Η ζωή είναι πολύ παράξενη μερικές φορές...
Ξεκίνησα να πάω στη Θεσσαλονίκη για την Δ.Ε.Θ., συνάντησα σε ένα περίπτερο μια παλιοσειρά από την Καβάλα, που μοιραζόμασταν το ίδιο κρεβάτι επί 9 μήνες (κατευθείαν εκεί το μυαλό σας, εννοώ εγώ στο πάνω κι αυτός στο κάτω κρεβάτι στον θάλαμο σ' ένα χωριό της Ροδόπης) και κατέληξα προσκεκλημένος στο σπίτι του στα Λιμενάρια της Θάσου για διήμερο.
Μια βόλτα με μηχανή ήταν αρκετή για να με στείλει στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου της Καβάλας.
Ευτυχώς την γλύτωσα φτηνά με διπλό κάταγμα κνήμης-περόνης και έτσι έλειψα κοντά μια βδομάδα...
Θα ήθελα να είχα να σας πω πιπεράτες ιστορίες με νοσοκόμες έτοιμες για όλα, αλλά δεν θέλω να σας παραμυθιάσω...
Τέλος πάντων, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Σαρικλόγλου και όλο το προσωπικό της κλινικής, που άντεξαν την γκρίνια μου και με πρόσεξαν...
Καλή συνέχεια λοιπόν...

