δάκτυλο υψωμένο. Διότι αυτοί οι κύριοι είναι ex officio οι τελευταίοι υπεύθυνοι για την σημερινή ελληνική μιζέρια, όχι όμως οι Έλληνες.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Dr. Schneider Berrenberg
( 98ης γενιάς υπερήφανος απόγονος του Μεγάλου Περικλή)

Μέχρι και το άγαλμα, μας το έχετε κλέψει, "φίλοι μας" Ευρωπαίοι...

Διάβαζα λίγο νωρίτερα μια πολύ όμορφη ανάρτηση από το hamomilaki για το περιβόητο πια εξώφυλλο του Focus...
Το hamomilaki είναι ένα blog που πρωτοστατεί σε θέματα προστασίας του παιδιού από κακοποίηση και αισχρή συμπεριφορά ενηλίκων. Πώς θα μπορούσε λοιπόν να μείνει άλαλο σε αυτή την ενορχηστρωμένη απόπειρα κακοποίησης της ψυχής των παιδιών μας, σε αυτή την απόπειρα καταλήστευσης της τιμής και της περηφάνειας των παιδιών της Ελλάδας; Γιατί, τι άλλο παρά περιουσία των παιδιών είναι η πολιτιστική και πολιτισμική κληρονομιά που επί αιώνες μεταφέρεται από τη μια γενιά στην επόμενη;
Ναι, τα έχουμε κάνει σε πολλους τομείς "σκατά" και για πολλά πράγματα θα πρέπει να ντρεπόμαστε όταν μας κοιτάν κατάματα τα παιδιά μας, αλλά όλα σε αυτή την ζωή έχουν ένα όριο.
Το ότι δώσαμε με την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά μας δικαιώματα, το ότι παραβήκαμε το προαιώνιο προτέρημα του "γνώθι σεαυτόν" και "το παν μέτρο άριστο", δεν δικαιολογεί σε κανέναν να παραποιεί, να γελοιοποιεί, να σέρνει στην λάσπη την ιστορία και τον πολιτισμό ενός λαού.
Σαν Νεοέλληνες αποδειχτήκαμε πάρα πολλές φορές κατώτεροι των περιστάσεων, αλλά η εθνική μας συνείδηση ΔΕΝ βαρύνεται με Κομμένο, με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με Κάνδανο, με Χορτιάτη, με..., με..., με...

Κύριοι δημοσιογράφοι των γερμανικών ΜΜΕ, επισκεφθείτε την σελίδα του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων & Χωριών και βάλτε στα επόμενα εξώφυλλά σας τους παππούδες σας, τους πατεράδες σας, τους θείους σας να ζητάνε συγγνώμην από τους χιλιάδες επιζώντες μάρτυρες των ολοκαυτωμάτων.
Πιστέψτε με η πίκρα και η οργή που ένοιωσαν επειδή έχασαν τους αγαπημένους τους και βίωσαν ανείπωτη βία για χάρη ενός λαού που "είχε την ανάγκη επέκτασης του ζωτικού του χώρου", για χάρη ενός λαού που ακολούθησε τυφλά έναν μισότρελο που του έταξε ανωτερότητα και μεγαλεία, είναι πολύ πιο σοβαρή από την δυσαρέσκεια που προκαλεί στους δικούς σας φορολογούμενους το ότι θα ζοριστούν λίγο παραπάνω για χάρη ενός λαού που "έχασε το μέτρο", για χάρη ενός λαού που ακολούθησε τυφλά κάποιους επαγγελματίες της πολιτικής που του έταξαν μεγαλεία και λαγούς με πετραχήλια με δανεικά...

ΥΓ: Στην φωτογραφία μπορείτε να δείτε πρόγονο του δημοσιογράφου. Και εκείνος όπως κι ο σύγχρονος απόγονός του διασκεδάζει με το να έχει "σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε" Έλληνες που δεν ταίριαζαν με την δική του κοσμοθεωρία περί "καθαρότητας"...

Επειδή δεν έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι...

Σας είχα τάξει χτες μια "πληρωμένη" απάντηση στο ξέμεσμα του Γερμανικού Focus, αλλά σας απογοήτευσα, γιατί από βλακεία μου είχα χάσει το mail.
Ευτυχώς ο "Ινστρούκτορας" με διάβασε και το ξανάστειλε.
Για μένα αυτή η απάντηση είναι η καλύτερη, γιατί γράφτηκε ΠΡΙΝ δημοσιεύσει την γελοιότητά του το Focus, κάτι σαν μεταχρονολογημένη επιταγή δηλαδή, σαν κι αυτές που μας κατηγορούνε οι καθ' όλα τυπικοί, ηθικοί και καθώς πρέπει Γερμαναράδες. Διαβάστε:

Η απάντησή μου σ' έναν συμπατριώτη Γερμανό

Γεια σας συγχρεοκοπημένοι,

ας είν’ καλά το ιντερνέτι, σήμερα, 19-2-2010, είχα την ευκαιρία να διαβάσω, στο www.tvxs.gr, μια επιστολή που έστειλε στο Γερμανικό περιοδικό Stern κάποιος συμπατριώτης μας από τη Γερμανία, ο αγαπητός Walter Wüllenweber (αφού όλοι είμαστε στην ενωμένη Ευρώπη – χα χα χα χα χα χα – είμαστε συμπατριώτες!!!!!!!!!!!!). Λέει λοιπόν ο αγαπητός Walter:

«Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις €, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις €. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του σε τέτοιο βαθμό και για τόσο μακρύ διάστημα άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά και εμάς. Στην ουσία ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ μια και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς αφού συνεχίζετε απτόητοι να απεργείτε. Μη μας λέτε, λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι, επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, να αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι και εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι που μας είχαν δείξει τον δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι τον δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα».

Αγαπητέ Walter, ας αρχίσουμε από τα βασικά – έτσι κάνουμε εμείς εδώ, στη βορειότερη χώρα της Αφρικής, όπως λένε τα ΜΜΕ της χώρας σου αλλά και άλλων «συμπατριωτών» μας στην Ενωμένη Ευρώπη – ας συστηθώ λοιπόν:

Ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς (το Π. σημαίνει Παναγιώτης και είναι το όνομα του πατέρα μου, βλέπεις εμείς στο Ελλάντα δε ντρεπόμαστε ν’ αναφέρουμε το όνομα των προγόνων μας γιατί το μόνο κακό που έκαναν, ήταν να μας διδάξουν ήθη και αξίες που εσύ δυστυχώς δε γνωρίζεις ότι μας δίνονται από τους γονείς μας).

Είμαι Δημόσιος Λειτουργός και όχι υπάλληλος όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μας) και άλλων «συμπατριωτών» (μας) αναφέρουν σαν βρισιά και με περίσσεια χλεύη.

Ο μισθός μου είναι 1.000 €. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει να νομίζεις. ΟΥΤΕ 1.000 € λιγότερα από σένα. Είμαι σίγουρος ότι εσύ δε με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με κι αν δε σε πείσω τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού. Διώξε με και άσε με να πεθάνω στη ψάθα όπως οι πρόγονοί μου (σαν αυτούς που είχαν στη δούλεψή τους οι δικοί σου πρόγονοι)!

Αγαπητέ Walter, είμαι απόγονος του Γεωργίου Μπακόλα, που πολέμησε στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου (ξέρω, ξέρω για σας είναι Νότια Αλβανία) και επέστρεψε στο σπίτι του με παράσημο….κρυοπαγήματα, τα οποία τον κατέστησαν ανίκανο να ξαναεργαστεί όπως τότε που ήταν νέο παλικαράκι. Ναι τότε που πήγε να υπερασπιστεί την Ελλάδα από τους τότε φίλους σας, τους τωρινούς «συμπατριώτες» μας Ιταλούς.

Μα θα μου πεις τώρα εσύ Walter: ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πέρασε, τελείωσε…φρέσκα κουλούρια…που λένε και στο χωριό μου!

(Καλάβρυτα, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ)

Ξέρεις Walter, εμείς εδώ στο Ελλάντα έχουμε μερικά κουσούρια, μερικά ελαττώματα, κάποιες παραξενιές, πως το λένε ρε συμπατριώτη…έχουμε κάποια κολλήματα: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ και ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ! Αγαπητέ Walter, στο Ελλάντα έχουμε μια λέξη, που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου: ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Και συ βρε συμπατριώτη Walter μου έθιξες το ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Θα καταλάβεις τι έκανες, μάλλον, μετά από πολύ καιρό, αλλά θα το καταλάβεις!

Ξέρω αγαπητέ Walter ότι μακρηγορώ, αλλά συγχώρεσέ με, δε θέλω να σε κουράσω, αλλά να σε αφυπνίσω. Να σε ξυπνήσω (βλέπεις Walter για το ίδιο πράγμα εμείς οι gasterbeiter έχουμε δύο λέξεις, γιατί φίλε Walter άλλο εννοεί η μία και άλλο η άλλη!).

Ξέρω Walter ότι οι πολλοί Πολιτικοί που «υπηρέτησαν» τον τόπο μου ήταν «λίγοι», κατώτεροι των περιστάσεων, διεφθαρμένοι και αλαζόνες, αλλά αυτό συνέβη και στη χώρα σου – που προκάλεσε δύο (2!) Παγκόσμιους Πολέμους κι όμως τώρα η χώρα σου είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗΤΡΙΑ!

Αγαπητέ Walter δε ξέρω την ηλικία σου και κατά πόσο εσύ έχεις συνδράμει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (εύχομαι πως όχι, γιατί εγώ σίγουρα ΟΧΙ), αλλά οι λαοί κατά καιρούς κυβερνούνται από ανθρώπους ακατάλληλους γι’ αυτή τη «δουλειά»…εσύ και οι «συμπατριώτες» μας οι Γερμανοί σίγουρα ξέρετε κάτι παραπάνω!

Φίλτατε Walter, έχω τη λύση για τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το Ελλάντα στην Πανμέγιστη Γερμανία σου! Εγώ μπορώ να σου δώσω τα φώτα, έτσι ώστε να διαφωτίσεις τους φίλους σου, αλλά και να δώσεις σε όλους τους Ευρωπαίους (αχ και να ‘ξερες από πού πήρε το όνομα Ευρώπη ο τόπος που ζεις και περνάς καλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω!)

Λοιπόν Walter για να τελειώνουν τ’ αστεία και οι κουβέντες του καφενείου – που λέμε εδώ στο Ελλάντα:

ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ!

Συμφωνώ!

ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ…ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ!

Συμφωνώ!

ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ “GREEK STATISTICS”.

Συμφωνώ!

ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ!

ΣΥΜΦΩΝΩ!

Αλλά, επειδή αγαπητέ Walter ζούμε στην κοινή «χώρα» που λέγεται E.U. ή Ενωμένη Ευρώπη ή όπως αλλιώς εσύ θέλεις, θα πρέπει να ζήσουμε μέσα σ’ ένα «τόπο» Δικαίου και Νομιμότητας…ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!...θα καταλάβεις αγαπητέ Walter αμέσως!

Προτείνω να θέσεις στους εκπροσώπους σου στο Γερμανικό Κοινοβούλιο (αυτούς που ψηφίζεις ντε!) το ερώτημα: Γιατί δεν πετάμε εκτός Ευρώπης τους απατεώνες Έλληνες; Γιατί να πληρώνουμε, όπως εσύ λες, τόσα λεφτά, από το υστέρημά μας για τους τεμπέληδες Έλληνες;…Να τους διώξουμε! Να φύγουν!...Να πάνε αλλού!

Συμφωνώ με σένα φίλτατε Walter! Κι όμως συμφωνώ!

Να φύγουμε, να πάμε αλλού…που;…έ φίλτατε Walter όλο και κάποιος θα μας θέλει…αλλιώς δε θα υπήρχαμε!

Αλλά πριν μας διώξετε, που προσωπικά θα το ήθελα πολύ, πρέπει να κανονίσουμε κάποιους παλιούς λογαριασμούς.

Ας γίνω συγκεκριμένος:

Μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.


Οι οφειλές αυτές προς την Ελλάδα συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walter, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου Έλληνες!

Walter, φίλτατε Walter, στην Ελλάδα δραστηριοπιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις -εκ των οποίων περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί- οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξεως των 6,5 δισ. ευρώ. Ξέρεις Walter, σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω προϊόντα Γερμανικά γιατί δε θα έχω λεφτά, μπικινίνια, μακαρόνια ρε αδελφέ! Εγώ Walter μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω…και μην ανησυχείς για τους νέους Έλληνες…είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί για να τους βοηθήσουμε να μάθουν τη νέα κατάσταση (!)…αλλά βρε Walter…εσείς τους ανέργους που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση στην Ελλάδα πως θα τους αντιμετωπίσετε; Πες μου σε παρακαλώ…έχω απορία!....

Αγαπητέ Walter, εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι από όπου αλλού θέλετε εσείς οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες).

Πρέπει να φύγουμε…για να σωθούμε από μια Ένωση κατ’ επίφαση! Από μια ομάδα κερδοσκόπων! Από μια ομάδα στην οποία είμαστε συμπαίκτες όσο καταναλώναμε τα προϊόντα τον συμπαικτών!!!!!!!!!!!!!!!

Εγώ φίλτατε Walter πιστεύω ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, OPEL, FORD, SCODA κλπ συμμαχικά προϊόντα γιατί δε μπορούν και δεν πρέπει!...Δεν το αξίζουν!

Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το LIDL, το PRAKTIKER και το IKEA. Γιατί δε μπορούν να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα βρε αδερφέ!...τι να κάνουμε!

Φίλτατε Walter θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες»…αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου!..

Ξέρεις βρε φίλε Walter, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ» μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης!

Τα θέλω τώρα που μπορεί να πεθάνω…αλλά θέλω να πεθάνω κοντά στους πατέρες μου!

Γεώργιος Π. Ψωμάς

Ιστρούκτορας Ιδεολογικοπολιτικής Αφασίας (Ι.Ι.Α.)

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο www.dipnews.gr