Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανθρώπινες σχέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανθρώπινες σχέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Βλέπω ΚΑΙ σήμερα!!!

Σήμερα, 15 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, μια μέρα αφιερωμένη σε μια ευαίσθητη κατηγορία συνανθρώπων μας και στα προβλήματα που συναντούνε σε ένα "εχθρικά" δομημένο αστικό περιβάλλον, που κατά κύριο λόγο κατοικείται από "εχθρικά" διακείμενους ανθρώπους, που τους βλέπουν με ενόχληση, απαξίωση ή (και ίσως είναι ακόμη χειρότερο) με λύπηση...
Πριν λίγες μέρες είχα ανεβάσει την παρακάτω ανάρτηση, αφιερωμένη σ αυτή την μέρα και την ξαναβάζω σήμερα, γιατί βρίσκω ότι είναι καλύτερη από οποιαδήποτε "επετειακή" αναφορά:

Στις 15 Οκτωβρίου κάθε χρόνο, είναι η "Παγκόσμια Ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού".
Καθιερώθηκε με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.
Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.
Το κείμενο που ακολουθεί το διάβασα εδώ...
Μην το προσπεράσετε, διαβάστε το, είναι πολύ καλό:
της @RozaDimi
"Τετάρτη βράδυ στο Σύνταγμα. Καθόμουν στα κεντρικά σκαλιά. Σκόνταψες στο λευκό μπαστούνι μου. Σου χαμογέλασα, μου ζήτησες συγνώμη και έκατσες με την παρέα σου μαζί μου. Με σύστησες στον Αλέξη, το φίλο σου δίπλα μου που...

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011

Βλέπω!!!

Στις 15 Οκτωβρίου κάθε χρόνο, είναι η "Παγκόσμια Ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού".
Καθιερώθηκε με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.
Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.
Το κείμενο που ακολουθεί το διάβασα εδώ...
Μην το προσπεράσετε, διαβάστε το, είναι πολύ καλό:

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα κι ο Αντώνης μου!!!

Τις προάλλες, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έδινε συνέντευξη στο περιοδικό Businessweek, ρωτήθηκε για την σχέση του με τον Αντώνη Σαμαρά...
Απάντησε: «Κάποτε, ύστερα από καμιά δεκαετία ίσως, μπορεί να καθίσουμε μαζί να πιούμε ένα ποτήρι κρασί και, αναπολώντας το παρελθόν, να πούμε “Ας κρίνουμε τώρα πώς έχουν πάει τα πράγματα στην Ελλάδα”».
Ωχ μάνα μου, θα χρειάζονται αλκοόλ για να πάρουνε το θάρρος να κάνουνε απολογισμό!!!

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Ένα πολύ καλό βιβλίο ενός συμπατριώτη μας...

«Κι έπειτα, τι έγινε αν κινδυνέψεις; Αυτό που νιώθεις µπορείς και πρέπει να το ζήσεις έτσι όπως είναι. Με το φόβο του. Γιατί αυτό ολοκληρώνει το αίσθηµα, τον έρωτα, το πάθος. Αν δε φοβάσαι τίποτα κι αν δεν ακούς την καρδιά σου να χτυπάει και να ακούγεται έξω από το στήθος σου, δε ζεις τη στιγµή. Κι αυτό το χρωστάς στον εαυτό σου».

Δεκαετία του πενήντα! Σε μια κοινωνία που αλλάζει δραματικά, μετά τα γεγονότα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, μια οικογένεια ξεκινά από την Άρτα, μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους, για να βρει μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα.
Από μικρό παιδί, ο Περικλής αρχίζει τον αγώνα της επιβίωσης, κυνηγώντας παράλληλα το όνειρο, που θα τον έβγαζε από τη μιζέρια της μεταπολεμικής Ελλάδας. Καθώς γνωρίζει για πρώτη φορά την αδικία, την αυθαιρεσία, το άδικο, η απόφασή του να αλλάξει τη μοίρα του και να μείνει άνθρωπος γιγαντώνεται.
Ο ερχομός του στη Θεσσαλονίκη αποτελεί τη μεγαλύτερη έκπληξη. Στην πόλη αυτή, την περίοδο της δικτατορίας, θα γνωρίσει, μέσα σε έναν αξεδιάλυτο δεσμό, τη ζωή, το θάνατο, τη γυναίκα, τον έρωτα αλλά και μια άλλη Ελλάδα, που αγνοούσε ότι υπάρχει.
Πολλά χρόνια αργότερα, μέσα από διαρκείς ανατροπές και απογοητεύσεις, θα φτάσει στο τέλος του ταξιδιού. Θα είναι, όμως, αυτό που ονειρεύτηκε;


Ο Λευτέρης Παπακώστας είναι ιστορικός-φιλόλογος. Κατάγεται από τη Σκουληκαριά της Άρτας. Γεννήθηκε στο Κομπότι. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης και δίδαξε ως φιλόλογος σε πολλά σχολεία της χώρας και για πολλά χρόνια στο Πειραματικό Λύκειο Αναβρύτων. Υπήρξε για πολλά επίσης χρόνια παρουσιαστής στην κρατική τηλεόραση, στην εκπομπή «Δημοτικά Τραγούδια και Χοροί».
Δημοσίευσε πληθώρα άρθρων και δοκιμίων στον Τύπο και έκανε σειρά διαλέξεων με θέματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που αποτελούν και το βασικό αντικείμενο των μελετών του. Μέχρι το 2009 διετέλεσε διευθυντής στο Γενικό Λύκειο Πεντέλης.
Το 2007 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο 50 Κείμενα Ζητούν Παραλήπτη από τις εκδόσεις «Ατέρμονο».
Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή και την έκδοση βιβλίων.

Αθήνα 2010
Σειρά: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Σελίδες: 383
Τιμή: Το βρήκα στις Εκδόσεις Λιβάνη με € 16,05.
Δεν μου φάνηκε ακριβό και το παράγγειλα...

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Ένα συγκλονιστικό video ελπίδας και αισιοδοξίας...

Μπορεί η αρχή να σας φαίνεται σκληρή ή άλλη μια επιδρομή των ΜΑΤ, όμως αυτό το βίντεο είναι σκηνές ΕΛΠΙΔΑΣ!!!
Δείτε το όλο...
Ξαναδείτε το...



Να λοιπόν, που η Ελλάδα δεν είναι αυτό που ήξερες ως τώρα...
Να που είναι πολλοί σαν εσένα, άνθρωποι, που πάνω από όλα νοιάζονται, που αγωνίζονται για το καλύτερο αύριο όλων μας...

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

Νιοχώρι Λευκάδας - Το χωριό με τις αμυγδαλιές...

Μου το είχε στείλει πριν πολύ καιρό, ο φίλος Νίκος από τη Λευκάδα...


Οδοιπορικό στο Νιοχώρι Λευκάδας
Το όνομα του είναι "Νεοχώρι" αλλά οι ντόπιοι το λένε Νιοχώρι ή Νιχώρι.

Κάποτε λοιπόν, κρίνοντας από το όνομα του θα ήταν νέο χωριό όμως στις μέρες μας αποτελεί ένα παλιό και σχεδόν ερημωμένο ορεινό χωριό. Βρίσκεται πάνω από το χωριό Παλαιοκατούνα δηλαδή πάνω από το Νυδρί.


Ηρεμία, καθαρός αέρας, κελαηδίσματα πουλιών, ερειπωμένα σπίτια και πολλές ανθισμένες αμυγδαλιές συνθέτουν το σκηνικό του μικρού χωριού

Στα χρόνια της δικτατορίας (1967 – 1974) το χωριό εγκαταλείφθηκε από του ντόπιους κατοίκους, που αναζήτησαν την τύχη τους στους πρόποδες του βουνού και συγκεκριμένα στις τοποθεσίες Παλαιοκατούνα και Μεγάλο Αυλάκι, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες για οικονομική ανάπτυξη.


Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και την εντυπωσιακή θέα προς τον κάμπο του Νυδριού και τα νησάκια, ο επισκέπτης μπορεί να δει ακόμα και την Παναγία την Ευαγγελίστρια, μοναδική εκκλησία με τρούλο στο νησί. Πιο παλιά στο Νιοχώρι υπήρχε και το ιδιωτικό λαογραφικό μουσείο του Παναγιώτη Τσατσούλα το οποίο περιείχε αντίγραφα μουσικών οργάνων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα καθώς και πλούσιο λαογραφικό υλικό.

Δυστυχώς εδώ και μερικά χρόνια το μουσείο έχει κλείσει και σύμφωνα με πληροφορίες μας όλο το υλικό του μεταφέρθηκε στην Κρήτη. Βέβαια το μουσείο διαφημίζεται ακόμα και σήμερα σε ιστοσελίδες της Λευκάδας, όπως του σημερινού Δήμου Λευκάδας καθώς και σε αρκετούς τουριστικούς οδηγούς !

Το κτίριο του Δημοτικού σχολείου του χωριού με φανερά τα σημάδια της εγκατάλειψης στέκεται σε ένα ξέφωτο για να θυμίζει σε όποιον περνάει από εκεί την εποχή που το χωριό έσφυζε από ζωή και το προαύλιο του σχολείου γέμιζε από τις χαρούμενες φωνές των παιδιών. Το μόνο σημείο του κτιρίου που είναι σε καλή κατάσταση είναι η στέγη η οποία φαίνεται να ανακατασκευάστηκε πρόσσφατα.

Από το Νεοχώρι κατάγεται ο κλαριντζής Κώστας Γκιαούζος – Μουζάκης που προπολεμικά μέχρι το 1950 θεωρούνταν ένα από τα καλύτερα κλαρίνα της Ελλάδας.



ΚΕΝΤΡΙ: Πριν πολλά χρόνια μαζί μ' έναν ξάδερφό μου περάσαμε μια μέρα στο Νιοχώρι, παρέα με καταληψίες-κατοίκους...
Ένα κράμα αναχωρητών, παιδιών των λουλουδιών, ναζητητών ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, που έφτιαξαν κάποια ερειπωμένα σπίτια και χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς καμιά σύγχρονη άνεση, είχαν φτιάξει μια κοινότητα κοινοβιακού τύπου...
Υπύρχαν κυρίως Έλληνες, αλλά και μερικές οικογένειες ξένων (και με μικρά παιδάκια, παρακαλώ)...
Ούτε που καταλάβαμε πώς πέρασε η μέρα, με συζητήσεις, εργασίες, τραγούδια, φαγητό μαγειρεμένο στη φωτιά...


Φύγαμε αργά τη νύχτα, παίζοντας κιθάρες και τουμπερλέκια με λάμπες πετρελαίου και μπόλικη φεγγαράδα!!!
Κατεβαίνοντας στον "πολιτισμό", πέσαμε πάνω στα φώτα από τα club στο Νυδρί...

Να σας τρέχουν τα σάλια...

Η συνταγή είναι Λευκαδίτικη και την είδα στον Λούκουλο:

Είναι χταπόδι στη γάστρα και τα μυαλά στα κάγκελα!!!


Υλικά:

  • 1 χταπόδι 1½ – 2 Kg
  • ½ ποτήρι νερού ξύδι
  • ½ ποτήρι νερού λάδι
  • ½ ποτήρι νερού κόκκινο κρασί
  • 2-3 δαφνόφυλλα
  • 2 κρεμμύδια ξερά
  • 2 κόκκινες ώριμες ντομάτες
  • 1.200 gr πατάτες
  • 1 κουταλιά σούπας πάστα ντομάτας (πελτέ)
  • αλάτι (όχι πολύ)
  • πιπέρι κόκκινο ή μαύρο


Εκτέλεση:

Βράζουμε για 10 λεπτά το χταπόδι σε νερό μαζί με το ξύδι και τα δαφνόφυλλα.
Κρατάμε από αυτό το ζουμί που έβρασε το χταπόδι 2-3 κουταλιές της σούπας.
Αφού βράσει, το τεμαχίζουμε ξεχωρίζοντας πλοκάμια και τη κουκούλα και τα βάζουμε στη γάστρα.
Του ρίχνουμε μέσα τις πατάτες που τις έχουμε κόψει όπως τις πατάτες φούρνου.
Επίσης ρίχνουμε τις ντομάτες κομένες κύβους, τα κρεμμύδια ψιλοκομμένα και το ζουμί που έχουμε κρατήσει μέσα στο οποίο έχουμε διαλύσει την πάστα ντομάτας.
Συνεχίζουμε με το λάδι, το κρασί και το αλατοπίπερο.
Τα ψήνουμε για 1½ με 2 ώρες στο φούρνο στους 180 βαθμούς.


ΚΕΝΤΡΙ: Και παίρνουνε φωτιά τα πηρούνια και στ' άλλο χέρι το ψωμί για τα απαραίτητα "μακροβούτια" και με συνοδεία καλής παρέας και λευκού κρασιού, είναι ό,τι πρέπει για μια Κυριακάτικη βόλτα στους Λευκαδίτες φίλους, που μαύρα μάτια κάναμε να τους δούμε...

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

...με την ψυχή στο στόμα, μια ζωή της πλάκας!!!



Με τον καφέ στο χέρι φεύγω σφαίρα στη στάση
να τρέξω να προλάβω λεωφορείο και μετρό
με σπρώχνουνε και σπρώχνω, μα ποιός δίνει βάση
μια κόλαση η πόλη κι ένα άγχος τρελό
Τ' ακούω στο γραφείο, δυό λεπτά αργοπορία
και φτύνω πάλι αίμα το πλάνο να βγεί
Πουλάω, αγοράζω, σκέτη μονοτονία
κυλάει η ζωή σαν ψέμα κι άκρη ποιός θα βρεί

Κι εγώ εδώ να νιώθω όλο και πιο μαλάκας
που όλο εγώ πληρώνω το λογαριασμό
με την ψυχή στο στόμα μια ζωή της πλάκας
κι απόψε τάχω πάρει και θα εκραγώ,θα εκραγώ

Κι απόψε δεν σε είδα, χρόνος δεν περισσεύει
μας έχει πάρει η μπάλα και μας πάει γκρεμό
βρεγμένη θες σανίδα, ρε ψυχή ποιός σε κλέβει
στη μύτη σου από κάτω ρίξε βλέφαρο
Γυρίζω μες τη νύχτα, στην TV οι ειδήσεις
γραβάτες ,ταγεράκια, χαβαλές, καυγάς
Καρέκλες, υπουργεία, ψάξε βρες να το λύσεις
Ριάλιτι και χρήμα και κουτσομπολιά

Κι εγώ εδώ να νιώθω όλο και πιο μαλάκας
που όλο εγώ πληρώνω το λογαριασμό
με την ψυχή στο στόμα μια ζωή της πλάκας
κι απόψε τάχω πάρει και θα εκραγώ, θα εκραγώ

Η μπαλάντα του μαλάκα είναι του Γιώργου Σαρρή κι αν μας θυμίζει κάτι, ας προσέχαμε...
Κι αν δεν προέχαμε τότε, ας αντιδράσουμε σήμερα...
Αν είναι να εκραγώ, να μην εκραγώ στα μούτρα μου, αλλά σ' αυτούς που μ' έδεσαν πισθάγκωνα...

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Απογράφηκα...


Το μεσημεράκι χτύπησε η πόρτα και ήρθε μια καλή κυριούλα για να μας απογράψει...
Πρώτα απ' όλα η γκρίνια!!!
Ε ναι βρε, αφού με ξέρετε τι γκριζομούρης είμαι...
Η καλή κυριούλα ήταν συνταξιούχος νηπιαγωγός, χάθηκε κανά άνεργο νεαρό παιδί, έπρεπε να βάλουνε συνταξιούχο; Ή μήπως είχε περισσότερα προσόντα σαν νηπιαγωγός; Σιγά, απλά κάποιον ήξερε και "σπρώχτηκε"...
Θα μου πεις απ' τα 200 ευρώ θα σώζονταν ο άνεργος; Όχι ρε φίλε, αλλά τα 200 ευρώ για κάποιον που μετράει και το πεντάευρο είναι λογαριασμός, συν το ότι το να του δίνεις την αίσθηση της προσφοράς είναι καλό για την ψυχολογία του, σύν το ότι θα έχει κάποια επιπλέον μόρια για μελλοντική καταγραφή της στατιστικής υπηρεσίας...
Τέλος πάντων, σταματάω την γκρίνια, απογραφτήκαμε το λοιπόν και τώρα τα καλά!!!
Ναι, τι νομίσατε, ότι μόνο να γκρινιάζω ξέρω;
Μαζί με το αποδεικτικό απογραφής, η κυριούλα μας άφησε και μια Δήλωσε Δωρητή Οργάνων για να την στείλουμε στον ΕΟΜ...
Εγώ ήμουν από χρόνια δωρητής, αλλά με την ευκαιρία έψησα και το ...σπλάχνο, που συνήθως δεν δίνει ούτε τ' αγγέλου της νερό...
Να λοιπόν και σε video η συμμετοχή του Ελληνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων στην Απογραφή Πληθυσμού έτους 2011



Μου αρέσει πολύ το σλόγκαν τους:

"Στη φετινή απογραφή η ΕΛ. ΣΤΑΤ. μετράει πόσοι άνθρωποι είμαστε.
Εμείς μετράμε πόσο Άνθρωποι είμαστε."

Κυριακή 8 Μαΐου 2011

Σ' ευχαριστώ μανούλα μου...


Δεύτερη Κυριακή του Μάη σήμερα και οι περισσότερες χώρες του κόσμου γιορτάζουν μια γιορτή αλλιώτικη από τις άλλες. Μια γιορτή που μας θυμίζει πώς ήρθαμε στον κόσμο. Μια γιορτή φόρο τιμής σ’ εκείνη που μας έφερε στη ζωή, που μας έδωσε πνοή και αποτελεί το κέντρο του δικού μας κόσμου, αλλά και εμείς του δικού της.
Η ημέρα αυτή σκοπό έχει να τιμήσει την προσφορά της μητέρας στη ζωή, που μας προσφέρει ακούραστα την αγάπη της και τη βοήθεια της και το μόνο που περιμένει από εμάς είναι ένα γλυκό χαμόγελο.
Η αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι τόσο «ακριβή» και δύσκολη υπόθεση. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο. Λόγια παρηγοριάς, μια ζεστή αγκαλιά…

Η Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της, η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και όλων των ολύμπιων θεών και που ήταν η θεά της γονιμότητας.

Τον 17ο αιώνα, η Γιορτή της Μητέρας, συναντάται στη Μεγάλη Βρετανία ως «Mothering Sunday». Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή της Παναγίας και όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907-1908 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

Με το πέρασμα των χρόνων η Γιορτή της Μητέρας έχασε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα και το νόημα με το οποίο ξεκίνησε. Και από μια γιορτή που καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η έννοια της μητρότητας μετατράπηκε σε μια εμπορική και διαφημιστική γιορτή, εξυπηρετώντας τα καταναλωτικά ένστικτα των ανθρώπων.

Έτσι τα συμβολικά λουλούδια των πρώτων χρόνων της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες, ενώ οι σύγχρονες επιταγές του μάρκετινγκ προωθούν τα τελευταία χρόνια και άλλα δώρα μικρής, αλλά και μεγαλύτερης χρηματικής αξίας.

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Σ. Ε. Ξ. !!!

Είναι το τραγούδι από την ταινία του Βασίλη Μυριανθόπουλου "Σούλα Ελα Ξανά (Σ.Ε.Ξ)" με πρωταγωνίστρια τη Ζέτα Μακρυπούλια...
Αφιερωμένο από μένα για μια Σούλα, που τώρα πια αν δεν την φωνάξεις Αθανασία, δεν γυρνάει το κεφάλι να σε χαιρετήσει!!!




Μια μέρα που κοιμόμουνα πολύ μικρή ακόμα,
ήρθαν οι τρεις θείες μου και μου 'ραναν το στρώμα.

Δε θα σε νοιάξουνε ποτέ
το χρήμα και τα σπίτια.
Εσύ θα ξέρεις μέσα σου
ποια είναι η αλήθεια.
Να ζήσεις μια ζωή απλή
ως το Θεό να φτάσεις,
μόνο σ' Αυτόνε, τζιέρι μου,
θα δώσεις εξετάσεις.
Τελειώνοντας την προσευχή
μια ευχή να δώσεις,
όλο τον κόσμο ν' αγαπάς,
ποτέ μη μεγαλώσεις.

Και τ' όνομα αυτής...
Αναστασούλα
Αθανασούλα
Ασπασούλα
Σούλα πάντως!

Εσύ Σούλα γεννήθηκες και Σούλα θα πεθάνεις
Εσύ Σούλα γεννήθηκες και Σούλα θα πεθάνεις

Σούλα δώστα, Σούλα δώστα, Σούλα έλα ξανά
Σούλα έλα, Σούλα έλα, Σούλα έλα ξανά

Όταν έρχομαι, έρχομαι!

Εγώ μέσα στον ύπνο μου
δεν ήξερα πού πάω
κι εκείνες μου εξήγησαν
πώς πρέπει ν' αγαπάω, ε-ε

Σούλα δώστα, Σούλα δώστα, Σούλα έλα ξανά
Σούλα έλα, Σούλα έλα, Σούλα έλα ξανά

Κι αν λέω πάντα προσευχές
κι όλα τα μαγικά μου
μια μέρα θα 'ρθεις να με δεις
να πάρεις την καρδιά μου, ε-ε

Σούλα δώστα, Σούλα δώστα, Σούλα έλα ξανά
Σούλα έλα, Σούλα έλα, Σούλα έλα ξανά

Την ώρα που μου τα 'λεγαν
κοιτάζω στη γωνία
και βλέπω να 'ρχεσαι κρυφά
και ύπουλα, εφηβεία
Οι θείες μου το έσκασαν
και έμεινα στους δρόμους
Μα μια ζωή στο τρέξιμο
σαν κλέφτες κι αστυνόμους, ε-ε

Σούλα δώστα, Σούλα δώστα, Σούλα έλα ξανά
Σούλα έλα, Σούλα έλα, Σούλα έλα ξανά (x4)

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Μην της παίρνετε λουλούδια, δεν είναι sexy!!!


Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα...
Αλήθεια αδέρφια, αυτό τον Άγιο πού τον βρήκατε; Στο ορθόδοξο εορτολόγιο δεν υπάρχει...

Αλλά ούτε στο επίσημο Καθολικό υπάρχει, ούτε στο προτεσταντικό, ούτε σε κανένα άλλο που μου έρχεται στο μυαλό δεν υάρχει τέτοιος άγιος που να γιορτάζει 14 Φλεβάρη...

Και τότε πού τον βρήκαμε και τον γιορτάζουμε;

Να 'ναι καλά οι λουλουδάδες που τον εμπνεύστηκαν για να πηγαίνουν τα κορόιδα τα αρσενικά και να αγοράζουν λουλούδια για την καλή τους...

Και γλυκάθηκαν και οι ...γλυκαντζήδες, οι ζαχαροπλάστες και ανακάλυψαν ότι και τα σοκολατάκια σε συσκευασία καρδιάς, είναι απαραίτητο αξεσουάρ για να δείξουμε στο ταίρι μας ότι είναι το αντικείμενο του πόθου μας...

Ε λοιπόν, χαμάρες!!!

Να σας πω ένα μυστικό, ένα Secret; Δείτε το video και θα καταλάβετε:




Τέτοια θέλουν οι γυναίκες, ακριβά, λουσάτα εσώρουχα...
Και μεταξύ μας, κι οι άντρες τέτοια θέλουμε να φοράνε οι σύντροφοί μας στον έρωτα, για να τα χαιρόμαστε κι οι ίδιοι, όταν τους τα βγάζουμε...

Προσοχή όμως, υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος, που δεν αναγράφεται στην συσκευασία:

Πολλές φορές, εκτός από σας, θα τα χαρούνε κι άλλοι!!!

Αλλά έτσι είναι ο έρωτας, απρόβλεπτος και σκανταλιάρης...

Vive l' amour λοιπόν και του χρόνου οι λέφτεροι...

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Στα έδρανα αντίπαλοι, μα πάνω απ' όλα άνθρωποι...


ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΠΑ


Η παράταξη «Ήπειρος –Τόπος να Ζεις» και ο επικεφαλής της, κ. Βαγγέλης Αργύρης, εκφράζουν τη βαθύτατη λύπη τους για τον αναπάντεχο, άδικο και πρόωρο χαμό του Αντιπεριφερειάρχη, συναδέλφου και φίλου, Κώστα Παππά.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως δεν είναι πια μαζί μας τη στιγμή που λίγες ώρες πριν δουλεύαμε μαζί στο Περιφερειακό Συμβούλιο.
Ο Κώστας Παππάς ήταν ένας εργατικός άνθρωπος της Αυτοδιοίκησης και σίγουρα η απώλειά του αφήνει ένα σημαντικό κενό.
Πρώτα και πάνω από όλα, όμως, θέλουμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

ΚΕΝΤΡΙ: Τα δάκρυα στα μάγουλα του Κώστα του Μπόβολου, υποψήφιου Αντιπεριφερειάρχη Άρτας με το ψηφοδέλτιο του Αργύρη, είναι η καλύτερη απόδειξη για τον τίτλο της ανάρτησης...

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Εγώ, ο αλήτης...



Τα παιδιά απ' την Πάτρα τραγουδούσαν στο Χάραμα κι ο Μπάμπης ο Γκολές στην Αποθήκη...
Κι εγώ, ο αλήτης, τι να σου τραγουδούσα τότε, το ένα φράγκο η βιολέτα;

Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011

Μια χαραμάδα φως

Βαγγέλη Κούτα: «Μια χαραμάδα φως»
Την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου το βράδυ στο «Σκουφά»


Το συγγραφέα Βαγγέλη Κούτα και το μυθιστόρημα «Μια χαραμάδα φως», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», παρουσιάζουν την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου και ώρα 8.30΄ το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου Άρτας «Σκουφάς» ο ομώνυμος σύλλογος, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Άρτας και οι εκδόσεις «Ψυχογιός».
Για το βιβλίο και το συγγραφέα θα μιλήσουν ο βουλευτής Άρτας Δημήτρης Τσιρώνης, ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Παπασωτηρίου και ο επίσης δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Σταματόπουλος. Κείμενα θα διαβάσει η νηπιαγωγός Μαρία Παπαδοπούλου και η φιλόλογος Ελένη Βέλλιου. Την εκδήλωση θα συντονίζει ο Δημήτρης Βλαχοπάνος.

Στο νέο του βιβλίο «Μια χαραμάδα φως» ο Βαγγέλης Κούτας ανιχνεύει τη βαθύτερη λειτουργία της ανθρώπινης ψυχής στις μικρές καθημερινές διαδρομές, αλλά και σε στιγμές ισχυρών ταλαντεύσεων και κρίσιμων αποφάσεων. Ο κεντρικός ήρωάς του είναι το αιώνιο αδύναμο και ανυπεράσπιστο θύμα μιας σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν ανήκει στον κανόνα, μα ανήκει στην εξαίρεση: είναι καρπός μιας κρυφής και ασυγχώρητης στιγμιαίας ερωτικής πράξης. Είναι, συνεπώς, αυτός που δεν έπρεπε να γεννηθεί, δεν έπρεπε να ζήσει και να συνυπάρξει με τους άλλους, δεν έπρεπε να δράσει και να δημιουργήσει προσωπική ιστορία. Τέτοια δικαιώματα δεν του αναγνώριζε η ζωή.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί την εναγώνια προσπάθεια ενός μοναχικού ανθρώπου που ψάχνει να πάρει και να δώσει απαντήσεις στα ποικίλα αινίγματα της ζωής του για ν’ ανατρέψει μ’ εκείνες τη μοίρα του. Μα όλα μοιάζουν να έχουν δρομολογηθεί ήδη από πρόσωπα και διλήμματα που μάχονται να του δώσουν ένα χέρι για να στηριχτεί, αλλά τελικά το χέρι αυτό συντελεί στην επίσπευση του εγκλήματος και της καταστροφής. Γιατί όλοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια κοινωνική αμαρτία, την οποία θέλουν αλλά δεν μπορούν να διαχειριστούν όπως της πρέπει.

Ο Βαγγέλης Κούτας γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Βίγλα της Άρτας. Έχει, κατά συνέπεια, βιώσει σε πλάτος και σε βάθος την ψυχολογία και την ηθογραφία της υπαίθρου όπως αυτή διαμορφώνεται αμέσως μετά τον εμφύλιο και συνολικότερα κατά τη μεταπολεμική εποχή. Αλλά ζώντας ύστερα στην Αθήνα, παρακολουθεί με αγωνία τη δραματική πορεία των ανθρώπων που, παγιδευμένοι μέσα σε ένα σκληρό πλέγμα πολλαπλών εξαρτήσεων και συμβάσεων ενός νέου, αστικού τώρα, περιβάλλοντος, βουλιάζουν χωρίς να μπορούν να αμυνθούν σ’ αυτούς τους νέους βάλτους, με τρόπο μάλιστα τραγικότερο και οδυνηρότερο απ’ ό,τι στους βάλτους της πρώτης μικρής και φτωχικής πατρίδας.

Το μυθιστόρημα «Μια χαραμάδα φως» είναι το έκτο βιβλίο του Βαγγέλη Κούτα. Ο Βαγγέλης Κούτας είναι ένας καθιερωμένος πλέον ευρηματικός συγγραφέας, με σημαντική προσφορά στο χώρο της λογοτεχνίας και του αφηγηματικού λόγου. Τα προηγούμενα βιβλία του είναι τα μυθιστορήματα «Οι μυρωδιές της ζωής», «Στο λυκόφως της πόλης», «Το τανγκό της εξουσίας» και «Η κραυγή του Ήταυρου», καθώς και η συλλογή διηγημάτων «Χωρίς παραλήπτη».

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

Ξέρει αυτή...

Τραγουδάει ο Αντώνης Δρέμπελας...



"Και να σου καταλογίσω ευθύνες
που μ' αφήνεις μόνο τόσους μήνες"

Κατάλαβες μικρή μου;

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

Γη και ύδωρ... Ποιος το θέλει;

Σήμερα είναι Κυριακή και προέρχομαι από ...πολύ δύσκολο Σαββατόβραδο.
M
ου φαίνεται θα πάω εκδρομούλα για να ξεσκάσω και να ξαναβάλω το μυαλό μου στη θέση του...
Δεν ανησυχώ για τη βενζίνη, τα έχω ξεπεράσει αυτά, έχω καταφέρει να έχω 75% μείωση στο κόστος!!!

Πώς; Πολύ απλά, παίρνω άλλους τρεις φίλους μαζί, τα έξοδα πάνε δια 4 και περνάμε ζάχαρη!!!

Πάντως, επειδή πολύ προβληματίστηκα χθες, σας δίνω κάτι για διάβασμα, να μου πείτε κι εσείς τη γνώμη σας.
Μου το είχε στείλει πριν λίγες μέρες, η φίλη μου η
Αλίνα και το βρήκα κατάλληλο για την περίπτωση. Διαβάστε το και πείτε μου τη γνώμη σας:


Γη και ύδωρ

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για το πώς μια γυναίκα θα τυλίξει, θα καπαρώσει, θα πιάσει στα δίχτυα της το αμέριμνο αρσενικό.
Αρχές που οι νεότερες προσπαθούμε μετά μανίας, να αποτινάξουμε από πάνω μας με απόλυτη αποτυχία.
Κανόνες, που ακόμα και το ποινικό δίκαιο φαντάζει ελαστικό μπροστά τους, γιατί όλο και κάποιο παραθυράκι έχει για να ξεγλιστρήσει ο υπόδικος.
Το καταδικασμένο αρσενικό, αποκλείεται να γλιτώσει από τους υπόγειους σκοπούς του γυναικείου μυαλού.
Ακόμα και οι πιο χαζές των ομοφύλων μου χρησιμοποιούν εξαιρετικές στρατηγικές που ακόμα και ο Μέγας Αλέξανδρος θα ζήλευε.
Εννοείται πως η καθεμιά από εμάς έχει το καλύτερο πλάνο, το πιο αποτελεσματικό που το μοιράζεται αυστηρά και μόνο με τον εαυτό της, την μάνα της, άντε και βαριά βαριά με την κολλητή της.
Ότι σε κάποιες σχέσεις δεν τα κατάφερε ή δεν καταφέρνει, η ίδια πιστεύει πως είναι σίγουρα, εξωγενής ο παράγων της αποτυχίας.(π.χ. έχει Κρόνο σε γειτονικό ζώδιο σε συνδυασμό με ανάδρομο Ερμή, που βρίσκεται σε τετράγωνο με την Αφροδίτη της)
Συνήθως το ξόδεμα μυαλού σε μηχανογραφίες, συμβαίνει για ένα άνδρα καθ’ όλα ακατάλληλο.
Εκείνη όμως πιστή στο ρόλο της, δεν θα μου ξεφύγεις μυστηριώδη ασίκη κι ας μην έχω τι να σε κάνω. Είναι σαν το βιζόν -γουναρικό που πρώτα καταξοδεύεσαι να το αποκτήσεις και μετά το χαίρεται η ντουλάπα. Εσύ για να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου την απερισκεψία που σε δέρνει, σκέφτεσαι πως κάποια στιγμή θα αξιωθείς να δεις την κόκκινη πλατεία. Σε αυτή ή σε μια επόμενη ζωή.
Αν αυτή η σκέψη δεν σε πείσει, σκέφτεσαι η Ντενίση καλύτερη είναι, που το πετά κατάσαρκα?
Ακολουθούν παγίδες μιας απλής, καθημερινής γυναίκας για να ξελογιάσει ένα δύσκολο αρσενικό:
Παγίδα Νο1: Μαγειρεύει από πολίτικη κουζίνα μέχρι sushi.
Παγίδα Νο2:Φοράει 17 πόντους γόβα costume national νυχθημερόν και ακούραστα.
Παγίδα Νο3:Το νύχι είναι πάντοτε φρεσκοβαμμένο και ας καθάριζε όλη μέρα το μπαλκόνι από τα κόπρανα του σκύλου, παρέα με το σκύλο.
Παγίδα Νο4:Η μπούκλα στέκει αμέριμνη καταρρίπτοντας όλους τους νόμους της βαρύτητας.
Παγίδα Νο5:Η λίμπιντο χτυπά κόκκινο ανά πάσα στιγμή.
Έτσι όταν της προτείνει να κάνουνε σεξ στο μπάνιο ούτε που σκέφτεται τα 80 ευρώ, που έσκασε στο κομμωτήριο, για την άρση της βαρύτητας.
Εννοείται πως είναι ανεπανάληπτη στο κρεβάτι και στο μπάνιο, μόνο για αυτόν.
Παγίδα Νο6: Να φορά εσώρουχα που έχει πληρώσει μισό μηνιάτικο για να τα αποκτήσει, να έχει χάσει τουλάχιστον δυο μερόνυχτα για να τα βρει (ακούγοντας τις δυο νύχτες του Μητροπάνου ως soundtrack παρηγοριάς.)
Παγίδα Νο7:Τα μούτρα της αστράφτουν από ευτυχία όταν τον αντικρίζει γιατί τα προβλήματα της καθημερινότητας, εκείνη δεν τα καταδέχεται.(αυτή την έκφραση μπορεί να την πετύχει οποιοδήποτε πρωινό, ο εκάστοτε πλαστικός του Κολωνακίου)
Εννοείται πως Αυτός, ο Ένας και Μοναδικός, είναι υπερήφανος για εκείνη.
Γιατί ξέρει να κάνει πολιτική ανάλυση σαν την Έλλη Στάη, ενώ έχει την τσαχπινιά της Ελένης Μενεγάκη παρέα με το βιτριολικό χιούμορ της Ντένης Μαρκορά , χωρίς όμως να τον επισκιάζει.
Που για να τα πετύχει όλα αυτά, μια απλή καθημερινή γυναίκα, πρέπει να της τάξουν όλα τα λεφτά της Γιάννας.
Σε όλες αυτές τις δραστηριότητες ο άνδρας της ζωής της την κοιτάζει σαν βαλσαμωμένος ροφός. Εκείνη λανθασμένα πιστεύει πως είναι από θαυμασμό.
Καταθέτει τα πάντα, σε τιμή κόστους, στο βωμό της αγάπης (!) δίχως να αναρωτηθεί ούτε για μια στιγμή: Απολαμβάνω? Ικανοποιούμαι? Χαίρομαι?
Όχι, τέτοιες σκέψεις είναι ποταπές, δεν τις επιτρέπει στον εαυτό της.
Εκείνη είναι απλά ευτυχισμένη που υπάρχει στη ζωή της Το αρσενικό (αχρείαστο να ‘ναι) ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε.
Όταν η εσωτερική της φωνή αρχίζει να ουρλιάζει προκειμένου να διώξει αυτόν τον …ανεκδιήγητο τύπο εκείνη συλλογίζεται:
Σάμπως υπάρχει τέλεια σχέση ? Δεν υπάρχει!
Σάμπως κι ο επόμενος δεν θα έχει ελαττώματα.? Θα έχει!
Είναι πολύ εξαντλημένη, υφαίνοντας τον ιστό της αράχνης,
για να ψάξει για κάποιον με τα ελαττώματα που να της ταιριάζουν.
Λίγο αργότερα επειδή η ζωή έχει αυτοσαρκασμό, Αυτός της ζητά χρόνο για να σκεφτεί. Ξαφνικά σκάει το συννεφάκι που διατηρούσε στο μυαλό της ή πάνω από αυτό.
Εκείνη πελαγώνει. Αυτομάτως της πέφτει η μπούκλα, το νύχι και το δεξί στήθος.
Αμέσως, ρωτά τον ψυχολόγο της, τον κομμωτή της και την καφετζού της Μιμής τι έκανε λάθος.
Απαντώ δωρεάν.
Απλώς του έδωσε γη και ύδωρ. Σε αυτή την περίπτωση ο άνδρας έχει χρέος να πάει και σε άλλες πολιτείες, πιο μαγευτικές.
Σαφώς και αυτός ταλαιπωρήθηκε από αυτή τη σχέση.
Όχι όμως από ενοχές, αλλά από ακατάσχετη βαρεμάρα.
Είναι ανιαρό να σε βλέπει να πασπαλίζεις όλα σου τα ταλέντα με χρυσόσκονη τελειότητας και να του τα σερβίρεις στο πιάτο.
Αυτό αναγνωρίζεται ως υπερπροσπάθεια και αυτό για τους άνδρες είναι αντιαφροδισιακό, όπως το έντονο μακιγιάζ και τα κόκκινα μακριά νύχια.
Το θηλυκό σέρνει από την μύτη το αρσενικό.
Όσο πιο αρσενικό δε, τόσο πιο πολύ το απολαμβάνει.
Αυτός είναι ο ακατάλυτος νόμος της φύσης και τόσο οι άνδρες, όσο και οι γυναίκες, σε αυτόν υποκύπτουμε.
Μην παραμυθιάζεστε επειδή και τα δυο φύλλα προσποιούμαστε το αντίθετο.
Ίσως να είναι και η μοναδική συμμαχία που μας ενώνει.

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

Και μπατίρια και μπακούρια;;;

Η Κατάρα της Τσιγγάνας

Αιόλου, χθες πρωί, εγώ κι η Εύη, μας πιάσανε οι γνωστές τσιγκουνιές κι αποφασίσαμε ότι δεν αξίζει να πληρώσουμε κερατιάτικα 2 καφέδες και κάτσαμε σ’ ένα παγκάκι μπροστά στην εκκλησία.
Ως γνωστόν όμως όπου και να κάτσεις περνάνε διάφοροι που ζητάνε την ‘συνδρομή’ σου…

Πρώτα πέρασε μια τσιγγάνα, ‘ασήμωσε να σου πω την μοίρα…’ τα γνωστά…
Μπήκαμε σε πειρασμό αλλά αρνηθήκαμε, αυτή επέμενε, ζήτησε τσιγάρο, μόλις είχα στρίψει ένα και της το έδωσα, πήρε κι ένα κάμελ από την Εύη.
Έκρινε πως η Εύη ήταν η πιο ευάλωτη (που νάξερε!) και της την έπεσε.
Έδεσε ένα κόμπο στο μαντίλι της και της είπε να το πιάσει από την μια άκρη.
Η Εύη αρνήθηκε, ‘μελαχρινός άντρας στο δρόμο σου’ είπε η τσιγγάνα.
‘ ο Κώστας ἢ ο Γιώργος;’ ρώτησε η Εύη.
Της είχε χτυπήσει το ευαίσθητο σημείο: το γκομενιακό !!!

‘Σε περιμένει σ’ ανηφόρα ...’ συνέχισε η τσιγγάνα, Εύη δεν αντεξε, της δίνει ένα 2ευρο και πιάνει το μαντίλι. Της τσιγγάνας δεν άρεσε το 2ευρο:
‘Δώσε ένα χάρτινο’…
‘Χάρτινο;’ (από 5ευρο και πάνω εννοούσε!)
Ασήμωσε είπες, όχι χάρτωσε! έκανα πλάκα εγώ…

Η Εύη πείσμωσε, δεν έδινε παραπάνω αλλά ούτε κι η τσιγγάνα συνέχιζε την προφητεία.
Η φίλη μου ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα 10ευρο!
‘πάρε,’ της λέει ‘και δώσε πίσω το 2ευρο’
Παίρνει πίσω το 2ευρο αλλά δεν της δίνει το 10ευρο, το βάζει πίσω στην τσάντα! ‘ δεν έχει τίποτα’ της λέει, φύγε!

Η τσιγγάνα κλαψούρισε λίγο και μετά φάνηκε ν’ αγριεύει, απομακρύνθηκε λέγοντας διάφορα στην γλώσσα της.

‘Να δεις που μας καταράστηκε!!’ είπα.
‘Λένε πως οι κατάρες και το μάτιασμα των τσιγγάνων πιάνουν, ξέρουν κόλπα αυτοί!!
‘Μήπως την πατήσαμε;’

Πάνω που αναρωτιόμαστε πλησιάζει μια γρια πραγματικά αξιολύπητη.
Ζήταγε ελεημοσύνη ευχόμενη ο θεός να μας δίνει όλα τα καλά του κόσμου, νάχουμε μια καλή τύχη κλπ κλπ…
Συγκινηθήκαμε, άσε που θέλαμε να ισοφαρίσουμε τα λόγια της τσιγγάνας με τις ευχές της γιαγιάς.
Με ευχαρίστηση της δώσαμε 2€, ακούσαμε κι άλλες ευχές κι αισθανθήκαμε καλύτερα.
‘Μήπως έπρεπε να την ρωτήσουμε αν ήξερε να ξεματιάζει’ αναρωτήθηκα…


Μετά ήρθε ένα τζάνκι, συνήθως δεν δίνουμε αλλά μας βρήκε σ’ ευαίσθητη κατάσταση.
Του δώσαμε κάτι ψιλά, ακούσαμε κι απ΄αυτόν ευχές και ευχαριστίες κι αισθανθήκαμε καλύτερα. Η κατάρα της τσιγγάνας φαινόταν ν’ απομακρύνεται…

Δυο κοριτσάκια απέναντι μπαινόβγαιναν στα μαγαζιά κι έλεγαν τα κάλαντα των Φώτων.
‘Α, τα κάλαντα’ φώναξε η Εύη που της αρέσουν τα διάφορα εορταστικά,
τα κοριτσάκια τ’ άκουσαν και μας πλησίασαν.
- να τα πούμε;
- να τα πείτε..
Και τα είπανε και ολόκληρα και ωραία. Αμείφθηκαν για την ερμηνεία τους κι Εύη έβγαλε στεναγμό ανακούφισης
‘εντάξει… πήραμε την ευχή από την γιαγιά και το τζάνκι , μας ευχήθηκαν και με τα κάλαντα, πρέπει να καλυφθήκαμε απ’ τις τυχόν κατάρες και μάτιασμα της τσιγγάνας…’
‘μήπως να μπούμε στην εκκλησία να ανάψουμε κι ένα κερί για σιγουριά;’ είπα!
‘μη το χέσουμε και τελείως…’ μου έριξε βλέμμα απαξίωσης η Εύη.

Είχαμε δώσει ήδη αρκετά, μάλλον ο Κύριος δεν χρειάζεται την συνδρομή μας αφού ήδη είχαμε ελεήσει διάφορους αναξιοπαθούντες…

Η Εύη τώρα είχε άλλου είδους απορίες:
- ‘μελαχρινός σ’ ανηφόρα δεν είπε τσιγγάνα;… Ο Γιώργος που μένει Άνω Ιλίσια, ανηφόρα δεν είναι;’
- ‘κι ο Κώστας στου Στρέφη, ανηφόρα κι εκεί…!!

ΚΕΝΤΡΙ: Γιαυτό κορίτσια και λεβέντες, όσοι θέλετε να μάθετε το ριζικό σας, μη διστάζετε να βάλετε το χέρι στην τσέπη...
Έτσι κι αλλιώς θα σας τα φάνε που θα σας τα φάνε, να μην ξέρετε ποιός είναι ο μελαχρινός ή η ντάμα η σπαθάτη;
Αμαρτία είναι να μένουμε και μπατίρια και μπακούρια...

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

Πιο εύκολα τα Awacs απ' τα σκουπιδιάρικα...


Πήρα το παρακάτω mail σαν σχόλιο σε ανάρτηση της Δευτέρας.
Δεν το πειράζω καθόλου, ούτε διορθώνω τίποτε, σας το δίνω, όπως ακριβώς το πήρα:


"Φίλε μου παρακολουθώ τις αναρτήσεις σου αρκετά συχνά. Να σ΄ενημερώσω για την επίσκεψη του Γκούβα ( αντιδήμαρχου καθαριότητας) που έκανε σήμερα στους υπαλλήλους της καθαριότητας.Με το που παρουσιάστηκε εκεί ούτε χρόνια πολλά ούτε τίποτα ,ξερά τους είπε τ' όνομά του και την ιδιότητά του και νόμισε ότι μιλούσε σε φαντάρους .Ο άνθρωπος δεν έχει καμιά γνώση απο διοίκηση ανθρώπων. Έδειξε οτι δεν έχει καμιά γνωση του αντικειμένου για το οποίο διορήστηκε , απείλεισε τους υπαλλήλους οτι θα τους στέλνει την αστυνομία για να τους ελέγχει για να κάνουν σωστά την δουλειά τους .
Οι άνθρωποι του λέγαν τα προβλήματά τους (πχ δεν υπάρχει προσωπικό , έχουν όλοι μαζί 500 ημέρες υπόλοιπο Άδειας κ.α.) και έκανε οτι δεν τους άκουγε .
Τέλος πάντων απο Δευτέρα που θα βάλει κατα πάσα πιθανότητα το προγραμμά του θα γίνεται ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ στου Αρτινούς δρόμους.
Το καλύτερο το άφησα για το τέλος θα σταματήσει και την ανακύκλωση γιατί δεν συμφέρει.

Ευχαριστώ
Με τις υγείες μας"

ΚΕΝΤΡΙ
: Για το νέο αντιδήμαρχο πραγματικά δεν ξέρω τίποτε πέρα απ' όσα έχω διαβάσει στο βιογραφικό του...

Λόγω οικογενειακής μου ...προϊστορίας έχω μεγάλη εκτίμηση στους πιλότους μας και θεωρώ ότι για να τα καταφέρουν εκεί πάνω, πρέπει πρώτα απ' όλα να 'ναι ισορροπημένοι άνθρωποι και μετά τεχνίτες της πτήσης!!!

Γιαυτό θέλω να πιστεύω ότι αν είχε πραγματικά τέτοια συμπεριφορά, ήταν περισσότερο από το άγχος του να τα βγάλει πέρα στο δύσκολο πόστο που ανέλαβε και ίσως από κάποια προκατάληψη, λόγω αρνητικών πληροφοριών που πήρε από κάποιους ...παλιότερους...
Βλέπετε, είναι εύκολο όταν τα κάνεις μαντάρα, να τα ρίχνεις στους από κάτω σου, για να γλυτώνεις εσύ τις γκρίνιες...

Πάντως, αν δοκιμάσει κάποιος να εφαρμόσει στρατιωτική πειθαρχία σε ανθρώπους, που πρέπει να είναι πάνω απ' όλα συνεργάτες του, τότε σίγουρα η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.
Και μην ξεχνάμε, ότι αν το δημόσιο αξίωμα αρχίζει να στολλάρει, δεν υπάρχει ejection seat για σωτηρία!!!